بچه که بودم، داداش کوچیکم که میخواست اذیتم کنه، میگفت منو تو یه شب که بارون شدیدی می‌اومده، داخل یه سبد زیر پل پیدا کردن، بعد دیگه دلشون واسم سوخته و آوردنم خونه.
یه سبد حصیری کهنه هم داشتیم که نشونم میداد و میگفت:" ایناها، این بود. تو رو توی این گذاشته بودن!" من که کوچیکتر از اینا بودم که بفهمم وسط تابستون بارون شدید کجا بود اخه، ولی اینو می‌فهمیدم که چقدر غم‌انگیزه آدم اگه مامان واقعی نداشته باشه، چقدر غریبه توی این دنیا. حتی اگه یک درصد داداش راست میگفت چی؟
تا اینکه یه روز تو همون بچگی‌‌هام، با مامانم رفتیم خرید و ساعتها راه رفتیم. تو راه برگشت مامان گفت که زانوش درد میکنه. من یه دفعه چشمام برق زد، پرسیدم: کجای زانوت درد میکنه مامان؟ و دیدم همون قسمتی از زانوش درد میکنه که مال من درد گرفته. دیگه مطمئن شدم داستان شب بارونی و سبد حصیری دروغه. من کسی رو دارم که حتی دردهامونم شبیه به همه.
دیگه خال ِ مشترکِ چهار سانت مونده به مچ دست چپ‌مون که چیزی نیست!
من کسی رو دارم که وقتی می‌افتم زمین، اول اون دردش میگیره، اول اون آخ میگه. حالا تو هزارتا سبد حصیری بیار برای من!

+مامانا، خدای کوچیک بچه‌هاشونن. روز همه‌ی خداهای کوچیک‌، مبارک.

این آهنگ مورد علاقه‌ی مامانمه واسه روز مادر. دلم میخواد اینجا نگهش دارم❤️
@marhamane

دو دقیقه‌ی پیش، تو گوگل سرچ کردم:" محاسبه‌ی سن" و دومین سایت رو باز کردم. تو قسمت تاریخ تولد، برخلاف همیشه که تاریخ تولدم رو میزدم تا ببینم چندمین روز زنده بودنمه، تاریخ ۵ مهر ۹۵ رو وارد کردم.
آورد: "شما ۳ سال و ۴ ماه و ۲۱ روز دارید." پایین‌ترش نوشته بود سن شما به روز: ۱۲۳۸ روز.
یعنی هزار و دویست و سی و هشت روز از اون روزی که با کلی امید و آرزو از زیر قرآن رد شدم، تو مسیر دانشگاه به هزار و یکی موضوع مختلف فکر کردم، پا به دانشگاه گذاشتم و تو راهروهای دانشکده پشت سر سمیرا دنبال کلاس ترم یکی‌ها گشتم، میگذره.
و این عددی که خیلی هم دوست دارم تو حرفام تکرارش کنم، اصلا عدد کمی نیست. هزار و دویست روز از طلایی‌ترین روزهای جوونی منه که تو کلاسای درس، به هزار شکل مختلف گذشت.
و امروز؟ آخرین روز دانشکده بود. آخرین روز روی صندلی کنار هم‌کلاسی‌ها نشستن. آخرین روز حرص خوردن از دست هم‌کلاسی‌ها، آخرین روز خندیدن های دسته‌جمعی به شوخی‌های استاد، آخرین روز سبک‌بالی به عنوان یک دانشجوی پزشکی.
حسم؟ حسم مثل کسیه که ساعتها تو صف هیجان‌انگیزترین وسیله‌ی شهربازی بوده. هی هیجان و جیغ و داد اونایی که سوار وسیله‌ان رو شنیده، هی ته دلش ذوق کرده، هی جلویی‌هاش رو شمرده تا ببینه کی نوبتش میرسه، هی از ذوق دست دوستشو فشار داده و حالا ؟حالا بالاخره بعد کلی انتظار، رسیده به اون نقطه که باید بلیطش رو تحویل بده و بره تو. بره داخل و بشینه روی صندلی‌‌اش. یه نگاه به عظمت و تمام پیچ و مهره‌ها و ریزه‌کاری‌های دستگاه میکنه، دلش میخواد از ترس برگرده و فرار کنه، ولی ته دلش داره میلرزه از این حجم از هیجان.
بلیطش رو تحویل میده، کمربندش رو می‌بنده، میله‌ی جلوش رو سفت میگیره و خودش رو برای هر اتفاقی آماده میکنه!

پ.ن: هفت از چهارده ! :)

"وقتی میتونید بگید طبابت کردید و یه پزشکید، که زندگی مریض بعد از دیدن شما با زندگی‌اش قبل دیدن‌تون فرق بکنه. لایف‌استایل و کیفیت زندگی‌اش باید عوض بشه، وگرنه قرص و دارو دادن که چیزی نیست! "
#قدم_به_قدم
#استاد_روانپزشکی

"زندگی‌تون، دوستاتون، دور و برتون شاید زشتی و بدی داشته باشه، ولی شما یاد بگیرید همیشه با *خوب‌هاتون* زندگی کنید! "
#استاد_پوست

من اگه ماه بودم؟ اسفند
اگه ذوق بودم؟ ذوق لباس نو
اگه امید بودم؟ امیدمون تو لحظه‌ی دعا سر سفره‌ی هفت‌سین
اگه خستگی بودم؟ خستگی بعد از خونه‌تکونی
اگه بو بودم؟ بوی نمِ حیاط‌های آب و جارو شده قبل از اومدن مهمونا
اگه لحظه بودم؟ لحظه‌ی سال‌تحویل
اگه رنگ بودم؟ قرمزیِ ماهی‌گلی و سبزیِ سبزه‌‌ی هفت‌سین
اگه لبخند بودم؟ لبخند بچه‌های کوچیک فامیل بعد از عیدی گرفتن
اگه غم بودم؟ غم جای خالیِ عزیزی پای سفره‌ی هفت‌سین
اگه شعر بودم؟ فالِ حافظ سر سفره
اگه شلوغی بودم؟ شلوغی خیابونا دم عید
اگه میوه بودم؟ سیبِ قرمزِ سر سفره
من و ذوق‌های کوچیک‌ام توی اسفند، هشتمین سین از سفره‌ی هفت‌سین‌مونیم. خدا رو شکر میکنم که دوباره اسفندماه رو می‌بینم، نفس میکشم و زندگی میکنم.

ببینید چی پیدا کردم :

"وقتی به مشکلات مشترک در شجره خانوادگی افراد مراجعه میکنیم به این حقیقت میرسیم که نه تنها ما از نظر فیزیولوژی ، ژن ها را به ارث میبریم بلکه در بسیاری از مواقع ،به شیوه ای ناخودآگاه ، زخم ها و کارهای ناتمام گذشتگان خود را نیز زنجیروار به دوش میکشیم!

آقای کارل گوستاو یونگ روانشناس شهیر سوئیسی اولین کسی بود که اصطلاحی بنام «ناخودآگاه جمعی » را در روانشناسی مطرح کرد . ناخودآگاه جمعی خزانه ای عظیم است که همه فضیلت ها و رذیلت های آبا و اجداد ما در آن جمع شده است و همانند یک میراث روانی و یا «دی ان ای» روانی به دیگران انتقال پیدا میکند."

انگاری گلنارهای درون‌مون واقعیت دارن.
زخم‌هامون، کارهای ناتمام‌مون، حسرت‌هامون، میشن گلنار واسه دختر نسل بعد، میشن سگ سیاه افسردگی، میشن رخوت و بی‌انگیزگیِ یه دختر که هرروز از خودش میپرسه چرا هیچ‌وقت حالش خوبِ خوب نیست؟
بیاین قول بدیم حداقل تموم‌نشده‌هامون رو تموم کنیم. حسرتی نمونه دیگه.
چون مولانا راست میگه؛ تو یکی نه‌ای، هزاااااااری!

سی‌و‌هشت: ولی من به اثر پروانه‌ای ایمان آوردم. همون که میگفت "اگر پروانه‌ای در برزیل بال بزند، می‌تواند باعث ایجاد تندباد در تگزاس شود."
چرا که یه از خدا بی‌خبری در خاور دور سوپ خفاش میخوره، اون وقت منِ بیچاره در خاورمیانه، کلاسای بیمارستانم که کلی ذوقشو داشتم، کنسل میشه!

سی‌و‌نه: بعله! کلاسای بیمارستان‌مون به مدت یک هفته به حالت تعلیق دراومد. اینه که روپوش اتوکشیده‌ی عزیزم از روی دستگیره‌ی در به داخل کمد منتقل شد:(

‌چهل: گفتم حس میکنم بلیطم رو تحویل آقاهه دادم و بالاخره سوار وسیله‌ی شهربازی هیجان‌انگیزم شدم؟ الان حس میکنم که آقاهه داره میگه "پاشید، پاشید بیاید بیرون. دستگاه خرابه:/" . یعنی یه همچین حسی دارم الان!

چهل‌و‌یک : ولی من فهمیدم درس خوندن جزوی از وجود من شده دیگه. الان هی با خودم میگم "یک هفته بدون درس جدید؟ بدون جزوه؟ بدون کلاس؟ اخه چه طور دووم بیارم؟"
هرکی ندونه فکر میکنه کرونا گرفتم بردنم تو قرنطینه.نه آب هست نه غذا نه نور نه اکسیژن!

۳ اسفند‌ماه ۹۸.

یکی از غم‌‌بارترین لحظه‌های عمرم رو امروز تجربه کردم. اون لحظه که اخبارِ ابتلای تدریجی پزشکان و رزیدنت‌ها و پرستارها رو میخوندم و بی‌صدا اشک می‌ریختم. تصور اینکه الان توی قرنطینه‌ان، تصور نگرانی خانواده‌هاشون، تصور چشم انتظاری مادرهاشون.
انگار که تازه فهمیده باشم، تازه متوجه شده باشم که نه! داستان، داستان چرخ و فلک و شهربازی و این بچه‌بازی‌ها نیست!!! داستان سرباز بودنه، خط مقدم بودنه، فداکار بودنه، از جان گذشتنه...
از خودم و اسمی که برای اینجا گذاشتم بدم اومد. از این توهم بیهوده که برم داشته. از اینکه چقدر اسمی که برای خودم انتخاب کردم سخته و دوووره و چقدر لایقش نیستم واقعا. چقققدر لایقش نیستم.
من فعلا هیچ کاری از دستم برنمیاد جز دعا. جز صدقه دادن واسه ایران و همه‌ی سربازهای خط مقدم این جنگ. جز زیر لب زمزمه کردنِ " الله لا اله الا هو الحی القیوم ..." و فوت کردن ِ از دور. جز خوشحالی کردن از خبر انتقال جوان مبتلا از آی‌سی‌یو به بخش قرنطینه.
من فقط بلدم به احترام همه‌ی قهرمان‌های گم‌نام کشورم بایستم و کف بزنم و از غیرت‌شون به وجد بیام.
و همزمان ته دلم به این فکر کنم که کجای کارم؟ بلدم انقدر خوب باشم؟ بلدم فداکار بودن رو؟ یا فقط اهل شعار و توهمم؟
امیدوارم تو این جنگ نابرابر با خودم پیروز بشم. دعا کنید که پیروز بشم.

تو این سه روز به عمق تک بعدی بودنم پی بردم. اینکه انگاری تمام آرزو و آمال، خوشی و ناخوشی و بود و نبود من خلاصه شده بوده تو درس و رشته و دانشگاهم و خبر نداشتم.
میگن بدترین نوع شکنجه، شکنجه‌ی سفیده که در اون، فرد رو به یه اتاق تماما سفید می‌برن. این "سفید بودن" بدون وجود هیچ محرک خاصی، روح و روان‌اش رو بهم میریزه.
تو این سه روز انگار دیوارای کل دنیا برام سفیده. هیچ محرک جذابی وجود نداره. هیچ‌چیزی منو به وجد نمیاره و هیچ فعالیتی خوشحالم نمیکنه. دلم میخواد برگردم دانشگاه، وویس استاد رو ضبط کنم، حتی حرص بخورم، ولی از دست دانشگاه، از دست هم‌کلاسی‌هام، از دیر اومدن جزوه‌ها حتی.
همین چند روز پیش که امتحان پاتو عملی‌ام رو داده بودم و خسته بودم، گفتم که تمام گروها و کانالهای دانشگاه رو میوت کردم. ولی الان؟ همه‌شون رو بلااستثنا آن‌میوت کردم و هر پیامی از دانشگاه رو چند بار میخونم. نمیدونم چرا این مدلی شدم واقعا! شاید حرصم گرفته که تو روزایی که دانشگاه و کلاساش قشنگ بود، یه دفعه همه‌چیز انقدر ناگهانی تموم شد.
فعلا دارم رو خودم کار میکنم. رنگ گرفتم دستم و میخوام دیوارهای سفیدم رو رنگی کنم. فعلا از دیدن منتخب قسمت‌های برنامه‌ی کتاب‌باز شروع میکنم، تا ببینم دیگه چه رنگ‌هایی تو دنیا هست.

یه کتابی هست به اسم "ماهی روی درخت" که برای گروه سنی نوجوانانه و هدف نویسنده اینه که بگه خودت، علایقت و استعدادت رو بشناس و دنبال اون برو. مبادا ماهی‌ای باشی که رفته بالای درخت.
حالا من هم، چه اون زمان که سرکلاس‌های فیزیک مدرسه می‌نشستم و چه الان که استاد چشم از عدسی و نور میگه، حس میکنم یه ماهی‌ام که بالای یه درخت پرشاخه گیر افتاده. خودم می‌فهمم که چه‌قدر دورم از این علم و فهم مفاهیم‌اش.
چرا اینا رو گفتم؟ چون دیروز فیلم interstellar رو دیدم که اساسش فیزیک و نظریه‌ی نسبیت‌شه.
وقتی تموم شد به کسی که بهم معرفی‌اش کرده بود پیام دادم: "درسته آدم رویاپردازی‌ام، ولی هیچ‌وقت تخیلاتم ماوراطبیعه نیست. همین جاست، تو همین دنیا. به هرحال ممنون بابت معرفی."
ولی باید اعتراف کنم علی‌رغم اینکه تو این فیلم، یه ماهی بودم وسط یه جنگل، ولی دلیل نمیشه که عمیقا تحت‌تاثیر یکی از صحنه‌های فیلم قرار نگرفته باشم:
یه جایی از فیلم، تقریبا اواخرش، نشون میده که وقتی تک‌تک اتفاقات در حال رخ دادن بوده، خودِ آینده‌‌ات‌‌ از پشت کتابخونه‌ی اتاقت داشته نگاهت میکرده.
از تصمیمات اشتباهت حرص میخورده، یا سعی میکرده با تکون دادن کتابها بهت چیزی رو بفهمونه.
حس عجیبی بود. تصور اینکه خودِ چند سال بعدت، چقدر نگرانته. چقدر نگاهش به تو و کارهاته. یا حتی چقدر گاهی از دست کارهات ناامید میشه.
امروز، یک جور دیگه به کتابخونه‌ام نگاه می‌کردم. رو بهش گفتم: من میدونم تو اونجایی. میدونم داری نگاهم میکنی. میدونم این چند روزه از دستم حرص خوردی. حتی میدونم که شاید ممکنه عصبانی هم باشی. بهت قول نمیدم اشتباه نکنم. که اصلا شاید یه سری از همین اشتباهات باعث بشن تو ساخته بشی. ولی قول میدم تمام تلاشم رو بکنم که زیبا باشی. قول میدم به جای اینکه از اون پشت فریاد بزنی:" نه! نه! این کارو نکن!" به آرومی بگی:" آره... همینه... خودشه..."

متن بالا، واسه باحوصله‌های کاناله.

واسه بی‌حوصله‌ها فقط نتیجه‌اش رو میگم:
من فهمیدم که آینده‌ام داره نگاهم میکنه، پس بهش قول دادم که زیبا باشه. قراره تو هر روزی از این تعطیلات، حداقل یه چیز یاد بگیرم. حالا این میتونه یه تکنیک روان‌شناسی باشه، یا مبحث لوسمی خون که طی ترم خوب یاد نگرفته بودمش.
یه سری از چیزهایی که یاد گرفتم رو با شما شریک میشم و اینجا می‌نویسم‌شون.
شاید با هشتگ دستاوردهای قرنطینه! که بعدش، تو غروب ۱۵ فروردین، دوباره بخونیم‌شون و ذوق کنیم.
( ای بابا اینم طولانی شد که:)) )

امروز فهمیدم که :
ژاپنی‌ها سه تا سلاح برای یه سامورایی‌ تعریف میکنن: شمشیر، سکه و آینه.
آینه، نماد خود شناسیه و میگن اتفاقا همین آینه، از شمشیر( قدرت) و سکه(ثروت) مهمتره. چرا که یه سامورایی میتونه با نگاه کردن بهش، هر روز از خودش بپرسه که من کی هستم؟ و چه توانایی‌هایی دارم؟
اما قدم اول خودشناسی، آشنا شدن با ناخودآگاهه. امروز با یه تعریف شگفت‌انگیز از ناخودآگاه آشنا شدم. میگفت که فرض کنید یه کاغذی داریم و مردمانی در اون زندگی میکنن. یعنی دنیاشون دو بعدیه و اگه بخوان از نقطه a‌ی کاغذ به b اون برن، باید یه زمانی رو صرف کنن. در حالی که ما که در یک دنیای سه بعدی هستیم با نگاه کردن به کاغذ همزمان هم در نقطه a ایم و هم نقطه‌ی b. ناخودآگاه ما هم همینه. یعنی انگار یک بعد فراتر از ماعه و به خاطر همین تسلط اعجاب‌انگیزی روی تک‌تک کارهای ما داره. ما فکر میکنیم که این ماییم که تصمیم میگیریم، این ماییم که انتخاب میکنیم، این ماییم که عاشق میشیم، در حالی که ناخودآگاه‌مون، بدون اینکه بفهمیم، پشت سر همه‌ی این داستان‌هاست.

آینه یک قدرته.خودشناسی قدرته. و اولین گام خودشناسی، شناخت ناخودآگاهه.

+ویدویی که اینا رو ازش یاد گرفتم میفرستم، دیدنش قطعا یه لطف دیگه‌ای داره.

++آرزو؟ آرزو میکنم که غم و سختی، حتی اگه به مغز استخوانم هم رسیدن، من اونی نباشم که گله میکنه، که ناامیده، که می‌شکنه.

#دستاوردهای_قرنطینه
( البته قرنطینه که نشدیم هنوز، ولی دستاوردهای قرنطینه اسمش باکلاس‌تر از دستاوردهای حبس خانگی‌ایه :)) )

قسمت اول از سری برنامه های #حال_خوب در برنامه کتاب باز شبکه نسیم
سربلند باشید
@drmojtabashakoori

امروز یاد گرفتم که:
شادی و شادمانی، یه تله است.
تو عصر ما، که همه‌ی رسانه‌ها میگن شاد باش و در لحظه زندگی کن، عنوان کتاب‌ها "شاد باش لعنتی" و " قرار بوده تو شاد باشی"عه، سوال ویرانگر اینه که: چقدر ممکنه اصلا توی این دنیا شاد بود؟
وقتی ناخودآگاه‌مون رو می‌شناسیم(همون آینه‌ و برترین قدرت یک سامورایی) ، متوجه میشیم که از دو و نیم میلیون سال پیش، ناخودآگاه ما تکامل پیدا کرده برای بقا و نه برای شادمانی.
ذهنی که برای بقا تلاش میکنه، دائما بیشتر میخواد و از شرایط موجود راضی نیست، چون به فکر روزهای سخته.
ذهنی که برای بقا تلاش میکنه، تاکیدش روی چیزیه که نداره. تاکیدش روی شاد بودن در لحظه نیست، روی اضطراب برای آینده است.
پس واقعا چقدر ممکنه با حضور چنین ذهنی، به شادمانی‌ای که رسانه‌ها و سخنران‌های سمینارهای موفقیت ازش حرف میزنن، رسید؟
عملا خیلی کم.
پس شادی چیه؟ کجاست؟
شادی نبود غم نیست، کنار اومدن با غمه، زیستن مسالمت‌آمیز با غمه.
ما قراره یاد بگیریم چه‌طور با غم‌ها_ که کم هم نیستن اتفاقا!_ به شکل مسالمت‌آمیز زندگی کنیم.
بپذیریم که یک رادیویی درون ذهن ما داره ساز بدآهنگی رو میزنه، اما هم‌چنان که پذیرفتیم‌اش، به کارمون هم ادامه بدیم....

#دستاوردهای_قرنطینه

قسمت دوم از سری برنامه های #حال_خوب در برنامه کتاب باز شبکه نسیم
ارادت و آرزوی بهترین ها
@drmojtabashakoori

امروز همزمان که داشتم برای ناهار سالاد شیرازی درست میکردم، این ویدیو رو دیدم و یکی از قشنگ‌ترین دستاوردهای زندگی‌ام رو بدست آوردم، اون‌قدر که از ذوقش نتونستم تا شب صبر کنم:

من امروز با مهم‌ترین خطی که یه آدم باید تو زندگی‌اش بکشه، آشنا شدم.
سه جور رنج تو دنیا هست که یه آدم رو عذاب میده:
دسته اول: رنجی که میتونی تغییرش بدی. مثل امتحانی که خرابش کردی، اما برای دفعه بعد میتونی جبران کنی.
دسته دوم: رنجی که نمیتونی تغییرش بدی مثل مرگ عزیز یا طلاق والدین یا حتی رفتار بد یکی از نزدیکان.
دسته سوم: رنج‌های "بلاتکلیف" که نه میدونی هنوز میتونی براشون بجنگی یا نه، و نه میدونی که میتونی هین‌جوری بپذیری‌‌شون یا نه. این بدترین و ترسناک‌ترین نوع رنجه...

اما مهمترین خطی که هر فردی باید تو زندگی‌اش بکشه اینجاست، جایی که باید یه کاغذ دستش بگیره، یک خط بکشه و یک طرف‌اش بنویسه 《جنگجو》 و طرف دیگه بنویسه《 اندوهگین》
زیر ستون جنگجو، رنج‌هایی که میتونه عوض‌شون کنه رو بنویسه.
و زیر ستون اندوهگین، رنج‌هایی که کاری از دستش براشون برنمیاد و باید همین‌جوری که هستن بپذیردشون.

این خط، این جداسازی و تفکیک، سرآغاز حال خوب ماست. چرا که در ستون جنگجومون می‌بینیم که چقدر اتفاقات هست که هنوز می‌تونیم درست‌شون کنیم. و در ستون اندوهگین‌مون با رنج‌هایی رو به رو میشیم که یک عمر باهاشون جنگیدیم، ولی الان؛ میخوایم همین‌جوری که هستن ‌بپذیریم‌شون، دست از تقلا کردن برای عوض کردن‌شون برداریم و انرژی‌مون رو صرف ستون جنگجومون کنیم.

اگه دنبال حال خوبیم، باید یه 《جنگجوی اندوهگین》 باشیم. در عین اینکه یه سری رنج‌ها برای همیشه کنج دلمون هستن، برای باقی‌شون که میشه عوض‌شون کنیم بجنگیم و با پیروزی در این ستون، حال‌مون رو خوب کنیم. رمزش اینه بچه‌ها.
#دستاوردهای_قرنطینه

قسمت سوم از سری برنامه های #حال_خوب در برنامه کتاب باز شبکه نسیم
ارادت و آرزوی بهترین ها
@drmojtabashakoori

میگه که تو زندگی هر آدمی، دو تا داستان عشقی وجود داره:
اولی‌اش عشق رمانتیکه؛ داستان عشقی اون با یک فرد خاص.
دومی‌اش داستان عشقی‌اش با جهانه.
در مورد اولی خیلی حرف زده شده تا حالا، اینهمه کتاب، اینهمه شعر، اما دومی چیه؟
میگه که هرکسی به یک شک ذاتی در مورد خودش مبتلائه. شکی که باعث میشه هر چند وقت یکبار از خودش بپرسه: من چقدر خوبم؟ آیا من باهوشم؟ آیا زیبام؟ من کجای این دنیام؟
و اینجا، جهان و مردمانش هستن که باید پاسخ سوالش رو بدن. این دنیاست که باید بهت بگه تو به اندازه کافی خوبی، یا اینکه طبق معیارهای من زیبا یا موفقی.
حالا تو این ماجرای عشقی که هویت ما انقدر بیرونیه و انقدر اسیر داوری بقیه است، چقدر میتونیم یه عاشق خوشبخت باشیم؟ حقیقتا خیلی کم، چرا؟
چون اساس قضاوت جهان، بر روی "نتیجه‌ی کار"ه. بیست شدی؟ تو باهوشی. دوازده شدی؟ تو یا کند ذهنی، یا تنبل. سالهاست که یکی از پرتکرار ترین جمله‌های جهان اینه :" اگه تلاش کنی، قطعا به موفقیت میرسی!" ولی تو زندگی تک‌تک مون مثال‌های زیادی هست از لحظاتی که عالی بودیم، همه‌‌ی سوالها رو جواب دادیم، همه‌ی تلاش مون رو کردیم، اما نشده اونی که باید میشده و برچسب شکست‌خورده خوردیم.
می‌بینید؟ تک‌تک ما بدون اینکه متوجه بشیم، هر چند وقت یکبار از جهان شکست عشقی میخوریم و این حالمون رو بد کرده.
رمز حال خوب امشب‌مون اینه بچه‌ها، که بدونیم برای هر موفقیت و حال خوبی، برخلاف حرف سخنران‌های دوره‌های موفقیت که میگن فقط تلاش دخیله، هزار تا عامل دیگه هم دخیله که تنها یکی‌اش تلاشه و اتفاقا فقط همون هم از دست ما برمیاد.
پس اگه جهان صرف نتیجه‌ی کار به ما برچسب شکست‌خورده میزنه و باعث شکست عشقی مون میشه، ما خودمون حواسمون باشه که هرکاری از دستمون بر می‌اومده رو انجام دادیم و این یعنی فارغ از نتیجه، ما به اندازه کافی خوبیم.‌

#دستاوردهای_قرنطینه

+ خب مبحث امشب یکم سخت بود، میریم که یه آنتراکت داشته باشیم :)))

این آهنگ رو که میشنوم، یاد همه‌ی بچه‌های کادر درمان می‌افتم که با عشق این روزا در حال مبارزه‌ان.
انگار دارن خطاب به مریضا میگن که : من هستم❣

دستاورد امروزم، امید و انگیزه‌ایه که تو قلبمه و جاری میشه تو تمام وجودم و میرسه به سرانگشت‌هام و بهم این جرئت رو میده که بنویسم "آخرین تلاشهای ۹۸" و قول بدم که تا اخرین لحظه‌ی این سال عجیب، تلاش کنم.
چون راست میگن که :"دنیا جای بدیه! اما ارزش جنگیدن داره..." 🧡
#دستاوردهای_قرنطینه