«عَدالت» توقعِ انسانِ ضعیف از کائنات است.
@masnaviX

هیچ «حِکمتی» توش نیست، هیچ حِکمتی.
هر آنچه هست، انتخاب و پیش‌آمد است و پیش‌آمد و انتخاب، همین.
@masnaviX

اغلب آن/او که حقیقتاً می‌خواهی خیلی دور است؛
پس گزینه‌های نزدیک‌تر، آسان‌تر و یا فیک را جایگزین می‌کنی با چاشنیِ امیدواری که می‌شود، اما نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود.
@masnaviX

نکاتِ ساختاری این نوشتار:
۱. تعیین هدف بدون آماده‌سازی بستر و درنظر گرفتنِ پیش‌نیازها
۲. فرآیند تصمیم‌گیری و انتخاب در ضمیرناخودآگاه
۳. دور زدنِ نهاد توسط خود با رضایت فراخود
۴. منطق‌گرایی
۵. مذمتِ سستی و تنبلی

فرجامِ این یلدا سپیده نیست، بیدار نمی‌شود اُمّیدوار به گُمان.
@masnaviX

تاریک بود، چَشم چَشم را نمی‌دید، کبریت کشیدم آتشی روشن کنم، باد آمد شعله و کبریت و مرا با خود برد به ظلماتِ دگر، پس کبریتِ دگر و بادِ دگر و باز ظلماتِ دگر...
کبریت زیاد کشیدم اما نشد آتشی روشن کنم و بسوزانم این شب را که نگاهبانانِ ظلمت را سِلاح طوفان است.
«شب پابرجاست که پرده‌پوشِ پلیدی‌ها باشد»
@masnaviX

«تعبیرِ خواب» حُقه‌ای بیش نیست.
@masnaviX

«سرنوشت» از قدرتِ زانوانَت نشأت می‌گیرد نه فالِ قهوه و کتاب.
@masnaviX

سَر بَرآوردَم و دیدم:
هیچ نبود و جُز هیچ، هیچ نبود.
@masnaviX

شاید لذتی در انتقام نباشد ولی قطعاً دلیلی هم برای بَخشش نیست؛
یکی زدی، یکی باید بخوری، وَسَّلام.
هر حالتی غیر از شرحِ فوق، یا از حماقت است یا ترس و بی‌عرضه‌گی.
@masnaviX

انسانِ به خیالِ خود هوشمند، انتخاب از میانِ مجموعهِ محدودی از گزینه‌ها بر اساسِ چارچوبی از پیش تعیین‌شده را «آزادی» می‌داند و به آن می‌بالد.
@masnaviX

انسان که می‌خواست به اصلِ خودَش بازگردد به کدام مستراح سقوط کرد که فیلتر‌های Snapchat را راهکار یافت؟ پوزِ سگ و گوشِ الاغ؟
@masnaviX

«شادی» لحظهِ فراموشیِ این اندوهِ بی‌پایان است.
@masnaviX

شَمسم و حوصلهِ مولانا نیست.
@masnaviX

اینکه من هم بخواهم نقدِ حماقت و ابتذال اجتماع را بنویسم خود بطالت است و بها دادن به این پایان‌ناپذیر حقارتِ مقامِ انسان.
محتوای سطح پایین نه در شأن من است نه شما دوستانم، با اینکه عامه پسند است و نرخِ جذب مخاطبش بالاست هیچگاه پی‌اش را نگرفتم به احترام شما و خشنودم که از مفاهیم عمیق‌تر صحبت می‌کنیم.

زندگی یک مُشت ژِتون است و چند دستگاهِ بازی، مجموعه‌ای شیرین و تلخ از بردها و باخت‌ها که خاطره می‌شوند، به خودت می‌آیی آخرین ژتون است و دستِ آخر، چه ببری چه ببازی فرصت تمام است.
@masnaviX

زخم‌ها با بخیه و «زمان» درست می‌شوند، از آن‌همه درد تنها خطوطی می‌ماند یادآورِ خاطرات.
@masnaviX

تا حالا مغزتو شُستی؟
روزی یکبار حموم میری، دوبار مسواک میزنی، سه بار دستاتو می‌شوری تا آلودگی‌های سطحی رو حذف کنی ولی کثافتی که هرروز عمیقاً تو مغزت فرو می‌کنن/می‌کنی چی؟
از رسانه‌های مثبت و منفی که با پمپاژ و شانتاژ خبری مغزتو می‌خورن تا مستراح‌گرام‌هایی که شیر فاضلابو رو مغزت باز می‌کنن یا ارتباط با انسان‌نماهای ضعیف و ناقص که سطح دغدغه‌شون باارفاق با خوک برابره، مغزت پر از آشغاله، کثیـــــفه کثیف، پاشو بشورش بسه هرچی شستن برات.
«مغزتو بشور تمیز شی»
@masnaviX

وَ چیستی جز مُشتی خاطره؟
@masnaviX

وَ چیستی اگر حافظهِ (مُحافظِ خاطرات) ات خاموش شود؟
وَ چیستی اگر خاطراتَت ساختگی و آپلودی باشند؟
وَ چیستی اگر مادری که سال‌هاست می‌پرستی یک قصه شیرین کارگردانی شده باشد که در لحظه پردازش می‌شود.
وَ چیستی...
اصلا ولش کن.
@masnaviX

دوربین که بالا رفت همه نقاب شدند.
ژست های سرحال و لبخندهای شاداب.
یک سِلفی/اِستوریِ بی‌نقص.
@masnaviX