.

دستتو دورم نگه دار، من یه شمعِ رو به بادم.

چیشد که یهو تو دلم، جنگ شد؟

آدم یه‌جایی بدن و ذهنش با هم قفل می‌کنن. می‌گن: «کافیه، فعلاً نمی‌خوایم بجنگیم.»

آدمای رهاشده، کم‌کم یاد می‌گیرن قوی باشن، ولی ته دلشون همیشه یه صندلی خالی نگه می‌دارن.

نگفتن همیشه از فهمیده نشدن نمیاد، گاهی از اینه که خودتم هنوز مطمئن نیستی دردتو چی باید صدا کنی.

برای کشتن یکی همیشه نیاز نیست نفسش رو بگیری؛ مثلاً ذوقش رو کور کن.

هر رفتنی تقصیر تو نبود، ولی هر موندنی برات تبدیل شد به پروژه اثبات خودت.

کسی که همیشه آماده‌ی ترک شدنه، هیچ‌وقت واقعاً توی رابطه نیست.

نیتِ خوب، بد رو توجیه نمی‌کنه.

گاهی خودتو نمی‌فهمی، چون سال‌ها نقش کسی رو بازی کردی که قرار بوده “دوست‌داشتنی” باشه، نه واقعی.

گاهی قوی بودن فقط یعنی: هر شب بری بخوابی و صبح دوباره تحملش کنی.

گاهی هم خودت رو نمیفهمی ، چون سال ها نقش کسی رو بازی کردی که قرار بوده "بی نیاز از دوست داشته شدن ، آسیب ناپذیر ، مستقل و همه چیز تموم" باشه . و انقدری تظاهر کردی که خود واقعیت رو نمیتونی تشخیص بدی .

افرادی که تو رابطه توجه نمیکنن و تایم کافی نمیزارن، به رفتن پارتنرشون میگن تقدیر.

اولویت‌هاتو مشخص کن.

بذار پروانه‌ی احساس، دلتو بغل بگیره.