امروز؛
یک رج از قالیِ زندگی‌ام را بافتم.
شاید کوچک باشد،
اما مالِ من است.

تاسیان
.
.
[گیلکی] حالتی که به خاطر نبودن کسی به انسان دست می دهد. دل و دماغ هیچ کاری را نداشتن. دلتنگی غریب. غم فزاینده ـ
.
.
به‌طور کلی تاسیان در گیلکی به حسرتی اشاره دارد که از نرسیدن به چیزی یا از
دست دادن فرصتی برآمده است.
.
‌.
تاسیان در شعر ابتهاج هم به معنای حسرت و اندوه عمیقی ست که در دل شاعر جای گرفته است. این واژه در اشعار وی، به‌ ویژه در شعر تاسیان، بازتابی از دلتنگی‌ها و افسوس ‌هایی است که شاعر از گذر زمان و نرسیدن به آرزوهایش احساس می ‌کند. او با استفاده از این واژه توانسته است احساساتی نظیر غم، حسرت و ناامیدی را به زیبایی و با هنرمندی در اشعار خود منتقل کند. ریشه این واژه در زبان فارسی به ادبیات کهن بازمی‌ گردد و در آثار بسیاری از شاعران و نویسندگان دیگر نیز به کار رفته است.

به بهانه ی سالگرد درگذشت ابتهاج

@maaqhmoom

دیروز توی تئاتر؛
شخصیت اصلی رو به معشوقه ی سابقش گفت زندگی یعنی انکار دوست داشتن
و سوال من اینجاست که انسان مگه چقدر زنده ست و زندگی میکنه که اون رو به دوری و انکار عشق بگذرونه؟
اصلا تا وقتی عشق و دوست داشتن حضور نداشته باشه یا کتمان بشه،چطور میشه اسمش رو زندگی گذاشت؟
و چرا اصلا دوست داشتن رو انکار می کنیم؟

غیرمنتظره ترین،یهویی ترین و باحال ترین هدیه زندگی مو گرفتم🙂‍↔️
کراوات اردکی

«تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند؟»

بخش بسیار ناراحت کننده ی زندگی م اینه که از دوستام خیلی دورم و برای اینکه ببینمشون باید از مدت ها قبل برنامه ریزی کنم تا اینکه بتونم یهویی زنگ بزنم و بگم بزن به چاک جاده یا فلان جا میبینمت:(
کاش واقعا امروز یکی بود که باهم بریم یجای رندوم:(

یجا شنیدم؛
ریز بودن اتفاقات به معنای ریز بودن تاثیرشون نیست،
همین کارای کوچیک کنار هم قرار می‌گیرند ،همینایی که به چشمت ریز میان،همینا میتونن یه تاثیر بزرگ توی زندگی ت داشته باشن.

تو مسیر دیدمش؛شکل برگاش جالب بود:)

در حبس و خلوتم تا وارَهم به مرگ
یا پر برآورم بهرِ پریدنی...

امروز دیر رسیدم و خورشید رو ندیدم

نه امید وصل دارم که تو را به بر بگیرم
نه توان دل بریدن که سر سَفر بگیرم

اگرم چراغ جادو بدهد زمانه روزی
چه به جز تو آرزویی ست که در نظر بگیرم

شب قدر عاشقان است و به گریه باید امشب
ز کتاب گیسوانت ورقی به سر بگیرم

به هوای بوسه تا صبح در انتظارم امشب
که بگیرم از لبت جامی و وای اگر بگیرم

نگرفته می سرم را و دلم در این امید است
که اگر پیاله ای هست یکی دگر بگیرم

چو خود آمدم به بامت که شوم اسیر دامت
پس از این تو را به نامت مگذار پر بگیرم