شاید بزرگ شدن رسیدن به جایی نباشه، فقط ادامه دادن راه باشه.

پیامی اومد یکی گفته بود چنلت بی‌نظیره دختر. رفتم جواب بدم، اما پاک شد. انگار هیچ‌چیز واقعی نیست. منم همینطور عزیزم. منم هنوز در بی‌نظیر بودنم شک دارم، هنوز نمی‌تونم باور کنم که چیزی از خودم ارزش دیدن داره.

تقدیر چیزی نیست که بیرون از تو نوشته بشه، همون انتخاب‌های روزمره‌ته.

بنده در حال تشکر از خودم چون تا الان آموزش دانشگاه رو آتیش نزدم:

وقتی بتونی دوست خوبی برای خودت باشی، شرایط هم برات دوستانه‌تر می‌شه.

خوبیِ داشتن یه دوست واقعی اینه که حتی وقتی همه دنیا ساکته، اون هنوز صداتو می‌شنوه.

در اون مرحله از زندگیمم، که کاری جز صبوری نمی‌تونم انجام بدم.

گاهی بعضی فیلم‌ها و سریال‌ها جوری ساخته می‌شن که انگار دارن به شعور مخاطب توهین می‌کنن. شاید وقتش رسیده هرکسی بیشتر حواسش باشه که داره چی به ذهن و روحش می‌ده، چون خوراک ذهنی هم به اندازه خوراک جسمی مهمه.

هیچ‌چیز مثل صبح، نمی‌تونه بهت یاد بده که ادامه دادن ارزششو داره.

وقتی حس می‌کنی شکست خوردی، در واقع داری یه بخش جدید از خودتو کشف می‌کنی.

بعضی وقت‌هام صبر کردن سخت‌تر از اقدام کردنه، چون صبر به معنی روبه‌رو شدن با همه‌ی بی‌عدالتی‌هاست.

تنها توصیفی که می‌تونم از خودم داشته باشم، اینه که خیلی پوست‌کلفتم. دقیقا عین اون بچه‌های شر و شیطونی که هی زمین می‌خورن، همه‌ جاشون پر از زخمه ولی تهش میگن: «ای بابا، درد نداشت!»

آخر سر، همه‌ی مسیر زندگی یه چیز مشترک داره. ما یاد می‌گیریم هنوز می‌تونیم دوباره بسازیم.

بعضی لحظه‌ها تلخه، چون حقیقت هم تلخه.

آدم مورد اعتماد من؟ آدمی که شناخت خوبی از ضعف‌های خودش داره و اون‌ها رو می‌پذیره و برای رفع‌شون تلاش می‌کنه.

من خیلی شخصیت ساده‌ای دارم. مثلا تو می‌تونی از رو پروفایلام بفهمی حوصله بیرون اومدن باهاتو ندارم! چون همه عکسام تو اتاقمه.

تو ارزشمندی، حتی اگه اشتباه کنی.

ما آدم‌ها همیشه دنبال چیزی می‌گردیم که متفاوت باشه، یه چیزی که دست‌کم به چشممون شبیه همه‌چی نباشه. و وقتی پیداش نمی‌کنیم، ناخودآگاه شروع می‌کنیم فرق‌ها رو توی ذهنمون ساختن و بارها بهم ثابت شد فرق از تو نبود، از حسی بود که من بهت داشتم.

دنیا داره هرروز بهم یاد میده که به ورژن جان سخت خودم نزدیک تر شم.

درس امروز: گیر نکن. تو یه حرف، تو یه رفتار، تو یه لبخند، تو یه آدم.