آدمی که خیلی نصیحت می‌کنه، بیشتر از همه خودش گم شده.

ما با زخم‌هامون زیباتر می‌شیم.

نصیحتِ بدون تخصص، فقط زخمه. نه درمان.

بیشتر دعواها به خاطر حرفاییه که زده نشدن، نه اونایی که گفته شدن.

آدمی که همش در حال قضاوت کردنه، بیشتر از همه از قضاوت شدن می‌ترسه.

خیلی از چیزایی که واقعا به دردمون می‌خورن، هیچ‌وقت لذت‌بخش نیستن. انگار سهم ما از رشد، اول از دلِ نارضایتی میاد.

ما به اندازه زخمی که خوردیم، دنبال کنترل کردن دنیای اطرافمون میریم.

می‌گه که: اگه دیدی داخل چاهی، قدم اول اینه که دست از کندن برداری.

بله خانم هایده، منم خسته از هرچه که بود. خسته از هرچی که هست.

تنهایی همیشه به خاطر نبودن آدمای دیگه نیست. گاهی به خاطر نبودنِ خودت، پیش خودته.

به اون مرحله از خودشناسی رسیدم که می‌فهمم کِی دارم خودمو گول می‌زنم و کِی نه؛ و این یعنی دیگه زیاد نمی‌تونم از خودم قایم شم.

خیلی وقتا «بهونه‌ها» لباس «دلیل و منطق» می‌پوشن و گول‌مون می‌زنن.

هنوز صبح نشده، ظهر نشده، چیشد که شب شد؟

آدم فکر می‌کنه برای تغییر باید حالش خوب باشه، اما واقعیت اینه که تغییر اغلب از دل روزای سیاه شروع می‌شه.

ساختن زندگی دل‌خواهت شاید به نظر ترسناک بیاد، اما می‌دونی چی از اون ترسناک‌تره؟ پشیمونی.

وقتی مسیر سخت شد، بدون داری درست می‌ری. چون آسون‌ترین راه همیشه به پوچی می‌رسه.

زندگی گاهی مجبورت می‌کنه به چیزایی عادت کنی که هیچوقت انتخابشون نکردی.