#include <stdio.h>
#include <math.h>

int main() {
    float a, b, c;
    float delta, root1, root2;

    // دریافت ضرایب از کاربر
    printf("Enter the coefficient a: ");
    scanf("%f", &a);
    printf("Enter the coefficient b: ");
    scanf("%f", &b);
    printf("Enter the coefficient c: ");
    scanf("%f", &c);

    // محاسبه دلتا
    delta = b*b - 4*a*c;

    // بررسی وجود جواب
    if (delta >= 0) {
        // محاسبه ریشه‌ها
        root1 = (-b + sqrt(delta)) / (2*a);
        root2 = (-b - sqrt(delta)) / (2*a);

        // چاپ نتیجه
        printf("Root 1: %.2f", root1);
        printf("\nRoot 2: %.2f", root2);
    } else {
        printf("No real roots exist.");
    }

    return 0;
}

زبان برنامه نویسی :#c

#include <iostream>
#include <cmath>

using namespace std;

int main() {
    float a, b, c;
    float delta, root1, root2;

    // دریافت ضرایب از کاربر
    cout << "Enter the coefficient a: ";
    cin >> a;
    cout << "Enter the coefficient b: ";
    cin >> b;
    cout << "Enter the coefficient c: ";
    cin >> c;

    // محاسبه دلتا
    delta = b * b - 4 * a * c;

    // بررسی وجود جواب
    if (delta >= 0) {
        // محاسبه ریشه‌ها
        root1 = (-b + sqrt(delta)) / (2 * a);
        root2 = (-b - sqrt(delta)) / (2 * a);

        // چاپ نتیجه
        cout << "Root 1: " << root1 << endl;
        cout << "Root 2: " << root2 << endl;
    } else {
        cout << "No real roots exist." << endl;
    }

    return 0;
}
زبان

زبان برنامه نویسی :#cpp

import cmath

# دریافت ضرایب از کاربر
a = float(input("Enter the coefficient a: "))
b = float(input("Enter the coefficient b: "))
c = float(input("Enter the coefficient c: "))

# محاسبه دلتا
delta = b**2 - 4*a*c

# بررسی وجود جواب
if delta >= 0:
    # محاسبه ریشه‌ها
    root1 = (-b + cmath.sqrt(delta)) / (2*a)
    root2 = (-b - cmath.sqrt(delta)) / (2*a)

    # چاپ نتیجه
    print("Root 1:", root1)
    print("Root 2:", root2)
else:
    print("No real roots exist.")

زبان برنامه نویسی :#python

#آموزش
شماره : 3
عنوان : اپراتورها (Operators)
توضیح :
در برنامه‌نویسی، اپراتورها (Operators) عبارتند از نمادها یا عملگرهایی که برای انجام عملیات‌های مختلف بر روی داده‌ها استفاده می‌شوند. اپراتورها در زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف و با توجه به نوع زبان تعریف شده‌اند، اما برخی از اپراتورهای مشترک وجود دارند که در اکثر زبان‌ها استفاده می‌شوند. در زیر تعدادی از اپراتورهای رایج در برنامه‌نویسی را بررسی می‌کنیم:

1. اپراتورهای عملگری: این اپراتورها برای انجام عملیات ریاضی مانند جمع، تفریق، ضرب و تقسیم بر روی اعداد استفاده می‌شوند. برخی از این اپراتورها عبارتند از: + (جمع)، - (تفریق)، * (ضرب)، / (تقسیم) و % (باقیمانده).

2. اپراتورهای رابطه‌ای: این اپراتورها برای مقایسه دو مقدار استفاده می‌شوند و نتیجه آن‌ها یک مقدار منطقی (True یا False) است. برخی از اپراتورهای رابطه‌ای عبارتند از: == (برابری)، != (نابرابری)، > (بزرگتر)، < (کوچکتر)، >= (بزرگتر یا مساوی) و <= (کوچکتر یا مساوی).

3. اپراتورهای منطقی: این اپراتورها برای انجام عملیات منطقی بر روی مقادیر منطقی استفاده می‌شوند. برخی از اپراتورهای منطقی شامل && (عمل و)، || (عمل یا) و ! (عمل نقیض) هستند.

4. اپراتورهای افزایش و کاهش: این اپراتورها برای افزایش یا کاهش مقدار یک متغیر استفاده می‌شوند. برخی از اپراتورهای افزایش و کاهش عبارتند از: ++ (افزایش یک واحد) و -- (کاهش یک واحد).

5. اپراتورهای انتساب: این اپراتورها برای انتساب مقدار به یک متغیر استفاده می‌شوند. اپراتور انتساب عبارت است از =.

این فقط برخی از اپراتورهای رایج در برنامه‌نویسی هستند و هر زبان برنامه‌نویسی می‌تواند اپراتورهای خاص خود را داشته باشد. همچنین، اولویت و اولویت گروه‌بندی اپراتورها نیز ممکن است بین زبان‌ها متفاوت باشد.

در زبان #c :
1. اپراتور جمع (+):

int a = 5;
int b = 3;
int c = a + b; // c = 8

2. اپراتور تفریق (-):

int a = 7;
int b = 4;
int c = a - b; // c = 3

3. اپراتور ضرب (*):

int a = 6;
int b = 2;
int c = a * b; // c = 12

4. اپراتور تقسیم (/):

int a = 10;
int b = 2;
int c = a / b; // c = 5

5. اپراتور باقیمانده (%):

int a = 13;
int b = 5;
int c = a % b; // c = 3

6. اپراتور انتساب (=):

int a = 3;
int b;
b = a; // b = 3

7. اپراتور افزایش (++) و کاهش (--):

int a = 5;
a++; // a = 6
int b = 8;
b--; // b = 7

8. اپراتورهای رابطه‌ای:

int a = 5;
int b = 3;
int c = (a == b); // c = 0 (False)
int d = (a > b); // d = 1 (True)
int e = (a != b); // e = 1 (True)

9. اپراتورهای منطقی:

int a = 1;
int b = 0;
int c = (a && b); // c = 0 (False)
int d = (a || b); // d = 1 (True)
int e = !a; // e = 0 (False)

10. اپراتورهای بیتی:

unsigned int a = 5; // 0000 0101
unsigned int b = 3; // 0000 0011
unsigned int c = a & b; // c = 1 (0000 0001)
unsigned int d = a | b; // d = 7 (0000 0111)
unsigned int e = a ^ b; // e = 6 (0000 0110)
unsigned int f = ~a; // f = 250 (1111 1001)
unsigned int g = a << 2; // g = 20 (0001 0100)
unsigned int h = b >> 1; // h = 1 (0000 0001)

11. اپراتورهای اندازه‌گیری:

int a = 5;
int b = sizeof(a); // b = 4 (بایت)

12. اپراتورهای برداری:

int a[5] = {1, 2, 3, 4, 5};
int b = a[2]; // b = 3

13. اپراتورهای شرطی:

int a = 5;
int b = 3;
int max = (a > b) ? a : b; // max = 5

14. اپراتورهای پویا:

int* ptr = malloc(sizeof(int)); // تخصیص حافظه پویا
free(ptr); // آزادسازی حافظه پویا

این فقط برخی از اپراتورهای رایج در زبان C بودند. هر زبان برنامه‌نویسی ممکن است اپراتورهای خاص خود را داشته باشد و نحوه استفاده از اپراتورها نیز بستگی به نیاز و منطق برنامه دارد.

در زبان #cpp :
1. اپراتور جمع (+):

int a = 5;
int b = 3;
int c = a + b; // c = 8

2. اپراتور تفریق (-):

int a = 7;
int b = 4;
int c = a - b; // c = 3

3. اپراتور ضرب (*):

int a = 6;
int b = 2;
int c = a * b; // c = 12

4. اپراتور تقسیم (/):

int a = 10;
int b = 2;
int c = a / b; // c = 5

5. اپراتور باقیمانده (%):

int a = 13;
int b = 5;
int c = a % b; // c = 3

6. اپراتور انتساب (=):

int a = 3;
int b;
b = a; // b = 3

7. اپراتور افزایش (++) و کاهش (--):

int a = 5;
a++; // a = 6
int b = 8;
b--; // b = 7

8. اپراتورهای رابطه‌ای:

int a = 5;
int b = 3;
bool c = (a == b); // c = false
bool d = (a > b); // d = true
bool e = (a != b); // e = true

9. اپراتورهای منطقی:

bool a = true;
bool b = false;
bool c = (a && b); // c = false
bool d = (a || b); // d = true
bool e = !a; // e = false

10. اپراتورهای بیتی:

unsigned int a = 5; // 0000 0101
unsigned int b = 3; // 0000 0011
unsigned int c = a & b; // c = 1 (0000 0001)
unsigned int d = a | b; // d = 7 (0000 0111)
unsigned int e = a ^ b; // e = 6 (0000 0110)
unsigned int f = ~a; // f = 250 (1111 1001)
unsigned int g = a << 2; // g = 20 (0001 0100)
unsigned int h = b >> 1; // h = 1 (0000 0001)

11. اپراتورهای اندازه‌گیری:

int a = 5;
int b = sizeof(a); // b = 4 (بایت)

12. اپراتورهای برداری:

int a[] = {1, 2, 3, 4, 5};
int b = a[2]; // b = 3

13. اپراتورهای شرطی:

int a = 5;
int b = 3;
int max = (a > b) ? a : b; // max = 5

14. اپراتورهای پویا:

int* ptr = new int; // تخصیص حافظه پویا
delete ptr; // آزادسازی حافظه پویا

این فقط برخی از اپراتورهای رایج در زبان C++ بودند. هر زبان برنامه‌نویسی ممکن است اپراتورهای خاص خود را داشته باشد و استفاده از اپراتورها نیز بستگی به نیاز و منطق برنامه دارد.

در زبان #python :
1. اپراتور جمع (+):

a = 5
b = 3
c = a + b  # c = 8

2. اپراتور تفریق (-):

a = 7
b = 4
c = a - b  # c = 3

3. اپراتور ضرب (*):

a = 6
b = 2
c = a * b  # c = 12

4. اپراتور تقسیم (/):

a = 10
b = 2
c = a / b  # c = 5.0

5. اپراتور باقیمانده (%):

a = 13
b = 5
c = a % b  # c = 3

6. اپراتور انتساب (=):

a = 3
b = a  # b = 3

7. اپراتور افزایش (+=) و کاهش (-=):

a = 5
a += 1  # a = 6
b = 8
b -= 1  # b = 7

8. اپراتورهای رابطه‌ای:

a = 5
b = 3
c = (a == b)  # c = False
d = (a > b)  # d = True
e = (a != b)  # e = True

9. اپراتورهای منطقی:

a = True
b = False
c = (a and b)  # c = False
d = (a or b)  # d = True
e = not a  # e = False

10. اپراتورهای بیتی:

a = 5  # 0000 0101
b = 3  # 0000 0011
c = a & b  # c = 1 (0000 0001)
d = a | b  # d = 7 (0000 0111)
e = a ^ b  # e = 6 (0000 0110)
f = ~a  # f = -6 (1111 1001)
g = a << 2  # g = 20 (0001 0100)
h = b >> 1  # h = 1 (0000 0001)

11. اپراتورهای اندازه‌گیری:

a = 5
b = len("Hello")  # b = 5

12. اپراتورهای برداری:

a = [1, 2, 3, 4, 5]
b = a[2]  # b = 3

13. اپراتورهای شرطی:

a = 5
b = 3
max_value = a if a > b else b  # max_value = 5

این فقط برخی از اپراتورهای رایج در زبان پایتون بودند. هر زبان برنامه‌نویسی ممکن است اپراتورهای خاص خود را داشته باشد و استفاده از اپراتورها نیز بستگی به نیاز و منطق برنامه دارد.

#کد 16
سطح: متوسط
سوال :برنامه بنویسید که n  را از ورودی بگیره و در نهایت چک کند که میتوان به صورت جمع توان دو دو عدد نوشت یا نه

ورودی و خروجی نمونه :
ورودی نمونه ۱:
Enter a number: 13
خروجی نمونه ۱ :

The number cannot be expressed as the sum of two perfect squares
ورودی نمونه ۲ :
Enter a number: 29
خروجی نمونه ۲:
The number can be expressed as the sum of two perfect squares

موارد استفاده شده‌ در حل سوال:‌  while/if

توضیح کد :
1. ابتدا عدد ورودی را  دریافت می‌کنیم و آن را در متغیر num ذخیره می‌کنیم.

2. سپس متغیرهای i، j و found را تعریف می‌کنیم که هر کدام از آنها برای نگهداری مقدار مربع عدد i، مربع عدد j و وضعیت یافته شدن یا عدم یافته شدن جواب استفاده می‌شود.

3. سپس با استفاده از دو حلقه while، مقادیر مربع عدد i و مربع عدد j را برای جفت اعداد در سطرهای مختلف مثلث محاسبه می‌کنیم. این حلقه‌ها تا زمانی که شرط i * i <= num و j * j <= num برقرار باشد ادامه می‌یابند.

4. داخل حلقه while داخلی، با استفاده از شرط if (i * i + j * j == num) بررسی می‌کنیم که آیا مجموع مربع عدد i و مربع عدد j برابر با عدد ورودی است. در صورتی که شرط برقرار باشد، متغیر found را به 1 تغییر می‌دهیم و از حلقه‌ها خارج می‌شویم.

5. در نهایت با استفاده از شرط if (found == 1) و else، نتیجه بررسی وجود یا عدم وجود جفت اعداد مناسب را با استفاده از printf نمایش می‌دهیم.

#include <stdio.h>

int main() {
    int num;
    printf("Enter a number: ");
    scanf("%d", &num);

    int i = 0;
    int j;
    int found = 0;

    while (i * i <= num) {
        j = 0;
        while (j * j <= num) {
            if (i * i + j * j == num) {
                found = 1;
                break;
            }
            j++;
        }

        if (found == 1) {
            break;
        }

        i++;
    }

    if (found == 1) {
        printf("The number can be expressed as the sum of two perfect squares.n");
    } else {
        printf("The number cannot be expressed as the sum of two perfect squares.n");
    }

    return 0;
}

زبان برنامه نویسی :#c

#include <iostream>
using namespace std;

int main() {
    int num;
    cout << "Enter a number: ";
    cin >> num;

    int i = 0;
    int j;
    bool found = false;

    while (i * i <= num) {
        j = 0;
        while (j * j <= num) {
            if (i * i + j * j == num) {
                found = true;
                break;
            }
            j++;
        }

        if (found) {
            break;
        }

        i++;
    }

    if (found) {
        cout << "The number can be expressed as the sum of two perfect squares." << endl;
    } else {
        cout << "The number cannot be expressed as the sum of two perfect squares." << endl;
    }

    return 0;
}

زبان برنامه نویسی : #cpp

num = int(input("Enter a number: "))

i = 0
j = 0
found = False

while i * i <= num:
    j = 0
    while j * j <= num:
        if i * i + j * j == num:
            found = True
            break
        j += 1
    
    if found:
        break
    
    i += 1

if found:
    print("The number can be expressed as the sum of two perfect squares.")
else:
    print("The number cannot be expressed as the sum of two perfect squares.")

زبان برنامه نویسی : #python

#آموزش
شماره : 4
عنوان : شروط (Conditions)
توضیح: در برنامه‌نویسی، شرایط و عبارات if به شما امکان می‌دهند تا بلوک‌های کد مختلف را بر اساس برقراری یا عدم برقراری شرایط مشخص اجرا کنید.

یک شرط در برنامه‌نویسی، یک عبارت درست و غلط است که بررسی می‌کند که آیا یک شرط مشخص برقرار است یا خیر. اگر شرط برقرار باشد، بلوک کد داخل if اجرا می‌شود. اگر شرط برقرار نباشد، برنامه به خط بعدی ادامه می‌دهد.
مثال:

if (condition1) {
    // کدی که در صورت برقراری شرط 1 اجرا می‌شود
} else if (condition2) {
    // کدی که در صورت عدم برقراری شرط 1 و برقراری شرط 2 اجرا می‌شود
} else {
    // کدی که در صورت عدم برقراری هیچ یک از شرایط بالا اجرا می‌شود
}

در زبان #c و #cpp :
در زبان برنامه‌نویسی cو cpp نیز از ساختار if-else if-else برای بررسی شرایط مختلف استفاده می‌شود. این ساختار به شما امکان می‌دهد تا چندین شرط را بررسی کرده و برنامه را بر اساس برقراری یا عدم برقراری شرایط مختلف اجرا کنید.

ساختار کلی یک بلوک if-else if-else در زبان c و cpp به صورت زیر است:

if (condition1) {
    // کدی که در صورت برقراری شرط 1 اجرا می‌شود
} else if (condition2) {
    // کدی که در صورت عدم برقراری شرط 1 و برقراری شرط 2 اجرا می‌شود
} else {
    // کدی که در صورت عدم برقراری هیچ یک از شرایط بالا اجرا می‌شود
}

در این ساختار، ابتدا شرط 1 بررسی می‌شود. اگر شرط 1 برقرار باشد، بلوک کد داخل if اجرا می‌شود و برنامه از بلاک if-else خارج می‌شود. در صورتی که شرط 1 برقرار نباشد، شرط 2 بررسی می‌شود. اگر شرط 2 نیز برقرار باشد، بلوک کد داخل else if اجرا می‌شود و برنامه از بلاک if-else خارج می‌شود. در غیر این صورت، بلوک کد داخل else اجرا می‌شود.

استفاده از این ساختار در زبان c و cpp به شما امکان می‌دهد تا چندین شرط را بررسی کرده و برنامه را بر اساس برقراری یا عدم برقراری شرایط مشخص اجرا کنید.

در زبان #python:
در زبان برنامه‌نویسی پایتون نیز از ساختار if-elif-else برای بررسی شرایط مختلف استفاده می‌شود. این ساختار به شما امکان می‌دهد تا چندین شرط را بررسی کرده و برنامه را بر اساس برقراری یا عدم برقراری شرایط مشخص اجرا کنید.

ساختار کلی یک بلوک if-elif-else در زبان پایتون به صورت زیر است:

if condition1:
    # کدی که در صورت برقراری شرط 1 اجرا می‌شود
elif condition2:
    # کدی که در صورت عدم برقراری شرط 1 و برقراری شرط 2 اجرا می‌شود
else:
    # کدی که در صورت عدم برقراری هیچ یک از شرایط بالا اجرا می‌شود

در این ساختار، ابتدا شرط 1 بررسی می‌شود. اگر شرط 1 برقرار باشد، بلوک کد داخل if اجرا می‌شود و برنامه از بلاک if-elif-else خارج می‌شود. در صورتی که شرط 1 برقرار نباشد، شرط 2 بررسی می‌شود. اگر شرط 2 نیز برقرار باشد، بلوک کد داخل elif اجرا می‌شود و برنامه از بلاک if-elif-else خارج می‌شود. در غیر این صورت، بلوک کد داخل else اجرا می‌شود.

استفاده از این ساختار در زبان پایتون به شما امکان می‌دهد تا چندین شرط را بررسی کنید و برنامه را بر اساس برقراری یا عدم برقراری شرایط مشخص اجرا کنید

#کوییز 1
سطح : آسان
زبان : #c

#include <stdio.h>

int main() {
    int n =10 , m = 11;
    if(n++ == m || ++n==m++)
        printf("n=%d,m=%d",n,m);
    else
        printf("n=%d,m=%d",2*n, 2*m);
}

#جواب_کوییز ۱


  ++n (10) ==  m (11)
نتیجه این شرط اشتباه است، اما بعد از این ، مقدار n افزایش می یابد و به 11 می‌رسد.

 
  ++n (12) == m++ (11)
نتیجه این شرط هم اشتباه است، مقدار ++n به 12 می‌رسد و m++ همچنان 11 است ولی پس از این تقابل مقدار m به 12 افزایش می یابد.

در نتیجه، هر دو شرط اشتباه بودند، بنابراین بخش else  اجرا میشود. در نهایت، خروجی
"n=2*12 =24, m=2*12 =24"
خواهد بود.

برای اطلاع دوستانی که جدید عضو شدن
با استفاده از #کد و #cpp و #c و #python و #آموزش و #کوییز و #ابزار و #متفرقه میتونید بخش مربوطه رو مطالعه کنید.

#آموزش
شماره : 5
عنوان :حلقه while
توضیح:حلقه (Loop) در برنامه‌نویسی یک ساختار کنترلی است که به شما امکان می‌دهد یک بلاک کد را تکرار کنید تا یک شرط مشخص برآورده شود. با استفاده از حلقه می‌توانید به صورت تکراری یک یا چند دستور را اجرا کنید تا یک وضعیت خاص رخ دهد.

ساختار کلی یک حلقه به صورت زیر است:

while (شرط) {
    // دستورات
}


در این حالت، دستورات داخل حلقه تا زمانی که شرط برقرار باشد تکرار می‌شوند. قبل از هر تکرار، شرط بررسی می‌شود و اگر شرط برقرار باشد، دستورات داخل حلقه اجرا می‌شوند. پس از اتمام اجرای دستورات، برنامه به ابتدای حلقه بازمی‌گردد و شرط مجدداً بررسی می‌شود. اگر شرط دیگر برقرار نباشد، حلقه متوقف می‌شود و کنترل برنامه به دستورات بعد از حلقه منتقل می‌شود.

از حلقه استفاده می‌شود زمانی که نیاز به تکرار یک بلاک کد داریم، مانند محاسبه‌ی مقدار تکرارها، پردازش داده‌ها، تکرار عملیات بر روی لیست‌ها و غیره.

در زبان #c و #cpp :
در زبان‌های برنامه‌نویسی C و C++ نیز مانند زبان‌های دیگر، حلقه While به صورت زیر استفاده می‌شود:

while (شرط) {
    // دستورات
}

در این حالت، دستورات داخل حلقه تا زمانی که شرط برقرار باشد تکرار می‌شوند. قبل از هر تکرار، شرط بررسی می‌شود و اگر شرط برقرار باشد، دستورات داخل حلقه اجرا می‌شوند. پس از اتمام اجرای دستورات، برنامه به ابتدای حلقه بازمی‌گردد و شرط مجدداً بررسی می‌شود. اگر شرط دیگر برقرار نباشد، حلقه متوقف می‌شود و کنترل برنامه به دستورات بعد از حلقه منتقل می‌شود.

از حلقه While در زبان‌های C و C++ نیز استفاده می‌شود زمانی که نیاز به تکرار یک بلاک کد داریم. به عنوان مثال، محاسبه‌ی مقدار تکرارها، پردازش داده‌ها، تکرار عملیات بر روی لیست‌ها و غیره.
بطور مثال، در زبان C یا C++ می‌توانید یک حلقه While برای چاپ اعداد از ۱ تا ۵ بنویسید:

#include <stdio.h>

int main() {
    int i = 1;
    while (i <= 5) {
        printf("%dn", i);
        i++;
    }
    return 0;
}

در این مثال، متغیر i را ابتدا به ۱ مقداردهی می‌کنیم. سپس در حلقه While، تا زمانی که i کوچکتر یا مساوی ۵ باشد، دستور printf اعداد را چاپ می‌کند و سپس i را یک واحد افزایش می‌دهیم. این عملیات تا وقتی ادامه پیدا می‌کند که i برابر ۶ شود و شرط حلقه برقرار نباشد.

خروجی این برنامه به ترتیب اعداد ۱ تا ۵ را در خروجی نشان می‌دهد.