کلاهی، رئیس کمیسیون دانش‌بنیان گفته:
کشور بابت هر روز قطعی اینترنت، مستقیم و غیرمستقیم 80 میلیون دلار ضرر می‌کنه.

یعنی 46 روز قطعی اینترنت حدود 3.9 میلیارد دلار

یعنی 3 تا برج خلیفه!
یعنی 156 تا پل B-1!
یعنی هر روز، یک نیروگاه 100 مگاواتی برق!

سایت‌هایی که دامینشون ظاهراً باز شده و وایت‌لیست شدن رو به رادار اضافه کردم
چندتاشون هنوزم دارن پینگ می‌دن:
https://stat.theazizi.ir

ولی من خودکار توی ذهنم بعد یک دو سه چیز دیگه ای پلی شد

جایی آیدی توییترم پخش شده که اینجوری 10 10 دارم فالو میشم؟
ترسناک شد

تعداد کلاینت vpn هایی که روی گوشی و سیستمم نصب کردم این 100 روز از تعداد بارهایی که وصل شدم بیشتر شده

یه باگ بزرگ توی azfilm به صورت کاملا رندوم کشف شد در رابطه با تایتل فیلم سریال ها
که خب دارم سعی میکنم درستش کنم

یکی از دوستان گفت چقدر تو شانست خوبه
خواستم بگم نهههه اصلااا اگر شانسم خوب بود که دی بهم خیانت نمیشد بعد کمی فکر کردم دیدم اگر مونده بود الان باید اونم وصل میکردم با جیبم...
بهتررررررررررر
آرهههههههههه من خیلی شانس دارممممم
خدایا مرسی که جلوی این هزینه رو گرفتی
آریگاتووو

کد ورود تلگرام پیامک میشه گویا

بچه که بودم فکر میکردم فساد اداری یعنی کارمندا تو اداره همو میگان!

بعدها فهمیدم کاش همو بگان،
اینا در واقع دارن مارو میگان


- الفبا

@sut_tw

منطقا اگر دونیت کنید دستم باز تره توی آپدیت هایی که قراره بدم روی azfilm
از من گفتن بود

از خود قطعی دی تا الان گوشیم رو خاموش نذاشتم بشه دقیقا برای همین تایمر

شرم‌آور، خفت‌بار و غیرقابل‌دفاع است که در میانه‌ی سلب آشکار حق دسترسی آزاد مردم به اینترنت، بعضی شرکت‌های بزرگ به‌جای آن‌که در کنار مردم بایستند و علیه این وضعیت موضعی روشن، صریح و بی‌هزینه‌ناپذیر بگیرند، ترجیح داده‌اند نقش شریکِ ساکتِ محدودسازی را بازی کنند و با کوچ به پلتفرم‌های داخلیِ تحمیلی، بی‌کیفیت و کپی‌برداری‌شده، به این وضعیت مشروعیت ببخشند. این دیگر اسمش «تطبیق با شرایط» نیست؛ این اسمش تسلیم‌طلبی، سازش‌کاری و شانه خالی‌کردن از ابتدایی‌ترین مسئولیت اجتماعی است.

باید با صدای بلند گفت: مردم اگر از سر اجبار، ناچاری و قطع دسترسی، به استفاده از بله و ایتا و امثال آن تن می‌دهند، الزاماً به این وضعیت مشروعیت نمی‌دهند؛ آنها قربانی‌اند، نه حامی. اما شرکتی که با محاسبه، آگاهی و تصمیم مدیریتی، بستر فعالیت خود را به این سکوهای تحمیلی منتقل می‌کند، دیگر قربانی نیست؛ بلکه بخشی از فرایند عادی‌سازی فاجعه است. چنین شرکتی عملاً اعلام می‌کند که قطع اینترنت مسئله‌ای نیست، آزادی دسترسی اولویتی ندارد، و تا وقتی راهی برای حفظ منافع خودش پیدا شود، می‌توان از حق مردم هم عبور کرد.

این رفتار چیزی جز خیانت به مطالبه‌ی عمومی مردم نیست. این یعنی چشم بستن بر یک حق بنیادین و تبدیل شدن به ابزار سفیدشویی محدودیت. این یعنی به‌جای ایستادن در برابر انسداد، برای آن زیرساخت ساختن. یعنی به‌جای اعتراض به حذف اینترنت آزاد، رفتن و کاسبی‌کردن در نسخه‌های کم‌ارزش، بسته و دست‌ساز داخلی. هر شرکتی که در چنین شرایطی به‌جای مطالبه‌گری، به‌جای اعتراض، و به‌جای دفاع از حق روشن مردم، به این پلتفرم‌ها کوچ می‌کند، در عمل دارد به همان چیزی خدمت می‌کند که باید در برابرش مقاومت می‌کرد.

دیگر وقت تعارف و محافظه‌کاری نیست. این شرکت‌ها باید بدانند که پشت واژه‌های فریبنده‌ای مثل «تداوم خدمت»، «حفظ ارتباط با کاربر» یا «حضور در همه بسترها» نمی‌توانند واقعیت را پنهان کنند. واقعیت این است که آنها در بزنگاه اخلاقی، سمت درست نایستاده‌اند. به‌جای دفاع از حق، سمت مصلحت خودشان رفته‌اند. به‌جای همراهی با مردم، با وضعیت تحمیلی کنار آمده‌اند. و به‌جای آن‌که هزینه‌ای برای مطالبه‌ی آزادی ارتباطات بدهند، ترجیح داده‌اند هزینه را مردم بدهند و خودشان با شرایط جدید تطبیق پیدا کنند.

باید این سازش را محکوم کرد؛ بی‌پرده، بی‌ملاحظه و بی‌تعارف. حق مردم اینترنت آزاد است، نه زیستن اجباری در پیام‌رسان‌ها و پلتفرم‌های بسته، ضعیف و تحمیلی. هر مجموعه‌ای که به‌جای دفاع از این حق، به تثبیت و عادی‌سازی سلب آن کمک کند، نه بی‌طرف است و نه صرفاً عمل‌گرا؛ بلکه شریک همان وضعیتی است که آزادی را محدود کرده و حق مردم را پایمال کرده است.

تاریخ همیشه فقط کسانی را که مستقیم محدود می‌کنند محاکمه نمی‌کند؛ کسانی را هم که با سکوت، سازش و منفعت‌طلبی به آن محدودیت مشروعیت می‌دهند، فراموش نخواهد کرد.

محمد مهدی عزیزی - فعال اینترنت آزاد

#DigitalBlackOutIran‌