پیش از پایان، به درِ خروج نشتابیم.

چنان زندگی کنیم که، مشتاق تکرار ابدی همان زندگی باشیم.
-نیچه

زندگیتو برای کسی که نمیشه نجاتش داد، تلف نکن.

اینکه بعضی دردها رو نمی‌تونی تعریف کنی، معنیش این نیست که کوچیکن؛ فقط انقدر باهاشون یکی شدی که انگار بخشی از خودتن.

دست بردار از اهمیت دادن و مهم شمردن آدم‌هایی که حتی، اولویت آخرشون هم نیستی.

گاهی وقتا با خودم فکر می‌کنم اگه روزی کسی واقعاً بخواد منو بفهمه، باید اول اون ساکت‌ترین شبامو بشنوه. اون شبایی که حتی حرف نزدنم داد می‌زد کمک می‌خوام.

در خانه ای که آدم ها یکدیگر را دوست ندارند، بچه ها نمی توانند بزرگ شوند، این طور نیست. نه، نمی توانند. شاید قد بکشند اما بال و پر نخواهند گرفت.
-گریز دلپذیر

به کجا میری عزیزم؟ قفسه تمومِ دنیا.

اون روحیه‌ی جنگنده رو، لولو برد.

زمان خیلی چیزارو تغییر می‌ده، اما یه‌سری چیزارو نه عوض می‌کنه نه تموم.

جدی خیلی چیزا هم به شانس بستگی داره، که من ندارم.

الان اونجای قصه‌ام که می‌گفت: غیر از خدایِ مهربون، هیچکس نبود.

سه تا از نشانه‌های بلوغ فکری از نظرِ من: مسئولیت رفتار اشتباه رو گردن گرفتن، شهامت عذرخواهی و جبرانِ اشتباه.