خدا میدونه تنها کسم بودی و
بعد تو چقدر دلم باید تنها شه

کاش حداقل میدیدم خوشحالین، حالِ خودتون با این تصمیم خوبه، کاش میدونستم موفقید، کاش میدونستم ته ته دلتون راضیِ راضیه.
اونموقع شاید راحتتر بود برام تحمل این غم.

متنفرم از خودم که حتی زبونم نمیچرخه برای کسایی که روزی جیگرگوشه‌م بودن آرزوی موفقیت کنم، متنفرم از حالی که دارم و آدمی که شدم.

هستین؟

به این فکر میکنم که حتی اسمت هم این همه سال باسن این همه آدمو میسوزونده، نمیدونم خوشحال باشم یا ناراحت از اینکه دیگه نیستی که بسوزونیشون عزیزِ من. @ماکانم

کاش برا تو فن زده بودم
علی رشیدی جان🙏🏻

چشمامون که عادت داشت همیشه کنارهم ببینتتون، گوشامون عادت داشت صداتونو دنباله‌ی هم بشنوه، مغزمونم بعد هم میارتتون
چیکار کنم با این همه عادت؟

تا اینجا که همش آبروبری کردین
اینکارو کنید حداقل ما هیچی مردم باور کنن
"هنوز داداشین"❤️.

این که تازه اولینش بود، اگر صدتا آهنگ دیگه هم بدین و من هنوز باور نکرده باشم، بعدش باید چیکار کنم :))؟

آدم یه افرادیو میبینه از موزیکش دارن حمایت میکنن که دهنش باز میمونه فقط،
تف به اون روی کثیف همتون بیاد که فقط این دونفرو کنارهم نمیخواستید.

تا اینجای کار از نظرِ
پایبندی به ترکیب بورمشکی
امیرمقاره: ۱
رهام هادیان: ۰

تعریف از خود نیست متاسفانه برای شما، و خوشبختانه برای ما، واقعیته👻

بچها نظرتون چیه هممون دست جمعی بریم فنِ کس دیگه ای بشیم؟ خیلی انتقامامون سخته نمیدونم چه بلایی سرشون میاد😔

البته چون جلوی تغییر واینمیستن
و از رفتن کسی تعجب نمیکنن شاید
خیلی تاثیرگذار نباشیم🤡

کِی قراره
باور کنم؟
پذیرفتن و
مووآنش
پیش‌کش؟

من از حال و روز خودم خیلی میترسم جدیم.😂✊🏻✋🏻

میدونی چیِ خط آخر کپشن پستش با قلب نارنجی منو سوزوند؟
اینکه ما هیچوقت کم نزاشته بودیم، اینکه بعد دهِ سال بودنمون اینجا، من کمترین توقعی که داشتم، عذرخواهی نکردین فدا سرتون، خداحافظی درست درمون باهامون نکردین بازم فدا سرتون، حداقل یه پست تو پیجاتون میزاشتین یه تشکر خشک و خالی میکردین از ما و یه خداحافظی از همدیگه تو پیجتون میزاشتین.
منتی نیستا میدونم خودمون خواستیم بمونیم و هرکاری کردیم دلی بود، ولی آدم از کسایی که دوستشون داره توقع داره، دلشکسته میشه که انقدر مفت از دست رفتیم و انقدر راحت از کنارمون گذشتین.

از این میسوزم که من هنوزم میخواستم مخاطب اون خط آخر کپشنت باشم مثل همه‌ی این سالها، ولی نمیتونستم، میدونی چه دردی داره: )؟
میدونی چه دردی داره این همه سال مخاطب ابراز علاقه‌ی آدمایی باشی و از این یه جا به بعد نه؟ از یه جا به بعد بشن غریبه‌ترین آشناهای زندگیت؟

وای یه چیزایی دارم تو ناشناس میبینم و میشنوم،
چه دلایی شکسته شده، چه باورهایی فرو‌ ریخته، چه امیدایی از دست رفته…
نمیدونم چیکار کنم براتون و فکر هم نمیکنم کاری از دستم بربیاد، از دست اونایی که برمیادم که هیچی…
فقط میتونم بگم بمیرم برای دلاتون و عشق پاک و عزیزی که داشتین…
کاش میتونستم ازتون خواهش کنم که ببخشین این همه دردیو که دلای کوچیکتون دارن تحمل میکنن.