🎞 «Помста» («Hævnen») by Susanne Bier

Фільм нагадвае еўрапейскую класіку XIX стагоддзя па мэсэджах (галоўнае пытанне, якім задаюцца героі — «Ці варта супрацьстаяць злу злом?»). Але агулам цікава было глядзець, хлопчыкі-акторы файныя, аператар робіць прыгожа, а адносіны паміж бацькамі і падлеткамі паказаны рознабакова.

#глядзець

🎸 Слухаю гэты постпанк/дарвэйв па-турэцку трэці месяц і не надакучвае.
Былі на іх канцэрце, трэба неяк будзе ў стэндапе распавесці пра пакуты, якія амаль заўсёды дастаўляе разагрэў на любым канцэрце, але гэта ўжо зусім іншая гісторыя!

https://www.youtube.com/watch?v=5k1fM6VDU3Q

#слухаць

Амаль не слухаю музыку апошнім часам. Але вось купіла ў дарогу «Amal» Vapna і правяла з гэтым альбомам шмат гадзін. Спадабаўся настрой цёплага смутку: лірычны герой — рыба без лускі, аднак у гэтым няма залішняй драмы, ніхто не калупае сцізорыкам адкрытыя ранкі, недзе нават хочацца падтанцаваць. У адрозненне ад звычайна халоднага беларускага постпанку, дзе цябе нібыта згубілі на шматпавярховай заброшцы, тут ты быццам ляціш на хуткай лодцы па бяскрайней вадзе, чуеш адначасова матор і мора, керасін і соль, метал і ўзбуджаную пену.

З папярэдняга альбома мемнай стала для мяне фраза «не маё, не маё», якую можна напяваць у выпадку, калі табе прапануюць не твой кубачак гарбаты. З гэтага напэўна «не хачу, не хачу, не хачу» — пасуе для тых жа абставін.

Паслухаць «Amal» і на стрымінгах можна, гэта проста ў мяне са стрымінгамі не клеіцца.

https://album.link/vapna-amal-lp

#слухаць

Да 3 жніўня можна паглядзець анлайн фільм Юрыя Сямашкі «Лебядзіная песня Фёдара Озерава». У ралях — знаёмыя твары, фонам — варшаўская «Карма» (але ў кіно гэта нібыта Менск).

Уласна фільм — пра тое, што ў любыя часы людзі мусяць ісці за сваім пакліканнем, а не прымяраць чужыя ў намаганні змяніць тое, што змяніць немагчыма, — і менавіта тое, што будзе зроблена згодна пакліканню, у выніку нешта і зменіць. Думку гэтую падзяляю.

https://www.nowehoryzonty.pl/program/25/labedzi-spiew-fiodora-ozerowa

#глядзець

Знайшла ў чытальні скарб — «Каменданцкі час для ластавак» Алены Брава, аўтафікшан пра дзяўчыну з беларускага райцэнтра, якая ў часы савецкай перабудовы паехала за каханнем на Кубу. Шмат цікавых назіранняў не толькі пра Востраў Свабоды, але і пра долю жанчыны-творцы.

#чытаць

«Пасля нараджэння дачкі я забараніла сабе запісваць вершы: усё, з гэтым скончана! — бо затрачаны на вершы час у літаральным сэнсе, а не ў метафарычным, адбіраў у дзіцяці кавалак хлеба — і да Кубы, і на Кубе, і пасля, але яны ўсё роўна нараджаліся, сніліся калі-нікалі гатовымі строфамі (а потым раніцай не магла ўспомніць ні радка! вось была пакута!), мармыталіся на бягу, калі неслася на грашовую службу, якая дарэшты высмоктвала мазгі, а калі нешта з таго трызнення ўсё ж трапляла ў сшытак, то непадзеленым на радкі і строфы, каб не было спакусы назваць яго вершам. Я гадамі жыла бы замураваная ў сцяну. О, у сэнсе беларускамоўнага “культурнага асяроддзя” нашая правінцыя — амаль тое самае, што Сант’яга-дэ-Куба, нават горш, бо там мая асаблівасць лёгка тлумачылася: маўляў, чужаніца, што з яе возьмеш! Ці ўяўляеце вы, што такое быць чужаніцай у месцы, дзе нарадзілася, бо тут жанчына-паэт (вымаўляю гэта як дыягназ, як клінічны сіндром, бо на большае ніколі не прэтэндавала) — нешта вартае смеху альбо жалю, нешта больш жахлівае і няўклюднае, чым слынны слон у пасуднай лаўцы: выпадковыя сябры паціскаюць плячыма і хутка знікаюць, сябры сапраўдныя даўно з’ехалі ў замежжа, а родная маці з непадробленым трагічным пафасам заклікае зарабляць грошы, прынамсі, нейкім менш старажытным спосабам, чым робіць гэта большая частка жанчын. І мусіш зарабляць. Вось толькі пасля гэтага пачуваешся так, бы адкаркоўвала піўныя бутэлькі алмазным разцом».

👻 «Прысутнасць» Стывена Содэберга глядзець было займальна.

Сям’я ўязджае ў новы дом, і хутка аказваецца, што ў доме нешта жыве, назірае і праяўляецца — але з якой мэтай? Здагадацца, чым скончыцца, наўрад ці атрымаецца. Але самая страшная частка, на думку гледачоў, — гэта адносіны мамы і сына (пагаджаюся), а таксама мужчыны-бландыны (а вам як?).

#глядзець

🧸Пабачыла навіну, што жлобінская фабрыка штучнага футра набліжаецца да ліквідацыі, і нарэшце дапісала апавяданне.

https://medium.com/@mparkhimchyk/%D1%83%D0%B4%D0%B0%D1%87%D0%B0-fa3e4450d73e

#чытаць

🧑‍🚀 Апасалася, што будзе чарговае ратаванне (прапагандай) радавога Раяна, але не, Уір яўна наследуе традыцыі Азімава ды Брэдбэры з іх гуманізмам, які з 2025 года выглядае такім наіўным, але і такім жаданым.

Што спадабалася:

- героя пакінулі на Марсе, але замест таго, каб скласці лапкі, ён не губляе сілы духа, крэатывіць і змагаецца за сваё жыццё (гэта ўвогуле герой, які любіць жыццё);

- ад кнігі цяжка адліпнуць, нават калі аўтар апісвае нейкія хімічныя рэакцыі ці фізічныя эксперыменты (а ён робіць гэта як нерд);

- не гледзячы на тое, што розныя функцыянеры выглядаюць тут надта гуманнымі людзьмі, эфекту MAGA не адчуваецца;

- агульны вайб — сяброўства, салідарнасць, узаемападтрымка, адданасць сваёй справе.

Ну і бульба!

#чытаць

📼 У фільме «Адаптацыя» цэлых два Нікаласа Кейджа, і гэтага ўжо дастаткова, каб яго глядзець.

Уласна гісторыя — пра тое, што сцэнарысту Чарлі Каўфману замовілі адаптацыю кніжкі «Выкрадальнік архідэй», аднак справа ў яго не ладзілася, Каўфман пакутаваў (як напісаць гісторыю пра кветкі?) і ўрэшце рэшт напісаў гісторыю пра тое, як у Чарлі Каўфмана не ладзіцца справа з адаптацыяй кніжкі «Выкрадальнік архідэй» і Чарлі Каўфман пакутуе.

Аднойчы герой наведывае семінар папулярнага сцэнарнага коўча Роберта Маккі, той на яго крычыць, як трамвайны хам, — і пасля гэтага нешта мяняецца. Не хочацца, канешне, каб крычалі — ні на Каўфмана, ні на каго — але гэта было смешна і жыза.

#глядзець

😨 «Weapons» (2025) — хорар, ад якога складана адарвацца, бо вельмі цікава, што будзе далей, а да герояў вельмі лёгка падключыцца, нават калі яны не самыя прыемныя.

Аднойчы настаўніца прыходзіць у клас — а там сядзіць толькі адзін хлопчык. Астатнія дзеці зніклі ноччу. Куды? Чаму? Хто за гэтым стаіць? Пра што маўчыць хлопчык? Інфа прыходзіць паступова, і мы глядзім гісторыю вачыма розных яе ўдзельнікаў.

Любімая праграмерка парэкамендавала, і я пачала глядзець на ноч. На сцэне, дзе персанаж хаваецца ад страшнага ў намёце і зіпер пачынае рассоўвацца, я зачыніла комп і лягла спаць. Не рабіце як я! Глядзіце далей)

Кажуць, Зак Крэгер прапрацаваў у «Weapons» свае дзіцячыя траўмы (жыццё з бацькамі-алкаўжывацелямі). Таксама бачыцца праца з тэмай страляніны ў школах (ці прымроілася?). Карацей, пасля прагляду хочацца разважаць і абмяркоўваць — ну клас!

Таксама тут прысутнічае файны гумар.

#глядзець

🌈 «Drømmer» / «Мроі» (2024) — фільм пра абуджэнне юнацкай сэксуальнасці: кананічная сітуацыя — школьніца закахалася ў настаўніцу, намагаецца зблізіцца з ёй і фантазуе, як яны разам бавяць адпускі ў Іспаніі.

Чуллівыя дзённікі школьніцы з яе згоды чытае бабуля, потым мама, далей — рэдактарка выдавецтва, а ўрэшце рэшт і сама настаўніца. Яны абмяркоўваюць, што ўбачылі ў гэтым тэксце, ты таксама глядзіш і ўзгадваеш свае дзіцячыя прыколы, і ўсё гэта на добрым вайбе без драмы і пагарды.

#глядзець

🛠 У міжнародны дзень падкастаў парэкамендую падкаст.

«Працу-Вацу» стварае гештальт-тэрапеўтка і кар’ерная коўчыня Таццяна Дзямчук. Фармат — або размова пра працоўны шлях, працоўную этыку і звычкі/устаноўкі з гасцямі, або тэматычныя выпускі, дзе вядучая разважае, напрыклад, пра асаблівасці працы з людзьмі розных пакаленняў ці пра тое, як серыял «Не родись красивой» гламурызаваў офіс.

Мне падабаецца слухаць, натхняцца або ўнутрана спрачацца з пачутым. Ці знянацку падумаць нешта новае пра тое, як я бачу працу мары і сябе ў ёй.

https://pod.link/1751183503

#слухаць

🇯🇵 Прайшлася па класіцы і нясумна прабавіла 207 хвілін за праглядам «Сямі самураяў» Акіры Курасавы. Фільм 1954 года выглядае шыкоўна! Хацела б пабачыць яго на вялікім экране. Трэйлер вось, зацаніце.

Героі геніяльна змагаюцца з пераўзыходзячым па моцы ворагам, але яшчэ больш геніяльна яны сябруюць адно з адным. Тут свае прыколы з этыкай, вядома, XVI стагоддзе на двары. Аднак старэйшыя таварышы, назіраючы, як малады збірае кветачкі, глядзяць на яго чыста з бацькоўскай ласкай і добрымі ўсмешкамі 🌺

#глядзець

🎞 «Reas» Лолы Арыяс — фільм, у якім былыя зняволеныя граюць саміх сябе (канешне, з папраўкай на тое, што гэта мастацтва, а не дакумент). Яны ўзнаўляюць сваё жыцце ў памяшканнях закінутай турмы ў Буэнас-Айрэсе, са спевамі, танцамі і жартамі. Вог-бал у турме — і можна падумаць: «Навошта?», але падчас прагляду пытанне здымаецца.

#глядзець

🎸 Беларускія музыкі не ўмеюць прыдумляць назвы гуртам, але прыгожую музыку — на здароўе. «Krok» Soyuz — гэта нібы вітамінка D пры нізкім шэрым небе, толькі не пігулка, а музыка. Нездарма пісалі яго ў Сан-Паўлу. Такі цёплы.

https://bfan.link/krok

#слухаць

🦩 Нарэшце дабралася да «Ружовых фламінга» Джона Уотарса!

Глядзела ў кіно, было клёва парагатаць і паздзіўляцца разам з сяброўкай і незнаёмымі людзьмі. Шыкоўнае кіно, каб паглядзець кампаніяй і ваш вечар заззяў новымі фарбамі (для макіяжу).

Дзякуй, Іра ❤️

#глядзець

🤸«Abseits – ein ungleiches Spiel» — файны кароткі метр пра стэрэатыпы ў спорце.

У адным эпізодзе аўтарка склейвае перформанс гімнастаў Сімоны Вайлз і Казукі Мінамі — і гэта варта тысячы словаў.

Можна да 7 снежня пабачыць тут https://filmafest.org/film/offside-unequal-game/

#глядзець

📽 «Амерыканскае чытво» — кіно пра пісьменніка з вышэйшага класа, якога перасталі друкаваць таму, што яго літаратура «недастаткова чорная» і дрэнна прадаецца.

Яму мазоліць вока малодшая калега, якая карыстаецца ультрапапулярнасцю, распавядаючы стэрэатыпныя гісторыі. А тут яшчэ і сямейныя трагедыі даганяюць.

Кіно пра ідэнтычнасці, зайздрасць, талент, паспяховы поспех, маніпуляцыі і крызіс шчырасці.

#глядзець