سلام ودرود خانم عامری عزیز وارجمند
صبح وروزتون بخیر وخوشی
روشن چشم تون ونورافشان
وسلام به شعرزیبایتان🌹🌹🌹

#سه‌گانی_هایکو

کوتاه آمدند
پیش اراده‌ام
جاده‌ها

#مریم_عامری
**...
✧── ･ ｡ﾟ★: *.✦ .* :  ──✧
│                                                  │
➱@seganihaiku◨L◨I◨K◨E◨

تا چشم کار می کند
سراب ها قد کشیده اند
تو
ادامه ی راهی
مهم نیست
چقدر طول می کشد

صدا به صدا می رسد 




#مریم_عامری

سلام
صبح زیباتون بخیر ونیکی باد 🌸🌸🌸

دمي حال خوش
تقدیمتون ❤️

دلی که بی توقع
خوب است
یادش می رود
چند بار به روياهايش
دستبرد زده اند
چند بار  لای دندانه های ترس
جویده شده
چه راهبانانى
كه او را به بيراهه نبردند
و او همچو ققنوسى
از دل سال هاى خاكستر
بال گشود
مهم این است
که خودش را
بى وقفه بنويسد
و در تب درماندگی هایش
بسوزد

#مریم_عامری

از کف همه دردها بالا می آید
نقصان
آنچنان که
رشته های ظرافتِ
مغموم شده ی وابستگی
در کسالتی ساکت
خمیازه می کشند

چه بگویم 
از شیار  تلخ واقعیت  
  لحظه ها،
شیرین نمی زایند 
تا تناسب باشی
به وقت تناقض


#مریم_عامری

دلی که بی توقع
خوب است
یادش می رود
چند بار به روياهايش
دستبرد زده اند
چند بار  لای دندانه های ترس
جویده شده
چه راهبانانى
كه او را به بيراهه نبردند
و او همچو فققنوسى
از دل سال هاى خاكستر
بال گشود
مهم این است
که خودش را
بى وقفه بنويسد
و در تب درماندگی هایش
بسوزد

✍#مریم_عامری

چه شعر زیبایی، پر از رنج، تاب‌آوری و درونی‌ترین شکل از امید خاموش است. 🌿

در این شعر، دل به عنوان موجودی مستقل و صبور تصویر می‌شود — دلی که "بی‌توقع خوب است"، یعنی نیکی‌اش از منطق پاداش یا انتظار زاده نمی‌شود، بلکه از ذات خودش. اما همین بی‌توقعی باعث می‌شود رنج‌هایش فراموش شود: دستبرد به رویاها، جویده شدن در ترس، و گم شدن در بی‌راهه‌هایی که "راهبان" — شاید نماد دانایان یا راهنمایان ظاهراً معنوی — او را بدان‌سو کشانده‌اند.

و با این‌همه، ققنوس‌وار، از خاکسترِ شکست‌ها برمی‌خیزد. این ققنوس استعاره‌ای است از باززایش درونی، از نو نوشتنِ خود:

"مهم این است
که خودش را
بى‌وقفه بنویسد"

این فراز، هسته‌ی معنایی شعر است — تأکیدی بر تداوم خودشناسی و خودآفرینی از خلال رنج. "در تب درماندگی‌هایش بسوزد" نه به معنای تسلیم، بلکه به معنای پالایش است؛ سوختن برای زاده شدنِ دوباره.

در مجموع، شعر زبانی لطیف و تصاویری روشن دارد، اما با عمقی فلسفی که به یاد شعرهای فروغ و سهراب می‌افتد — با این تفاوت که صدای شاعر، صدای خویشتن است؛ زنانه، زخم‌خورده، اما زنده.

آموخته‌ام
از قضاوت دیگران نرنجم
که دل هیچ‌کس
به اندازه‌ی دردم برایم نمی‌تپد.
آموخته‌ام آرام بمانم
چون آن‌که باید بداند خداست...
و راز آرامش همین است
رها شدن از نگاه دیگران و تکیه بر نگاه او

                  #دیل_کارنگی
🍂🪷🍂

خدا کند انگورها برسند
جهان مست شود......

#روزتون_زیبا

.
‏شما امکان نداره یه آدمِ دروغگو پیدا کنی
که به کسی اعتماد کنه، ‏یا آدمِ خیانت‌کاری که باور داشته باشه طرف مقابل بهش متعهده، ‏
اکثرِ آدمای مهربون هم نمیتونن تصور کنن کسی بتونه بهشون آسیب بزنه.‏
میخوام بگم هر آدمی دنیا و آدماشو همونجور میبینه که خودش هست زیاد درگیرِ
رفتارای آدما نشین!(:

🍁✌️🍁