از جمله‌ی "موهاتو کوتاه کردی مثل پسرا شدی" متنفرم

عادت کردن به جنگ غمگین‌ترین اتفاقی بود که می‌تونست برامون بیفته

از قطار جاموندم. باید چیکار کنم؟

لعنت بهت تیک‌تاک.

همهمه ی دوستام مثل اکسیژن برام حیاتیه
دیدن چهره ها وقتی به حرفای هم توجه میکنن خیلی برام لذت بخشه
و بعد برای چند لحظه فکر میکنم این زندگی اونقدرا هم بد نیست و شاید زیادی داریم براش خودمونو چس میکنیم
و اصلا به نظرم مهم نیست که اون اتفاق لعنتی بیافته و ما ببریم چون از نظرم برنده ها تنهان اما بازنده ها با همن

چجوری آهنگ موردعلاقم رو فهمیدی وای.

از ثانیه‌ی اول آهنگ یاد تو میفتم منظورت چیه.

"Maybe in another life"

هروقت از تهران میام قم واقعا تا ۲۰ روز افسردگی دارم

دارم فکر میکنم توی زندگی قبلیم چیکار کردم که الان با همچین آدمایی همکلاسیم

تایید نکردی که پریناز سوگلیه

مدرسه همیشه همه چیزو خراب می‌کنه