تا حالا مغزتو شُستی؟
روزی یکبار حموم میری، دوبار مسواک میزنی، سه بار دستاتو می‌شوری تا آلودگی‌های سطحی رو حذف کنی ولی کثافتی که هرروز عمیقاً تو مغزت فرو می‌کنن/می‌کنی چی؟
از رسانه‌های مثبت و منفی که با پمپاژ و شانتاژ خبری مغزتو می‌خورن تا مستراح‌گرام‌هایی که شیر فاضلابو رو مغزت باز می‌کنن یا ارتباط با انسان‌نماهای ضعیف و ناقص که سطح دغدغه‌شون باارفاق با خوک برابره، مغزت پر از آشغاله، کثیـــــفه کثیف، پاشو بشورش بسه هرچی شستن برات.
«مغزتو بشور تمیز شی»
@masnaviX

خودَت باش اگر خودی داری یا خودی بساز، کافیست تکرارِ دیگران بودن.
@masnaviX

وَ آگاهی در اَقلیّت است.
@masnaviX

«قناعت» با ذاتِ انسان در تَضاد است.
@masnaviX

هیچ حدِ هیچ چیز هیچ وقت کافی نیست.
@masnaviX

من از «مَن» شدن می‌تَرسد؛
مَنیَّت قفلی‌ست نامرئی بَر دَرِ تکامل.
@masnaviX

«عقب‌نشینی» شکست‌ نیست.
@masnaviX

اصرار به نو بودنِ ابزار، یک بیماری/نارسایی ذهنی در دسته‌بندیِ وسواسِ فکری است، تنها چیزی که اهمیت دارد سلامت و صحتِ عملکردِ «ابزار» است؛
چه مهم است با چکشِ قدیمی پدرم یک میخ را در دیوار فرو کنم یا با چکشی نو.
چه مهم است خودرو ۲۰۱۴ تمیز و سالم مرا به مقصد برساند یا ۲۰۱۸ صفر کیلومترَش، وقتی هدف «مقصد» است.
چه مهم است خانه نوساز باشد یا سه سال ساختِ تازه رنگ‌شده، وقتی هدف «آسودن» است.
چه مهم است تویی که روزی خواستمَت و نفهمیدی، بروی با آن دیگری دورهایت را بزنی با تجربه تر و کامل تر بازگردی، وقتی هدف «تو»یی.
@masnaviX

نتیجهِ جملهِ احمقانهِ «من به همه عقاید احترام می‌ذارم» قدرت گرفتن عقاید نامحترمی مثل داعش است، آنها هم عقاید خود را داشتند.
بر عقیده غلط باید تاخت، باید با آن درگیر شد و تضعیفش کرد.
@masnaviX

گرسنه به تکه نانی سیر می‌شود اما «نظامِ سرگرمی» میزِ هزار کیک است، پس مسیر عوض می‌شود.
@masnaviX

«عَدالت» توقعِ انسانِ ضعیف از کائنات است.
@masnaviX

هیچ «حِکمتی» توش نیست، هیچ حِکمتی.
هر آنچه هست، انتخاب و پیش‌آمد است و پیش‌آمد و انتخاب، همین.
@masnaviX

اغلب آن/او که حقیقتاً می‌خواهی خیلی دور است؛
پس گزینه‌های نزدیک‌تر، آسان‌تر و یا فیک را جایگزین می‌کنی با چاشنیِ امیدواری که می‌شود، اما نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود.
@masnaviX

نکاتِ ساختاری این نوشتار:
۱. تعیین هدف بدون آماده‌سازی بستر و درنظر گرفتنِ پیش‌نیازها
۲. فرآیند تصمیم‌گیری و انتخاب در ضمیرناخودآگاه
۳. دور زدنِ نهاد توسط خود با رضایت فراخود
۴. منطق‌گرایی
۵. مذمتِ سستی و تنبلی

فرجامِ این یلدا سپیده نیست، بیدار نمی‌شود اُمّیدوار به گُمان.
@masnaviX

تاریک بود، چَشم چَشم را نمی‌دید، کبریت کشیدم آتشی روشن کنم، باد آمد شعله و کبریت و مرا با خود برد به ظلماتِ دگر، پس کبریتِ دگر و بادِ دگر و باز ظلماتِ دگر...
کبریت زیاد کشیدم اما نشد آتشی روشن کنم و بسوزانم این شب را که نگاهبانانِ ظلمت را سِلاح طوفان است.
«شب پابرجاست که پرده‌پوشِ پلیدی‌ها باشد»
@masnaviX

«تعبیرِ خواب» حُقه‌ای بیش نیست.
@masnaviX

«سرنوشت» از قدرتِ زانوانَت نشأت می‌گیرد نه فالِ قهوه و کتاب.
@masnaviX

سَر بَرآوردَم و دیدم:
هیچ نبود و جُز هیچ، هیچ نبود.
@masnaviX

شاید لذتی در انتقام نباشد ولی قطعاً دلیلی هم برای بَخشش نیست؛
یکی زدی، یکی باید بخوری، وَسَّلام.
هر حالتی غیر از شرحِ فوق، یا از حماقت است یا ترس و بی‌عرضه‌گی.
@masnaviX

انسانِ به خیالِ خود هوشمند، انتخاب از میانِ مجموعهِ محدودی از گزینه‌ها بر اساسِ چارچوبی از پیش تعیین‌شده را «آزادی» می‌داند و به آن می‌بالد.
@masnaviX