آخه حالتون خوب نیس، آخه شماهم دق دارین، آخه صداتون میخواد ببره از بغض، مگه مجبورین آخه، مجبورین؟ نمیخواین ولی دارین انجامش میدین؟ چرا؟

دی ماه برای هممون سیاه و منفور شده بود تا اینکه تو هم تصمیم گرفتی آخرینت تو همون ماه بمونه :))

از امروز دیگه همه‌چی تمومِ تموم، حتی این انتظار تلخ برای آخرین هم تموم، این یک ماه اخیر سخت‌ترین روزای زندگی من بود ولی حتی این روزا رو هم به نبودِ همیشگیت ترجیح میدادم.

نمیدونم برای تجربه‌کنندگانِ خاطرات سختتره یا سازنده‌هاشون؟ یه سری چیزایی تا ابد از ما گرفته شد و دیگه تجربه شون نمیکنیم که برای شما زندگیتون بود، چه حالی به شما قراره دست بده وقتی از جلوی یه سالن کنسرت که روزی توش اجرا کردین و حالا بعد از ده سال دیگه نمیتونین، رد شین؟ یه مکان آشنا یه هتل که روزی توش اقامت داشتین یه رستوران….

وقتی کامینگ سون کنسرت بقیه‌ی خوانندها میاد؟، وقتی یهو تو یه مکان موزیکی که روزی خونده بودین پخش بشه؟، فکر کنم شماهم مثل ما تا ابد نتونین رو صندلیای کنسرت کَسای دیگه بشنین، حسرت… دردناک ترین چیزیه که یه آدم میتونه تجربه کنه. وقتی دردناکتر میشه که روزی تجربه‌ش کردی و دیگه نمیتونی.

تا الان وقتی حال یکیتون بد بود خیالم راحت بود کنارهمید، خیالم راحت بود اگه کاری از دست خودم برنمیاد یکی کنارتون هست جای همه‌ی ما، اما الان؟ نمیدونم، ترسم اینه تک بیوفتین و روزگار دمارتونو در بیاره…

هیچوقت نرفتی کلاس چهارم عزیز من :) @ماکانم

چه کشتار دست جمعی‌ایه ساعت نُه
نوزده شهریور هزار و چهارصد و پنج.

انقدر تعداد چیزایی که از الان به بعد
قراره نداشته باشیم زیاده حتی نمیشه
شمرد و یکی یکی نام بردشون :)

آخرین استوریای مثل همتون که
شما دوتا توشین و یه چیز مشترک بینتونه؟ :))

کاش هنوزم میتونستم غر بزنم رهام همش بنر کنسرت میزاره پبجش فلاپه، کاش هنوزم میتونستم غر بزنم چرا پست مشترک نمیزارن؟ ولی دیگه این اشتراک به پایان رسیده :)

من یادم نمیره حس واقعی بخشیدین به قلبم، واقعی ترین بوده مطمئن ترینم بابت واقعی بودنتون، هیچوقت نمیتونم چشم ببندم رو این حقیقت، هرچی هم بشه امشب و هرچی هم بشنوم واقعی بودنتون و نجات دهنده بودنتونو یادم نمیره و همین کافیه برای من.

همین کافیه که بدونین اونا بیشتر از دست دادن، همین کافیه که بدونین اونا رویاشونو اونا کارشونو ا‌ونا زندگیشونو از دست دادن و اونا میدونستن که مارو هم از دست میدن، اما در نهایت ما اینجاییم و همه چی تموم شده. از اینجا به بعد هیچی قرار نیست تغییری ایجاد کنه. وقتی کسی میدونه و خودخواسته کاری رو انجام میده عواقبشو هم به جون خریده اما اینکه نمک رو زخم باشیم، چشم ببندیم رو هرچیزی که تا الان با قلبمون دریافت کردیم، بی انصافیه.

الهی بمیرم :)))))

منم همینطور امیر، منم همینطور :))
ما همه آوار شدیم اما هرکسی آوار شدنشو یه‌طور نشون میده، یکی مینویسه، یکی از پا میوفته، یکی نفسش بند میاد، یکی چشاش از رمق میوفته،
یکی پشت نقاب اخمش قایم میشه یکی پشت نقاب خندهای فیکش.
اما در نهایت همه‌ی ما حیف شدیم.

خیلی سخته نخوای مسافر باشی و بخوای بمونی ولی نتونی، حالا درکت میکنم عزیزِ من، که هیچ التماسی جلوی راهِ رفتن مسافرو نمیتونه بگیره…

هرکی از این حال ما و به خاک نشستن ما خوشحال شد، هرکی آرزوی موفیقت پوشالی کرد براشون، هرکی حتی یک درصدم پُرشون کرد، همه کسایی که براشون مهم نبود بعد از این چه بلایی سر این دونفر میاد و صفر مطلق میشن و فقط فکر خودشون و حسادت هاشون و قلبای سیاهشون بودن، بدونن این اشکایی که ریخته شد این دلایی که شکست تاوان داره، از این دیگه نمیگذرم و امیدوارم نابود شید همونطوری که نابود شدیم، امیدوارم به خاک سیاه بشینین.
وقت نابودیتون یاد این لحظه و حرف من بیوفتین، اگر خدایی هنوز وجود داره اینکارو باید بکنه.

نور و خورشید زندگی ما برای همیشه بعد از امروز غروب میکنه یه غروب بدون طلوع و امیدوارم زندگی شماهم سیاه بشه و مطمئنم اتفاق میوفته دیر نیست و با تموم وجودم منتظرشم.

چه حس عجیبیه آماده منتظر پایان نشستن :)))

حتی پاییزم نیس، زمستونه بدون تو
خیلی سرده، زیر چهار لایه پوشش سرده…

وسط جمع خوشحالی و شادی غمگین بودن…
این حالمونه، واقعا دیگه تا ابد این حالمونه. رمق زندگیمون کشیده شد.