خنده رفت، جاشو غمِ عالم گرفت.

شاید تغییر واقعی، از وقتی شروع ‌شه که دیگه منتظر دیده‌شدن یا تأیید شدنش از طرف بقیه نباشی.

تو، نقطه‌ی اَمنِ منی.

راجع بهش می‌رم تو لاکِ خودم.

راجع بهش یه لیوانِ دیگه چای می‌ریزم.

از آدم‌هایی که می‌زنن تو ذوقم، متنفرم.

شوخی شوخی حرفی رو می زنید و ما جدی جدی راجع بهش گریه می کنیم.

آدم‌ها چه کارهایی که نمیکنن تا دیده شن.

راجع بهش، غم میون دوتا چشمون سیاهم لونه کرده.

یه‌جوری خستم که خودمم باورم نمیشه.

دندوناتو رو هم فشار نده.

همه درگیری دارن بله، اما چیزی که درگیرش هستن تفاوت‌شون با بقیه رو مشخص می‌کنه.

پر از حرف‌های ناگفته‌ ام.

پر از غم‌های پنهان‌ شده‌ام.

دلم می‌خواست حداقل یه چیز، یه کوچولو فقط، دستِ من بود.

بعضیا قبل از اینکه واقعا تنهاشون بذاری، هزار بار تو ذهنشون تنها شدن.

غم تو دو تا چشمون قشنگم لونه نکرده. یه جورهایی می‌شه گفت خودش صاحب‌خونه‌ست.

ازهمه دور می‌شوم، نقطه کور می‌شوم. باز مقابلم تویی.