دوستان خوبم با تمام وجود امیدوارم حالتون خوب باشه

این مدت برای خیلی‌هامون سنگین گذشته.
غمی مشترک که فقط مال امروز و دیروز نیست؛
بارها، توی سال‌های مختلف، با پوست و گوشت و استخون لمسش کردیم.
و کنارش، خشم… خشمِ زیاد.
خشم از جمهوری اسلامی،
از کشتنِ این‌همه آدم، نوجوان و جوون،
از خشونتی که انگار عادی شده
و از ویرانی‌ای که براشون مهم نیست اسمش ایرانه یا هر چیز دیگه.
من هم مثل خیلی از شما، یه مدتی به همین خاطر ویدیو نذاشتم.

راستش اینا رو دارم بیشتر به خودم می‌گم:
اینکه باید یه جوری این غم و خشم رو مدیریت کرد.
شاید ویدیو ساختن، یا دیدنِ محتوای خوب، یکی از راه‌هاش باشه.

قراره دوباره ویدیو بذارم.
آروم، مثل قبل.
اگر همراهشید، خوشحال می‌شم.

تبریک می‌گم به همتون.
این شادی نوشِ جون همه‌مونه —
به‌خصوص جاویدنام‌هامون،
به‌خصوص اون عزیزانی که پای مزارشون دست زدن و رقصیدن و نشون دادن امید خاموش نمی‌شه.

یادمون نره این خوشحالی بی‌ریشه نیست.