دُنبالِ دلیل درونِ «آیِنه» بِگرد.
@masnaviX

این نیز نَگذَرَد.
@masnaviX

زمان گذشت و نیامد؛ ساعتش را شکست.
@masnaviX

زنگ زد پاسخ نداد؛ گوشی‌اش را شکست.
@masnaviX

فکرش به سرش زد؛ سرش را شکست.
@masnaviX

یک روز را می‌توان یک عمر تکرار کرد وقتی درونِ «چرخه‌»ات گیر کنی.
@masnaviX

اُمّیدواری به اُمّیدواری.
@masnaviX

وَ آن‌ها زندگی‌های دیگری هم داشتند، نه در جهان‌های موازی که پَسِ نِقاب‌هایشان؛
هر نفر چند نفر بود/است/خواهد بود.
@masnaviX

این موجودِ دو پا برای بقا و «دوست داشته شدن» دست به هر کاری می‌زند.
@masnaviX

مردم از او که ازش بیشتر بداند بدش می‌آید، پس او که بیشتر می‌داند تنهاتر است و البته اغلب علاقه‌ای به همنشینی و همکلامی با مردم ندارد؛ یک فاصلهِ دوطرفهِ خودخواسته.
@masnaviX

از پشت خنجر خورد از خودش، تا به خودش بیاید مُرده بود.
@masnaviX

لال‌ها محکم‌تر در آغوش می‌کِشَند.
@masnaviX

«قهرمان» پس از مرگ جاودان می‌شود.
قهرمانِ زنده نداریم؛ چون مردم دوست ندارد کسی را از خود بالاتر ببیند ولی مرده خطری ندارد چون ادعایی ندارد و دوره‌اش گذشته است پس زنده باد قهرمانِ مرده.
@masnaviX

معلولیت محدودیت است.
@masnaviX

وابستگی به وابستگی.
@masnaviX

خستگی از خستگی.
@masnaviX

مَردِ فمنیست یکی از حقیرترین نقاب‌هاست.
@masnaviX

تنها مدافعِ حقیقیِ حقوقِ بشر «مادر» است.
@masnaviX

رَفتن به وقتِ رَفتن، تَرَحُّمی است که بی‌رَحمی قَلَمداد می‌شود.
@masnaviX

آزادی در فراموشیِ ارادی است.
@masnaviX

زخم‌ها با بخیه و «زمان» درست می‌شوند، از آن‌همه درد تنها خطوطی می‌ماند یادآورِ خاطرات.
@masnaviX