یه رفاقت مثل اشکان و بنیامین.

اون توقع داره چون بهش احترام میذارم باید به رفیقای دیگش احترام بذارم ولی رفیقای اون رفیق من نیستن.

1.تو خودت منو ول کردی و گذاشتی برم.
2.میدونستی میخوام برم و کاری براش نکردی.
3.باعث شدی تصمیم به رفتن بگیرم.
4.میدیدی که دارم میرم.

1.تنها آدمی که بهش اعتماد داشتم تو بودی، ولی بهم دروغ گفتی.
2.از دروغ متنفر بودم و بهم دروغ گفتی.
3.چجوری جرعت کردی بهم دروغ بگی.
3.واقعا باورم نمیشه که به من دروغ گفتی.

نویسنده هارو بر اساس آثارشون به یاد میارن، و شخصیت هارو از ظاهر بازیگران، در حالی که پشت هر شخصیت یک نویسنده ای هست که خالق اون شخصیته.

آدما هیچوقت فراموش نمیشن، یه روزی با یه عطر، یه خیابون، یه درخت، یه آهنگ، عکس ها و... میان و خودشونو بهت یاداوری میکنن.

یه کاپل قشنگ دیگمون که همو گردن نمیگیرن

یادتون باشه وقتی بی دلیل آدمارو مسخره میکنین یا حالشونو بد میکنین، مامانشون بی خبر تو خونه منتظرشه تا وقتی رسید ازش بپرسه"روزت چطور بود؟'.

حس میکنم دلم یه چنل جدید و خلوت میخواد

بعضی شبا که گشنم میشه قابلیت گرفتن پاچه خودمم دارم.

همیشه اخرین نامه ای که نویسنده ته کتاب یا فیکشن میذاره باعث میشه کل کتاب از جلوی چشمام رد شه و غم خاصی رو حس کنم، همیشه چپتر آخر کار خودشو میکنه.

اسلحه واقعا یکی از عجیب ترین و شاهکار ترین فیکشنام بود، هرجایی که فکرشو نمیکردم چیزی پیش بیاد کاملا با برنامه ریزی یه اتفاقی میوفتاد و نویسنده ربطش میداد به چیزی که تو چپتر های اول بهش زیاد توجه نکردم.

بستگی داره چقدر قدرت نویسندگیش خوب باشه تا این حسو منتقل کنه