از شریک شدن آدمایِ مورد علاقم با بقیه واقعاً متنفرم.

از راه مسافرت تا خود مقصد خیلی بیشتر لذت میبرم.

تو راه انقدر اهنگ میخونیم

فقط یه شخص هست که وقتی ویساشو گوش میدم انقدر ذوق میکنم که مامانمم میفهمه.

اینجا کوک واقعا حق داشت ته رو بزنه

حتی بنظرم کم بود باید بیشتر میزدش

از اونجایی که بیکاری زده زیر دلم بیاین داستان اینجارو بگم
اینجا اینا از یه عملیاتی برمیگشتن
داخل عملیات وقتی ته تو طبقه بالا بود، کوک پایین درگیر بود، بعد قبل ورود داشتن راجب این حرف میزدن که ممکنه زنده برنگردیم و کوک جان گفتن ما خیلی وقته وصیت نامه هامونو اماده کردیم و هی بهش اضافه میکنیم، هم کتبی، هم تصویری هم صوتی، بعد اینا رفتن داخل و وقتی ته بالا بود یهو کسی که داشت اینارو بازی میداد یه صدایی که با هوش مصنوعی درست کرده بود که کاملا شبیه صدای کوک بود پخش کرد. بعد ته وقتی شنیدش فکر کرد این وصیت نامه کوکه و اون بچه مرده، بعد ته رفت پیش کوک و انقدر باهاش دعوا کرد که کوک داشت دچار پنیک میشد.