بسیاری از نقدهایی که از دیگران می‌کنیم و برچسب‌هایی که بر آنها می‌گذاریم دقیقا همان چیزهایی‌ست که در درونِ خودِ ما هم وجود دارد و دیدنش در دیگران ما را آزار می‌دهد.

تمرین کنیم با آدم‌هایی که نیستند، زندگی نکنیم.

هیچکس واقعاً برنمی‌گرده به حالت قبل. ما نسخه‌ی جدیدی از خودمون می‌شیم، با حافظه‌ی اون دوران.

حس می‌کنم با هر موشک، قسمتی از شور و شوق من برای زندگی از بین رفت.

توی ذهنم مدام داره تکرار میشه که: ”زندگی شیرینه با امیدواری.”

جنگ در بیرون همیشه ادامه‌ی جنگ‌های درونیه؛ تا نهاد درونی‌ات با خودت صلح نکنه، نمی‌تونی بیرون رو آرام کنی.

دنیا شبیه هیچ فیلم و کارتونِ تخیلی نیست. دنیا دقیقا شبیه تمام ضربه‌هایی‌ست که ما می‌خوریم.

کُشتنِ آدم‌ها کار ساده‌ای‌ست، کافی است دوستمان داشته باشند.

فردایی وجود ندارد. همه‌چیز در اکنونِ همیشگی تکرار می‌شود.

قطعاً تو جاده زندگی همه‌مون سرعت‌گیرهایی وجود داره.

احترام به رابطه‌هایی که تمام شده‌اند، احترام به خود و انتخاب‌هایمان است.

تمرین کنیم بعد از تمام شدن رابطه، تخریب نکنیم.

دوباره قراره جنگ شه، اینبار سرِ من.

بله دوستان، سازگاریِ بیش از حد شمارو بی‌ارزش میکنه.

به تلاشِ یکی، امید داشتن.

بی‌توجهی به درد اون رو عمیق‌تر می‌کنه.

ولی فرق است، میانِ دانستن و دانستن.