شَنیدن و نشنیده گرفتن و لبخند زدن؛
قدرتِ حقیقی این‌چُنین است.
@masnaviX

پل‌های پشتِ سَرم را خراب کردم تا به «تو» رَسیدم.
رفتی و پل‌های پیشِ رویم را هم خراب کردی.
من مانده‌ام بی راه پسِ و پیش، مبهوت و تنها.
@masnaviX

«حقیقت» ابداً تلخ نیست؛
تلخ جلوه‌اش می‌دهند که دست زیاد نشود.
@masnaviX

ماهی از جهانِ خارجِ آب چه می‌داند؟
@masnaviX

ما هم با تو وَ در سوگِ تو، گریان خواهیم مُرد.
نَمیر آخرین «اُمّید».
@masnaviX

هرچه پَر و بال زدم جز گردوخاک و فغان چیزی پرواز نکرد.
من مُرغِ شام بودم و سهمم از «تو» تماشایِ پروازت.
@masnaviX

هر«آینده»ای قابلِ پیش‌بینی است، حتی نتیجهِ پرتابِ سکه.
@masnaviX

هیچ امتحانِ آخری وجود ندارد؛
نتیجهِ رد شدن تکرار امتحان است و نتیجهِ قبولی شروع امتحان بعدی.
@masnaviX

نه سیبِ نیوتن بر سرم خورد و نه پا در خزینه‌ِ ارشمیدس نهادم اما «یافتم».
@masnaviX

مسیرِ «پیروزی» از جنگ می‌گذرد.
@masnaviX

«شادی» لحظهِ فراموشیِ این اندوهِ بی‌پایان است.
@masnaviX

جنگیدن با احمق‌ برای اثبات حماقتش، تلاشی فرسایشی و بی‌سرانجام است.
از کنار احمق بدون اصطکاک بگذر و عمرت را صرفِ او نکن.
@masnaviX

برخلافِ باور عمومی، «اصالت» اکتسابی ا‌ست.
@masnaviX

هنگامهِ انتخابِ میانِ اصول و منافع، طلوعِ خودِ واقعی‌ات را در آیِنه به نظاره بنشین.
@masnaviX

میانِ این افکارِ پایان‌ناپذیر و این دستانِ کوچک، هیچ تناسبی برقرار نیست؛ نتیجه رنجی‌ست که بر گُردهِ ما سوار است.
@masnaviX

بهتر بود به‌جای برابریِ جنسیتی برای «برابریِ آگاهی» یقه جِر می‌دادند؛
انسانِ آگاه با انسانِ آگاه برابر است.
@masnaviX

آن‌ها که هیچ نمی‌دانستند همان هیچ را آن‌چنان جذاب ارائه کردند تا آن‌هایی که از همان هیچ هم هیچ نفهمیدند جذبِ مفهمومی ورایِ ادراکِ خود شوند.
@masnaviX

آن روز فرا خواهد رَسید که می‌روی و خودَت را جا می‌گُذاری. پس از آن همیشه این ترس که چیزی را گم کرده‌ای با توست اما نمی‌دانی گمشده‌ات خودِ رفته‌ات است یا خودِ مانده‌ات.
@masnaviX

چَند خودشاعرپندارِ دیگر مُتِوَّلِد خواهند شُد و چند حَجمِ ناموزون از چَرندیات بالا خواهند آوَرد؟
دَفتَرها بویِ اِستفراغ گرفته‌اند، موبایل‌ها هم.
@masnaviX

Be Hot or Be Dead.
@masnaviX

اغلب دیر رَسیدن با هرگز نرسیدن تفاوتی ندارد؛ چایِ سرد را مقصد سینکِ ظرف‌شویی است و من که در کودکی علایقم پشتِ ویترین مغازه‌ها تحقیرم می‌کردند حتی اکنون که فاصله‌ام تا هر به‌دست آوردنی فقط یک دست به جیب بردن است، هنوز بخشی از وجودم زخمیِ نگاهِ تمسخر آمیزِ آن سربازِ پلاستیکیِ مسلسل به دست است.
@masnaviX