طرح درس ارتباطات سیاسی👆

گفتاری به عنوان ناقد علمی در مورد کرسی ترویجی آقای دکتر جمال‌الدین اکبرزاده جهرمی، عضو محترم هیات علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی. هفتم آذر سال دو.
با عنوان کرسی"تحولات صنعت سینمای خانگی در ایران ؛ ارائه چارچوبی برای آرایش بدنه مقررات‌گذاری"
@maxspaces
با احترام بسیار به دانش و تجارب علمی ایشان

سخنرانی در نشست جامعه ایران معاصر و مسئله فلسطین، خانه اندیشه‌ورزان، به همت اندیشکده حرف دانشگاه شریف و پژوهشکده فرهنگ و توسعه دانشگاه امام صادق، هشتم آذر سال دو.
در این سخنرانی توضیح دادم که کلان روایت جمهوری اسلامی در موضوع فلسطین، ترک خورده، مخدوش و ناتوان است و جامعه ایران، فلسطین برایش مسئله نیست.
از سوی دیگر محکومیت اسرائیل در ایران مرجع تئوریک واحدی ندارد و بنابراین استحکام لازم را ندارد.
دولتی شدن موضوع فلسطین دلیل اصلی کرختی و بی‌حسی جامعه است.
@maxspaces

📻رادیو فرسا-صدای فرهنگ و رسانه
کاری از انجمن علمی دانشجویی مطالعات فرهنگی و رسانه دانشگاه علامه طباطبایی

سلسله پادکست‌های رادیو فرسا با هدف آشنایی علاقه‌مندان با حوزه فرهنگ و رسانه

👤انسان بدون انسانیت یافت می‌شود ‼️

در دومین پادکست ما به معرفی کتاب《 انسانیت تاریخ اخلاقی سده بیستم 》 پرداختیم و چرایی لزوم مطالعه این کتاب را از زبان معرف آن خواهیم شنید.

📻رادیو فرسا تقدیم می کند :
📔کتاب انسانیت، تاریخ اخلاقی سده بیستم
اثر جاناتان گلاور
🔷به توصیه دکتر سبحان یحیایی
🔻دکتري علوم‌ ارتباطات
🔻استاد و عضو هیئت علمی دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی



#رادیو_فرسا
#معرفی_کتاب
#مطالعات_فرهنگی_و_رسانه

🔰شناسه شبکه‌های اجتماعی انجمن مطالعات فرهنگی و رسانه
🆔 @MCS_ATU

انتشار یادداشت دیگری سازی بلوچان، در روزنامه شرق امروز

صفحه اول روزنامه شرق
سه‌شنبه‌ 3 بهمن ۱۴۰۲؛ شماره 4756

شرق را آنلاین ورق بزنید

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-915821

@sharghdaily
sharghdaily.com

درباره روی و ریا در فرهنگ ایرانی
و
واعظانی که چون به خلوت می‌روند، آن کار دیگر می‌کنند!

سبحان یحیائی
@maxspaces

روی و ریا در فرهنگ ما زیاد است. خیلی خیلی بیشتر از معمول ممالک دنیا. ریشه اش هم تاریخی است که کهن‌الگو‌های ناخودآگاه جمعی ایرانیان را شکل داده است. همچنان که در دوره ایران باستان، فرّه ایزدی، مردمان رعیّت را چنان می‌پروراند که جز به خواست و اراده‌ی خداوندگارِ روی زمین‌شان دست به عملی نزنند و حتی فکر بیراهی هم به سرشان نزند. پس از آمدن اسلام و حکمرانی خلفا و مفهوم ظل‌ّاللهی و پس از آن، در دوره مغولان، این فرهنگ مبتنی بر روی و ریا گسترش هم پیدا کرد. پشتوانه‌های دینی و مذهبی چون آداب تقیّه در فرهنگ شیعی پس از صفویه هم بر آن افزود.
عصاره‌ی آن‌چه گذشت را در جامعه‌ی امروز می‌توانید ببینید.
همه‌چیز از هرکس قابل انتظار است و هیچ چیز تکان‌دهنده نیست. گویی آن‌که تشت رسوایی اش از بام نیفتاده، هنوز به لحظه برملا شدن روی و ریایش نرسیده است.
آن وجه عمومی‌اش را نمی‌گویم البته که به قول شیخ اجل، سعدی علیه‌الرحمه؛

و ما ابری نفسی ولا ازکیها
که هر‌چه نقل کنند از بشر، در امکان است

آن صورت خاص ریایی‌اش را می‌گویم. پیشانی‌های داغ‌دیده و معایبی که نمای محاسن دارند و چفیه‌هایی که انقلابی‌نمایی و رزم‌جامه‌نمایی می‌کنند و به هنگام، سر از فرنگ و ینگه دنیا در می‌آورند و رخت و ریخت‌شان، حالی دیگر به خود می‌گیرد.
واعظی که گریان است و نمای خوف از خداوندش، خیل مؤمنان را هم هم به گریه می‌اندازد. آن‌که به مسند قضاوت، سخت‌دلی‌اش زبانزد است، به روز داوری، تجاهل العارف می‌کند و انتظارش مدارای عمومی است.
به فهم من، مسئله فقط روی و ریای آگاهانه و از سر خبث و اهریمن‌سرشتی نیست. بسیاری از اینان هنوز با خود مواجه نشده‌اند. با آن داوری و مواجهه سهمگین. همچنان که جامعه ایران، هنوز با خود مواجه نشده است...