فقط ویترین رو نبین!

رابطه‌های ماندگار حاصل شانس یا خوشبختی نیستن؛ پشت هر لبخند مشترک، سازش‌هایی دردناک، بخشش‌هایی دشوار و تعهدهایی آگاهانه وجود داره.

آدم‌هایی که کنار هم موندن، حتما جاهایی ایستادن که می‌تونستن برن. ولی موندن، حرف زدن، ساختن.
در روان‌شناسی، این یعنی «بلوغ رابطه‌ای»: توانایی کنار اومدن با تفاوت‌ها، عبور از اشتباهات، و وفادار موندن به انتخابت، حتی وقتی وسوسه‌های زیادی دوروبرته.

پس اگر رابطه‌ای دیدی که سال‌ها دوام آورده، فقط به عکس‌های خوبش نگاه نکن؛ پشت صحنه‌ش پر از تلاشه.
@maryaamkariimii

اگر بدنتان جای امنی برای زیستن نباشد، شما ناخواسته یاد می‌گیرید که در ذهنتان زندگی کنید.
این یکی از دلایل غرق شدن در افکار هست.

گبور مته
@maryamkariimii

تأثیرات اخبار بر جسم و روان

قرار گرفتن مداوم در معرض اخبار منفی، مغز را در حالت «هشدار» نگه می‌دارد. این حالت، هم سلامت روان و هم سلامت جسم را تحت فشار قرار می‌دهد و باعث استرس طولانی‌مدت می‌شود؛ حتی اگر خبرها مستقیماً به زندگی ما مربوط نباشند.

●وقتی خبرهای نگران‌کننده می‌خوانیم، بدن کورتیزول و آدرنالین ترشح می‌کند؛ این پاسخ طبیعی مغز، وقتی مداوم شود، می‌تواند باعث اضطراب، افسردگی و خستگی هیجانی شود. 
●استرس مداوم باعث تپش قلب و انقباض رگ‌ها می‌شود و فشار خون را به‌طور موقت یا حتی دائم بالا می‌برد.
●خواندن خبرهای بد، مخصوصاً شب‌ها، ذهن را درگیر می‌کند و باعث سخت‌تر خوابیدن یا کاهش کیفیت خواب می‌شود.
●مغز با دریافت مداوم اخبار بد، احساس می‌کند دنیا ناامن است. نتیجه‌اش اضطراب بیشتر و نگرانی‌های بی‌وقفه است.
●پرداختن به اطلاعات سنگین، شوکه‌کننده یا غم‌انگیز، بخش زیادی از توان شناختی ذهن را مصرف می‌کند و باعث حواس‌پرتی و کاهش تمرکز می‌شود.
●کسانی که سابقه افسردگی، اضطراب یا تروما دارند، در برابر خبرهای منفی حساس‌ترند و این خبرها می‌تواند حال‌شان را بدتر کند.

■راهکارهای مؤثر برای کاهش اثرات اخبار منفی

●از صفحاتی که با تیترهای ترسناک دنبال جذب مخاطب هستند فاصله بگیرید و منابع بی‌طرف‌تر را دنبال کنید.
●هر بار خبر منفی دیدید، ۲ ثانیه فکر کنید:
آیا این برای من لازم است؟ آیا قرار است کمکی به تصمیماتم بکند؟
●کمتر روی ویدیوهای منفی توقف کنید.
محتوای مثبت، علمی یا آرامش‌بخش را دنبال کنید تا الگوریتم تغییر کند.
●۹۰ دقیقه قبل از خواب هیچ خبر یا فضای مجازی را نگاه نکنید. این کار خواب را بسیار بهتر می‌کند.

https://t.me/maryaamkariimii

🌀 اضطراب، بدن و گره‌ای که خودش را به روده‌ها می‌اندازد

گاهی فکر می‌کنیم اضطراب فقط توی ذهن می‌چرخد: فکرهای تکراری، نگرانی‌های بی‌پایان، تنش‌های روزمره.
اما بدن معمولاً قبل از ما می‌فهمد چه خبر است.

۱) وقتی اضطراب وارد بدن می‌شود، اولین ایستگاهش دستگاه گوارشه

بدن ما برای «تهدید» طراحی شده.
وقتی اضطراب می‌گیریم—حتی اگر تهدید واقعی نباشه—سیستم عصبی سمپاتیک فعال می‌شود:

ضربان قلب بالا

تنش عضلانی

کاهش جریان خون به دستگاه گوارش

افزایش هورمون‌های استرس (کورتیزول و آدرنالین)


و نتیجه؟

🔸 روده‌ای که از کار می‌افتد یا بیش‌فعال می‌شود

وقتی خون و انرژی از گوارش منحرف می‌شود، روده مثل موتور کم‌سوخت شروع به ایراد گرفتن می‌کند:

یبوست

دل‌پیچه

نفخ

اسهال

حس پری

سوزش معده

اسپاسم روده


این همان جایی است که روان‌تنی خودش را نشان می‌دهد: ذهن درگیر → بدن درگیر.

@maryaamkariimii

مرزهایتان را نشکنید

برای محل سکونت‌تان مرز میگذارید، حد میگذارید و هر غریبه ای را به آن راه نمیدهید، ولی چرا همین کار را در رفتارتان نمیکنید؟

چرا اگر از شوخی خاصی ناراحت میشوید در عین ناراحتی به آن میخندید؟

اگر همکاری به خودش اجازه میدهد بیش از آنچه عرف است به شما نزدیک شود چرا نشان نمیدهید که ناراحت شده‌اید؟

چرا فکر میکنید حد و مرز گذاشتن دیگران را از شما دور میکند؟

همانطور که در یک خانه‌ی بی درب وحفاظ احساس امنیت نمیکنید، اگر برای روابط‌تان مرز نداشته باشید نیز احساس امنیت نمیکنید.

حریم اعتقادات و احساسات را معلوم ومشخص کنید، حتی یک بار هم مرزهایتان را برای خوش آمد کسی نشکنید، اگر شما یک بار این کار را بکنید دیگران بارها و بارها آن را نادیده می گیرند.

مرزهای رفتاری واحساسی به شما امنیت ، هویت و احترام میبخشند.
مرزهایتان را نشکنید

@maryaamkariimii

اگرهمه جا تاریک بود، دوباره بنگر!
شاید نور خود تو باشی

مولانا

@maryaamkariimii

وقتی کسی مدام با لحن منفی حرف می‌زنه، ممکنه نه برای آسیب‌زدن، بلکه برای دیده‌شدن یا شنیده‌شدن باشه.

▪️تلخی کلام خیلی وقت‌ها صداییه برای بیان زخمی که سال‌ها بی‌صدا مونده.

واکنش ما به این انرژی، می‌تونه بین مرز همدلی و مراقبت از خود، معنا پیدا کنه.
@maryaamkariimii

گذر زمان قرار نیست چیزی را درست کند!
کاری که می‌کند این است که فقط به دلیل طبیعتش، لبه‌های تیز فقدان را نرم‌تر می‌کند؛ محو نمی‌کند...


“مگان دیواین، کتاب: چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم “

@maryaamkariimii

اگر فرد نتواند از کار و تفریح و رابطه‌هایش لذت ببرد، شخصیتش عقیم می‌ماند و میزان اضطراب و نارضایتی او افزایش می‌یابد. اگر چنین اضطراب‌هایی، که هم ماهیت آزارگری دارند و هم افسرده‌وار، بیش‌ازحد باشند، زمینه برای بیماری‌های روانی فراهم می‌شود.


از مقالۀ «دربارۀ سلامت روان»
ملانی کلاین
مترجم: حامد حکیمی

@maryaamkariimii

ما عشق می‌ورزیم بی‌آنکه بدانیم معشوق امروزمان وجه اشتراکی با معشوق دیروزمان دارد؛ ما نمی‌دانیم که محبوب‌های پی‌درپی‌مان، نیز این ویژگی مشترک را داشته‌اند. در حقیقت، وقتی با آدم جدیدی ملاقات می‌کنیم، معمولاً از فهم این نکته متعجب می‌شویم که این شخص جدید ویژگی شخصی را دارد که قبلاً محبوب یا مطلوب ما بود.

این ویژگی، برای نمونه لبخندی خاص، که پایدار می‌ماند و در اولین، دومین و همۀ محبوب‌های پی‌درپیِ تاریخ آدمی تکرار می‌شود؛ این ویژگی، این لبخند، یک ویژگی است و این ویژگی در کانون چیزی است که ما خود هستیم. آری، ما همان ویژگی‌ای هستیم که در همۀ ابژه‌های محبوب و ازدست‌رفته در طول زندگی‌مان مشترک است.

و نیز، من تو را دوست می‌دارم نه به‌خاطر آنچه هستی بل به‌خاطر آن بخش از من که درون خودت حمل می‌کنی. پس من کیستم؟ من آن لبخندی هستم که چهره‌ات را روشن می‌کند. 


از کتاب «چرا همیشه همان اشتباهات را تکرار می‌کنیم؟» جستاری روانکاونه در باب ناخودآگاه و تکرار.
@maryaamkariimii

نوزاد تنها فرد در خانواده است که گذشته‌ای ندارد؛ اما والدین خیلی زود گذشته‌ی خود را به او می‌بخشند.

▪️رنه اشپیتز

پ‌ن، اشپیتز به طور ضمنی می‌گوید کودک ادامه پروژه ناتمام روان والدین است. گویی والدین کودک را خلق می‌کنند تا چیزی در خودشان را ترمیم یا بازسازی کنند. اما کودک بی‌خبر از این نیت‌هاست و با «وزنی» وارد زندگی می‌شود که خودش ایجادش نکرده است.
عبارت والدین گذشته‌شان را به نوزاد می‌بخشند اشاره‌ای ظریف به مفهوم انتقال ناخودآگاه بین نسلی دارد. یعنی والدین نه فقط ژن، بلکه ترس‌ها، ناکامی‌ها، عقده‌ها، خاطرات حل نشده و حتی آرزوهای برآورده نشده خود را به شکلی نادیدنی به کودک منتقل می‌کنند. خواه از طریق تربیت خواه از طریق نگاه، احساس، رفتار یا سکوت...

@maryaamkariimii

وقتی کسی می گوید حالم خوش نیست دنبال اتفاقات بزرگ نگردیم و نگوییم این که چیز مهمی نیست

به دلایل متعدد بازتاب یک اتفاق بیرونی در درون ممکن است بسیار بزرگ باشد.
به رسمیت شناختن هرازگاهِ «حق کم آوردن» برای دوست، امنیت بخش‌ترین قسمت دوستی است و شناخت این حق برای خود، نشان از صلح با خود دارد در عمیق‌ترین لایه‌های وجود...

👤 کارل راجرز

@maryaamkariimii

این نگاه یونگ به افسردگی یه جور درمانه؛
《افسردگی لزوما مشکلی پاتولوژیک نیست؛ بلکه عموماً خبر از نو شدن شخصیت یا فوران خلاقیت می‌دهد. لحظه‌هایی در زندگی انسان هست که فصل جدیدی آغاز می‌شود》.
@maryaamkariimii

در هر بزرگسالی، کودکی نهفته است؛
کودکی ابدی، چیزی که پیوسته در حال شدن و تکوین است، هرگز کامل نمی‌شود و نیازمند مراقبت، توجه و آموزش بی‌وقفه است. این همان بخشی از شخصیت انسان است که می‌خواهد رشد کند و به کمال برسد.

کارل یونگ

@maryaamkariimii

یادمون باشه اضطراب فقط یک احساس ساده نیست؛
نشونه‌ایه از یک تعارض درونی که نیاز به توجه داره.
راه‌هایی که لحظه‌ای آروم‌مون می‌کنن، خوبن و کمک می‌کنن نفس بکشیم،
اما هیچ‌وقت جای روش‌های درمانی و رسیدگی عمیق رو نمی‌گیرن.

@maryaamkariimii

♻️ اضطراب در افراد می‌تواند دلايل فراوانی داشته باشد.

🔺زمينه ارثی: عامل ژنتيكی كه ممكن است از والدينی مضطرب به فرد منتقل شده باشد.

🔺حوادث كودكی: مهمترين عوامل، جدايی پدر و مادر، مرگ والد و يا والدين، خشونت‌های خانوادگی، خشونت‌های كلامی و جسمی و ... عوامل ديگر توليد اضطراب می‌باشد.

🔺مادر و پدر مضطرب: در ٠-٦ ماهگی كودک دوره چسبندگی با مادر دارد و در اين دوره احساس خود را از مادر می‌گيرد. پس مادر مضطرب اين احساس را به كودک منتقل می‌كند. همچنين پدر مضطرب با رفتار اضطرابی مادر را مضطرب كرده و در نتيجه كودک مضطرب خواهد شد و اضطراب در كودک تثبيت مغزی خواهد شد.

🔺اضطراب هستی: اين نوع از اضطراب در افراد باهوش بيشتر است چون به دنبال معنایی برای هستی، زندگی، مرگ و ... می‌باشند.

🔺اضطراب اخلاقی: در اين حالت شخص فانتزی هايی در خصوص مسائل دارد كه به لحاظ اخلاقی درست نمی‌باشد. مثلا كارهای غير اخلاقی ، فانتزی‌های جنسی و ...

🔺اضطراب نادانی: در اين حالت فرد همواره تحت اين پيام مغزی است كه اشاره می‌کند فكر، تصورات و تخيلات من درست نيستند.

🔺اضطراب عصبی: اين نوع از اضطراب باعث حمله‌های عصبی می‌گردد. در اين حالت شخص ناخودآگاه عاشق آن چیزی است كه خشم و نفرت دارد. ترس شخص از خشم باعث اضطراب خواهد شد.

@maryaamkariimii

طرحوارهٔ رهاشدگی از «رفتنی که توضیح داده نشد» شروع میشه...
از لحظه‌هایی که کودک نمی‌فهمه چرا تنها مونده و فقط احساسش می‌کنه.

در بزرگسالی این طرحواره خودش رو این‌طور نشون میده:
ترس از صمیمیت، وابستگی افراطی، اضطرابِ از دست دادن،
یا ماندن در رابطه‌هایی که امن نیستند، فقط برای تنها نماندن.

و
مسئله ضعف نیست.
ذهن داره از تجربه‌ای قدیمی محافظت می‌کنه..

🔆شناخت طرحواره، اولین قدم برای قطع چرخه‌ای‌ست
که سال‌هاست ناخودآگاه تکرار می‌شود.

https://t.me/maryaamkariimii