ما به اندازه زخمی که خوردیم، دنبال کنترل کردن دنیای اطرافمون میریم.

می‌گه که: اگه دیدی داخل چاهی، قدم اول اینه که دست از کندن برداری.

بله خانم هایده، منم خسته از هرچه که بود. خسته از هرچی که هست.

تنهایی همیشه به خاطر نبودن آدمای دیگه نیست. گاهی به خاطر نبودنِ خودت، پیش خودته.

به اون مرحله از خودشناسی رسیدم که می‌فهمم کِی دارم خودمو گول می‌زنم و کِی نه؛ و این یعنی دیگه زیاد نمی‌تونم از خودم قایم شم.

خیلی وقتا «بهونه‌ها» لباس «دلیل و منطق» می‌پوشن و گول‌مون می‌زنن.

هنوز صبح نشده، ظهر نشده، چیشد که شب شد؟

آدم فکر می‌کنه برای تغییر باید حالش خوب باشه، اما واقعیت اینه که تغییر اغلب از دل روزای سیاه شروع می‌شه.

ساختن زندگی دل‌خواهت شاید به نظر ترسناک بیاد، اما می‌دونی چی از اون ترسناک‌تره؟ پشیمونی.

وقتی مسیر سخت شد، بدون داری درست می‌ری. چون آسون‌ترین راه همیشه به پوچی می‌رسه.

زندگی گاهی مجبورت می‌کنه به چیزایی عادت کنی که هیچوقت انتخابشون نکردی.

حقیقت اینه که: هیچوقت اونقدری که دلت می‌خواد فهمیده نمی‌شی.

۵۰۰ تایی شدیم. مبارک هممون.💘

آدمی که همیشه در حال حل مشکل دیگرانه،
معمولاً از لمسِ زخم‌های خودش می‌ترسه.
مراقبت افراطی از بقیه، گاهی یک دفاع پنهانه.

بعضیا فقط میان تا بهت یاد بدن، اعتماد اشتباه چه بهایی داره.

حقیقت اینه که هیچ‌وقت نمی‌تونیم برای کسی کافی باشیم، باید ببینیم همین نصفه‌نیمه بودنمون برای کی کافیه.

حالا تو هی بگو سخته، ببین چیزی تغییر می‌کنه؟ نه! فقط سخت‌ترش می‌کنی. حالا تو دو دقیقه به سخت بودنش فکر نکن و انجامش بده، شاید برعکس چیزی که تصور می‌کردی بود.