از ما چه مانده جز آرزو...
رویای ما کو ؟
فردای ما کو ؟!

این را همیشه آویزه‌ی گوشتان کنید
که چیزی داریم به مراتب بدتر از شکست:
هیچ تلاشی نکردن به سببِ ترس از شکست...

#ویلیام_اروین

از من به تو نصيحت!
يادت نره آدما باهات چيكار كردن و كجاها تنهات گذاشتن!
وقتى يادت بره،حس ميكنن چقدر احمقى كه با وجود اون كارا،باز باهاشون مهربونى!
و اونا دوباره ناراحتت ميكنن!

دوباره بخونش!

ببین عزیز من
زندگی یعنی تلاش و دویدن
اینطوری نیست که یه گوشه بشینی
یا دراز بکشی و انتظار معجزه داشته باشی

خدا گفته از تو حرکت از من برکت ...
حواست به حرکت هست ؟!
رویا بافی بسه
داره دورت میکنه
پاشو واقعیت رو دریاب 🤌

دلم میخواد به همین ورژنم تاف بزنم هر روز همینطوری شروع شه
ولی خب آدمم و ربات نیستم 🤌
ولی تمرین کردن که بد نیست نه ؟!

از هر تعلقی که گذشتم ، تواناتر شدم ...
هر روز چیزی را تَرْک کردم
و هر روز چیزی مرا تَرْک کرد ،
با هر تَرْکی ، خاکِ تنم تَرَکی برداشت
و چیزی از آن رویید ...
بالی شاید کوچک و شفاف و نامرئی...
خلاصه که هر اتفاقی حتی اگه با کلی درد
و رنج همراه باشه کلی بهت درس یاد میده

ساعت ۷:۱۵ الی ۸:۴۵ با هم درس بخونیم 👀

خداقوت ✨️
از ساعت ۹ الی ۱۰:۳۰ هستی بخونیم ؟!

من تو سخت ترين و غمگين ترين لحظه هاى زندگيم هميشه تنها بودم.
وقتايى كه زار زار گريه ميكردم، هيچكس نبود بهم بگه اروم باش هيچى نيس.
و ميدونى چيه
تو اون لحظه ها فكر ميكنم چقدر آدماى تو زندگيم رو اشتباه انتخاب كردم يا شايد خوب باهاشون رفتار نكردم كه تو اين لحظه هام كنارم نيستن.
به عقب كه نگاه ميكنم ميبينم من هميشه كنارشون بودم و اونا در كنار من فقط يا غصه ى خودشون رو ميخوردن يا غصه ى يكى ديگه رو،هركسى جز من.
و من تو اين لحظه،
تنها ترينم.

فافا

تو این لایو حسین در مورد رهایی از حرف و نظر مردم صحبت میکنه و راه کار نهایی رو نشون میده
@in_noghte_pod

#پادکست

از ساعت ۱۰:۴۵ تا ۱۲:۱۵ 🤝

پارت دوم برنامه ریزی رو بلاخره گرفتم 😎

چند تا نکته ریزه
ولی اگه انجام بدی قول میدم حس بهتری دریافت کنی 😌

مثل همیشه یه شرط داره 🤌
حمایت میکنین دیگه🤝
نوع حمایت هم اینطوریه کامنت و لایک
و معرفی چنلم به کسایی که دوستشون داری (:

ادامه برنامه ریزی ...

من !
این منِ دیوانهِ مشتاقِ رسیدن
چه غریبانه چه بی تابانه آخرین روزهای ۲۲ سالگی را در زیر زمینی تار می‌گذرانم..‌.

چه کسی گفته است بعد تاریکی نور است ؟!
صدایش می‌آید سوزش می‌آید ولی چشمهایم او را ملاقات نمی‌کند...

این منِ خسته اما امیدوار به سویی کورسویی از نور چه غریبانه خیز برمیدارم در این روزگار تنگ و فشرده
چه بی رحمانه از خودم از این خود کوچک کارها میکشم و آخرش نیست برایش خداقوتی...

اینجا در این تنگکده تاریک دلم چه حریصانه نور می‌خواهد، رسیدن می‌خواهد، شادی می‌خواهد
از آن اشک های ز بعد ذوق شادی می‌خواهد.
از آن تا نیمه شب غلتیدن های پی در پی ازآن شادی می‌خواهد.
از آن آخیش های بعد وصال می‌خواهد.

آخ دل پر توقع من !
آرام باش
رسیدنی در کار نیست
هر چه هست مسیر است
و مقصدی در کار نیست .

#روزنوشت
یهویی نوشتهای ذهن خسته ام