یعنی قسمت نشد دست شوورمو بگیرم بیارمش کنسرت شما؟
من برنامه‌ها داشتم
مثلا قرار بود با پول اون همیشه ردیف ۱،۲ بشینم 😕💔

کاش میشد تک تک اینارو نشون خودشون میدادیم
ما گریه می‌کردیم اونام نهایت متأثر میشدن

دیگه حال محبت کردن به کسی نمونده وقتی آخرش میزارن میرن 💔

منم دلم نمیخواست این روزارو ببینم

استوریا یجوره بخدا انرژی مثبت توش جریان داره انگار مصاحبه هم بهترین مصاحبه‌ی ده ساله اخیره😂

ولی چیزی که می‌نوازه جالبه انگار موسیقی متن پایانِ فیلمه

آنقدر این دنیا و این مردم به ماکان سخت گرفتن که همون بچه ای شد که بیشتر از سنش میفهمه و یه شبه مرد شده :)
جوری خستشون کردن که غم ده ساله اینکارو با آدم نمیکنه انگار غم صد ساله دارن
دل این دو نفر صادق ترین و پاک ترین و مهربون ترین چیزی بود که دیده بودم و اگر هر کسی عمدا و سهوا حتی یکم دلشون رو شکسته و ناراحت کرده امیدوارم چندین برابر تاوان پس بده که حق این دو نفر هیچ وقت تجربه اینا نبود :))

چقدر این ساعتای اخر ترسناکه

انگار به هر دری میزنی یچیزی عوض شه
ولی هیچی به هیچی

هیچوقت دلم نمیخواست فندوم رو تو این وضع ببینم
هیچوقت دلم نمیخواست انقدر بیچاره و ناامید و تنها بنظر برسیم

حالا کار ندارم همه چیز تموم شد

ولی اول اینو به اون سری اسکل های متعصب بگم
سه‌هفته‌س اسکلی با حرف مصاحبه ضبط شده قراره پخش کنیم
یعنی حتی این دم آخر هم اسکل بودی و بودیم
مصاحبه تازه همین پریروز ضبط شده
پس لطف کن با چشمای باز جانب داری کن

ببین آیدلت به چه چشمی به تو نگاه میکنه
به چشم ایدلت یه ساده لوح بدبخت بیشتر نیستی متعصبِ عزیز
دلم برات میسوزه واقعا

ماکان هم جای پیشرفت داشت
فقط به قول خودشون فکراشون رفت سمتای دیگه
یکی خواست خارجی و در سطح جهانی کار کنه
یکی هم شیفته رپ فارسی

خوش‌به حالتون که انقدر راحت یادتون میره حرفاتون
چیزی که اصلا بهش فکر نمی‌کنیم شد خیلی وقته دارم بهش فکر میکنم

خسته نباشید
بدجور تو زرد از آب درومدید

چجوری به آدمایی که به خاطراتشون پشت پا زدید احتیاج دارید؟
نکنه جدی جدی فکر کردید ما عاشق پیشه شماییم؟
هرچی بود زیر سایه ماکان بود
ماکان نیست بیایم از کی حمایت کنیم؟ امثال پرهام؟

کاش یکم خوددار بودید تو مصاحبه
اصلا لازم بود بگی خیلی وقته بهش فکر میکنم؟ بعد تو نگفتی حرفای منکه هنوز یکسالم از روش نگذشته اینا چیه من دارم میگم؟

یعنی اصلا جای حرف نذاشتید بمونه
نمیدونم چی بگم واقعا نمیدونم
کاش همون شخصیت همیشگی رو به نمایش میذاشتید تا دق میکردم میگفتم ببین دارم کیارو از دست میدم
نه اینکه اصلا ندونم در برابرتون چی بگم

حداقل ادای آدمای ناراحت رو در میاوردین
نه اینکه حالا بشینی بگی اره خیلی وقته بهش فکر میکردم
آخه کی با خانوادش اینجوری خدافظی میکنه؟
ما واقعا یه خانواده بودیم؟