🎯 برخی از دوستان اقدام به انتشار گاهنامهای با عنوان آنتیمانتال در فضای مجازی نمودند که بنا دارد یک جریان حداقلی و خلافآمد در عرصهی ادبیات باشد، جهت حمایت از فعالیت ایشان نسخه پیدی اف از این گاهنامه تقدیم حضور مخاطبان کژنگریستن میگردد👇👇👇
Forwarded from Antimantal
گاهنامه_ادبی_آنتیمانتال_شماره_دوم.pdf
16.5 MB
📣👆📣👆📣👆📣
دومین شماره از گاهنامهی ادبی آنتیمانتال ویژهی ادبیات و مخاطب منتشر شد.
@antimantal1
...در این شماره به این مسئله پرداخته میشود که جایگاه مخاطب چگونه تعریف میشود، از چه اهمیتی در امر نویسش برخوردار است و چگونه میتوان در بهبود آشفتگیای که بر جهان متن، پدیدآورندهی آن و مخاطب حاکم است قدمی روبهجلو برداشت.
با ما همراه باشید...
Www.antimantal.com
دومین شماره از گاهنامهی ادبی آنتیمانتال ویژهی ادبیات و مخاطب منتشر شد.
@antimantal1
...در این شماره به این مسئله پرداخته میشود که جایگاه مخاطب چگونه تعریف میشود، از چه اهمیتی در امر نویسش برخوردار است و چگونه میتوان در بهبود آشفتگیای که بر جهان متن، پدیدآورندهی آن و مخاطب حاکم است قدمی روبهجلو برداشت.
با ما همراه باشید...
Www.antimantal.com
🎯 امروزه ، وقتی همه جانبه از طرف سوپر اگو با نسخههای گوناگون فرامینِ «لذت ببرید» بمباران میشویم - از لذت مستقیم در عمل جنسی گرفته تا لذت بردن از موفقیتهای حرفهای یا بیداری معنوی - باید به یک سطح رادیکالتر سوق پیدا کنیم: روانکاوی امروز تنها گفتمانی است که در آن مجاز هستید لذت نبرید.
اسلاوی ژیژک
🔺"برای اینکه نکته سنجی ژیژک در این عبارت از دست نرود، لازم است این مطلب را به آن اضافه کنیم که سوپر اگو با دو نوع دستور العمل ظاهر میشود: ۱-لذت ببرید( مجاز هستید لذت ببرید) آن گونه که در گفتمان رواداری غرب ظاهر میشود، ۲- و فرمان لذت نبرید( مجاز نیستید لذت ببرید) در گفتمان فقهی و دینی جامعهی ایران. در مقابل این دو، گفتمان روانکاوی است که میگوید ( مجاز هستید لذت نبرید) که دعوت به نوعی کردار رادیکال برای برون رفت از بنبستِ فرخوان سوپر اگو است. لذا روشن است که دستور العمل روانکاوی کاملا با این دو نوع گفتمان متمایز است"
TIME DRIVEN
Metapsychology and the Splitting of the Drive, page xvii
@lookingawry
اسلاوی ژیژک
🔺"برای اینکه نکته سنجی ژیژک در این عبارت از دست نرود، لازم است این مطلب را به آن اضافه کنیم که سوپر اگو با دو نوع دستور العمل ظاهر میشود: ۱-لذت ببرید( مجاز هستید لذت ببرید) آن گونه که در گفتمان رواداری غرب ظاهر میشود، ۲- و فرمان لذت نبرید( مجاز نیستید لذت ببرید) در گفتمان فقهی و دینی جامعهی ایران. در مقابل این دو، گفتمان روانکاوی است که میگوید ( مجاز هستید لذت نبرید) که دعوت به نوعی کردار رادیکال برای برون رفت از بنبستِ فرخوان سوپر اگو است. لذا روشن است که دستور العمل روانکاوی کاملا با این دو نوع گفتمان متمایز است"
TIME DRIVEN
Metapsychology and the Splitting of the Drive, page xvii
@lookingawry
🎯 خطر واقعی این نیست که آزادیهایمان محدود شود، خطر واقعی این است که کنترل و محدودیت را بعنوان آزادی تجربه کنیم.
اسلاوی ژیژک
@lookingawry
اسلاوی ژیژک
@lookingawry
Forwarded from Private Film Club
□ دلوز و امر واقع لکانی
اسلاوی ژیژک
ترجمهی مهدی ملک
دلوز خوانش خود از فلاسفه را با گرایشی به «خوانش تاریخ فلسفه به مثابهی شکلی از لواط» یا (در همان معنا) لقاح مقدس (immaculate conception) پی میگیرد: «من خودم را به این شکل دیدم که مؤلفی را از پشت میگیرم و به او بچهای میدهم که از آن خودش باشد، هر چند هیولاوار. این واقعا اهمیت داشت که بچه از او باشد چرا که مؤلف مجبور بود چیزهایی را بیان کند که من در دهان او گذاشته بودم. اما بچه مطمئناً هیولایی است زیرا نتیجه تمام اشکال انتقالها، لغزشها، از جا دررفتگیها و نشر و صدوری است که واقعاً از آن لذت بردهام.» دلوز در این جا عمیقاً لکانی است: آیا لکان در خوانش «کانت با ساد» دقیقاً همین کار را نمیکند؟ ژاک آلن میلر یک بار چنین خوانشی را با عبارات دلوزی وصف کرده بود: هدف لکان «گرفتن کانت از پشت بود» تا هیولای سادی را به مانند فرزند ِخود کانت به وجود آورد. (و از قضا آیا چنین چیزی در خوانش هایدگر از قطعات پیشا-سقراطیان صادق نیست؟ آیا او نیز پارمنیدس و هراکلیتوس را از پشت نمیگیرد؟ آیا شرح مبسوط او از این که «هستی و اندیشه یکی هستند» یکی از بزرگترین لواطها در تاریخ فلسفه نیست؟) اصطلاح «لقاح مقدس»، از کتاب منطق معنا، را باید به مفهوم سیلان معنا به مثابهی ناباروری، بدون یک توان علّی مناسب پیوند زد: خوانش دلوز تا سطح برهمچیدگی واقعی علتها و معلولها بر کشیده نشده و بر تفاسیر «رئالیستی» به مانند رابطه آنالی در برابر رابطه واژینال «مناسب» متوقف میشود.
این رویهی دلوزی نمونهی الاهیاتی متقدمی دارد – نه لقاح مقدس مسیحی، که خود او به آن ارجاع می دهد، بلکه افسانهی یهودی در خصوص تولد مسیح که در یک دستنوشتهی تک نسخهای توسط جوزف در قرن سیزدهم گزارش شده است. خداوند میخواهد به مسیح تولد بخشد اما میداند که تمامی نیروهای شر در برابر واژن شکینا (Shekina) در انتظار ایستادهاند تا مسیح را در لحظهی تولد به قتل برسانند. از این رو خداوند شبانه به ملاقات لیلیث، نماد شر، میرود و با او نزدیکی آنالی میکند… مسیح پس از این رابطه آنالی است که به دنیا میآید: این حقهای است که خدا با آن نیروهای شر را میفریبد: به دنیا آوردن مسیح از دل شر. اگر حرکتی بنیادین که جهان نمادین را تأسیس میکند ژستی تهی است، بنابراین چگونه یک ژست تهی میشود؟ چگونه محتوایش خنثی میشود؟ از خلال ِتکرار. جورجو آگامبن تلاش کرده است تا این ساز و کار را با مفهوم حرمتشکنی (profanation) بیان کند: در تضاد بین امر مقدس و سکولار، حرمتشکنی سکولار با سکولاریزه کردن یکی نیست...
ادامهی مطلب در این لینک:
apparatuss.com/deleuze-and-the-lacanian-real/
■ www.apparatuss.com
■ @apparatus_channel
■ instagram.com/apparatus.insta
اسلاوی ژیژک
ترجمهی مهدی ملک
دلوز خوانش خود از فلاسفه را با گرایشی به «خوانش تاریخ فلسفه به مثابهی شکلی از لواط» یا (در همان معنا) لقاح مقدس (immaculate conception) پی میگیرد: «من خودم را به این شکل دیدم که مؤلفی را از پشت میگیرم و به او بچهای میدهم که از آن خودش باشد، هر چند هیولاوار. این واقعا اهمیت داشت که بچه از او باشد چرا که مؤلف مجبور بود چیزهایی را بیان کند که من در دهان او گذاشته بودم. اما بچه مطمئناً هیولایی است زیرا نتیجه تمام اشکال انتقالها، لغزشها، از جا دررفتگیها و نشر و صدوری است که واقعاً از آن لذت بردهام.» دلوز در این جا عمیقاً لکانی است: آیا لکان در خوانش «کانت با ساد» دقیقاً همین کار را نمیکند؟ ژاک آلن میلر یک بار چنین خوانشی را با عبارات دلوزی وصف کرده بود: هدف لکان «گرفتن کانت از پشت بود» تا هیولای سادی را به مانند فرزند ِخود کانت به وجود آورد. (و از قضا آیا چنین چیزی در خوانش هایدگر از قطعات پیشا-سقراطیان صادق نیست؟ آیا او نیز پارمنیدس و هراکلیتوس را از پشت نمیگیرد؟ آیا شرح مبسوط او از این که «هستی و اندیشه یکی هستند» یکی از بزرگترین لواطها در تاریخ فلسفه نیست؟) اصطلاح «لقاح مقدس»، از کتاب منطق معنا، را باید به مفهوم سیلان معنا به مثابهی ناباروری، بدون یک توان علّی مناسب پیوند زد: خوانش دلوز تا سطح برهمچیدگی واقعی علتها و معلولها بر کشیده نشده و بر تفاسیر «رئالیستی» به مانند رابطه آنالی در برابر رابطه واژینال «مناسب» متوقف میشود.
این رویهی دلوزی نمونهی الاهیاتی متقدمی دارد – نه لقاح مقدس مسیحی، که خود او به آن ارجاع می دهد، بلکه افسانهی یهودی در خصوص تولد مسیح که در یک دستنوشتهی تک نسخهای توسط جوزف در قرن سیزدهم گزارش شده است. خداوند میخواهد به مسیح تولد بخشد اما میداند که تمامی نیروهای شر در برابر واژن شکینا (Shekina) در انتظار ایستادهاند تا مسیح را در لحظهی تولد به قتل برسانند. از این رو خداوند شبانه به ملاقات لیلیث، نماد شر، میرود و با او نزدیکی آنالی میکند… مسیح پس از این رابطه آنالی است که به دنیا میآید: این حقهای است که خدا با آن نیروهای شر را میفریبد: به دنیا آوردن مسیح از دل شر. اگر حرکتی بنیادین که جهان نمادین را تأسیس میکند ژستی تهی است، بنابراین چگونه یک ژست تهی میشود؟ چگونه محتوایش خنثی میشود؟ از خلال ِتکرار. جورجو آگامبن تلاش کرده است تا این ساز و کار را با مفهوم حرمتشکنی (profanation) بیان کند: در تضاد بین امر مقدس و سکولار، حرمتشکنی سکولار با سکولاریزه کردن یکی نیست...
ادامهی مطلب در این لینک:
apparatuss.com/deleuze-and-the-lacanian-real/
■ www.apparatuss.com
■ @apparatus_channel
■ instagram.com/apparatus.insta
Telegram
attach 📎
🎯 مردم چه میخواهند؟ این پرسشی است بیپاسخ!
در فلسفه سیاسی بیش از آنکه ارزیابی و قضاوت مردم دربارهی حاکمیّت اهمیّت داشته باشد، بررسی شیوهی نگاه حاکمیّت به مردم ارزش نظری دارد. بجای طرح این پرسش که در نگاه مردم، حاکمیّت سیاسی چگونه سنجیده و قضاوت میشود، باید پرسید در نظر حاکمان، مردم چیستند؟ و آنها مردم را چگونه میبینند؟ بعبارتی، در عوض توسل به انواع نظر سنجیها جهت تعیین موضع مردم پیرامون نظام سیاسی، باید بر روشن ساختنِ موضع حاکمیّت راجع به مردم تمرکز کنیم. زمانی که مردم دربارهی نظام سیاسی سخن میگویند علایقِ متعارض و منافع متضادشان را آشکار میکنند، اما زمانی که گفتمان حاکم سیاسی در ارتباط با مردم مورد توجه قرار میگیرد بُعد آنتاگونیستی و تضاد هستیشناختی یک گفتمان سیاسی نمایان میگردد. نظامهای سیاسی مردم را در انواع الگوهای آماری از قبیل کارگر، جوان، پیر، زن، مرد، شاغل، بیکار و غیر دستهبندی میکنند تا در نهایت از شرّ مردم بعنوان یک نیروی کُنشگر و غیر قابل پیشبینی آسوده و خلاص گردند، اما این تمام ماجرا نیست و در مردم نوعی مازاد غیر قابلِ تقلیل وجود دارد که انواع مجموعهسازیها و طبقهبندیها عقیم میماند. لحاظ کردن مردم بعنوان مجموعهای از ارقام و اعداد سبب میشود حاکمان از این موضوع که مردم نوعی کثرت نامنجسم هستند، غفلت کنند و تعارض درونی گفتمان و ایدئولوژی سیاسیشان را نادیده بگیرند. لذا آنها در مواجهه با مردم درگیر یک پرسش لاینحل میگردند و مردم بسان امر واقعی نهایتا برای گفتمانهای سیاسی قابل نمادین شدن نیستند؛ همانند فروید که "پرسش زن چه میخواهد" را یک پرسش بیپاسخ تلقی کرد، در نگاه متولیان سیاسی نیز پرسش «مردم چه میخواهند» مسألهای است که پاسخ سر راستی پیدا نمیکند. حاکمان سیاسی همواره از خود میپرسند « شما بعنوان مردم شغل، رفاه، آزادی و خانه میخواهید، اما از این خواستهها حقیقتا چه چیزی در نظر دارید؟ و به دنبال چه چیزی هستید؟ زن هیستریک زمانی که ارباب و آن دیگری را مورد خطاب قرار میدهد بر یک خواستهی معیّن و مشخص توجه ندارد، بلکه او تلاش دارد نفسِ جایگاه و موقعیّت دیگری را به چالش بکشد و بر فقدان آن تأکید کند، بر همین سیاق وقتی مردم طغیان و شورش میکنند خواستهی روشن و مشخصی ندارند، آنها جایگاه و موضع آن دیگری برایشان مسأله است. در اینجاست که بنبست و مخمصهی نظامهای توتالیتر نمایان میگردد، زیرا اگر چنین سیستمهایی فضای گشودهی سیاسی ایجاد کنند، این آزادی از سوی مردم بر علیهشان استفاده خواهد شد و اگر فضای سیاسی و اجتماعی را بسته و محدود سازند، خودِ این اختناق و محدودیّت به مهمترین گواه حقانیّت مردم علیه ساختار قدرت تبدیل میشود. برای یک نظام سیاسی اقتدارگرا گشودگی و آزادی و همچنین فضای بسته و استبدادی هر دو یک تهدید محسوب میشود، این همان موقعیّت پاردوکسیکال و متعارضی است که بنبست چنین سازوکار قدرتی را آشکار میکند. در مقابل، دموکراسی پاسخ و ترفندی است برای رهایی از یک چنین بنبست و مخمصهای تا مردم قادر باشند به میانجی خودشان قلمرو آزادی و قانون را تعریف کنند. البته دموکراسی نیز به این مسأله که مردم چه میخواهند پاسخ حتمی و قطعی ارائه نمیدهد، دموکراسی تضادِ بنیادیِ درونِ سیستمهای انحصارگرا و انتصابی را با ارجاع به شکاف و گسست انتخابهای مردمی دَرز میگیرد و پنهان میسازد. بنابراین پذیرش استبداد ما را با اختگیِ «دیگری» و پذیرش دموکراسی ما را با اختگیِ «مردم» مواجه میسازد، شاید راه حل اساسی در این میان رجوع دوباره به آموزههای مارکس و به تبع آن نقد اقتصاد سیاسی و منطبق ساختن این دو نوع اختگی است تا روشن شود هر نظم سیاسی که سرمایهداری و هنجارهای آن را مفروض میگیرد، نابسنده است.
✍رضا احمدی
@lookingawry
در فلسفه سیاسی بیش از آنکه ارزیابی و قضاوت مردم دربارهی حاکمیّت اهمیّت داشته باشد، بررسی شیوهی نگاه حاکمیّت به مردم ارزش نظری دارد. بجای طرح این پرسش که در نگاه مردم، حاکمیّت سیاسی چگونه سنجیده و قضاوت میشود، باید پرسید در نظر حاکمان، مردم چیستند؟ و آنها مردم را چگونه میبینند؟ بعبارتی، در عوض توسل به انواع نظر سنجیها جهت تعیین موضع مردم پیرامون نظام سیاسی، باید بر روشن ساختنِ موضع حاکمیّت راجع به مردم تمرکز کنیم. زمانی که مردم دربارهی نظام سیاسی سخن میگویند علایقِ متعارض و منافع متضادشان را آشکار میکنند، اما زمانی که گفتمان حاکم سیاسی در ارتباط با مردم مورد توجه قرار میگیرد بُعد آنتاگونیستی و تضاد هستیشناختی یک گفتمان سیاسی نمایان میگردد. نظامهای سیاسی مردم را در انواع الگوهای آماری از قبیل کارگر، جوان، پیر، زن، مرد، شاغل، بیکار و غیر دستهبندی میکنند تا در نهایت از شرّ مردم بعنوان یک نیروی کُنشگر و غیر قابل پیشبینی آسوده و خلاص گردند، اما این تمام ماجرا نیست و در مردم نوعی مازاد غیر قابلِ تقلیل وجود دارد که انواع مجموعهسازیها و طبقهبندیها عقیم میماند. لحاظ کردن مردم بعنوان مجموعهای از ارقام و اعداد سبب میشود حاکمان از این موضوع که مردم نوعی کثرت نامنجسم هستند، غفلت کنند و تعارض درونی گفتمان و ایدئولوژی سیاسیشان را نادیده بگیرند. لذا آنها در مواجهه با مردم درگیر یک پرسش لاینحل میگردند و مردم بسان امر واقعی نهایتا برای گفتمانهای سیاسی قابل نمادین شدن نیستند؛ همانند فروید که "پرسش زن چه میخواهد" را یک پرسش بیپاسخ تلقی کرد، در نگاه متولیان سیاسی نیز پرسش «مردم چه میخواهند» مسألهای است که پاسخ سر راستی پیدا نمیکند. حاکمان سیاسی همواره از خود میپرسند « شما بعنوان مردم شغل، رفاه، آزادی و خانه میخواهید، اما از این خواستهها حقیقتا چه چیزی در نظر دارید؟ و به دنبال چه چیزی هستید؟ زن هیستریک زمانی که ارباب و آن دیگری را مورد خطاب قرار میدهد بر یک خواستهی معیّن و مشخص توجه ندارد، بلکه او تلاش دارد نفسِ جایگاه و موقعیّت دیگری را به چالش بکشد و بر فقدان آن تأکید کند، بر همین سیاق وقتی مردم طغیان و شورش میکنند خواستهی روشن و مشخصی ندارند، آنها جایگاه و موضع آن دیگری برایشان مسأله است. در اینجاست که بنبست و مخمصهی نظامهای توتالیتر نمایان میگردد، زیرا اگر چنین سیستمهایی فضای گشودهی سیاسی ایجاد کنند، این آزادی از سوی مردم بر علیهشان استفاده خواهد شد و اگر فضای سیاسی و اجتماعی را بسته و محدود سازند، خودِ این اختناق و محدودیّت به مهمترین گواه حقانیّت مردم علیه ساختار قدرت تبدیل میشود. برای یک نظام سیاسی اقتدارگرا گشودگی و آزادی و همچنین فضای بسته و استبدادی هر دو یک تهدید محسوب میشود، این همان موقعیّت پاردوکسیکال و متعارضی است که بنبست چنین سازوکار قدرتی را آشکار میکند. در مقابل، دموکراسی پاسخ و ترفندی است برای رهایی از یک چنین بنبست و مخمصهای تا مردم قادر باشند به میانجی خودشان قلمرو آزادی و قانون را تعریف کنند. البته دموکراسی نیز به این مسأله که مردم چه میخواهند پاسخ حتمی و قطعی ارائه نمیدهد، دموکراسی تضادِ بنیادیِ درونِ سیستمهای انحصارگرا و انتصابی را با ارجاع به شکاف و گسست انتخابهای مردمی دَرز میگیرد و پنهان میسازد. بنابراین پذیرش استبداد ما را با اختگیِ «دیگری» و پذیرش دموکراسی ما را با اختگیِ «مردم» مواجه میسازد، شاید راه حل اساسی در این میان رجوع دوباره به آموزههای مارکس و به تبع آن نقد اقتصاد سیاسی و منطبق ساختن این دو نوع اختگی است تا روشن شود هر نظم سیاسی که سرمایهداری و هنجارهای آن را مفروض میگیرد، نابسنده است.
✍رضا احمدی
@lookingawry
درسگفتار مربوط به مقدمه و فصل اول از کتاب کمتر از هیچ ( less than nothing) اثر اسلاوی ژیژک👇
(دوستان برای دریافت درسگفتارهای مربوط به سایر فصول این کتاب می توانند در پیوی درخواست بدن)
@lookingawry
(دوستان برای دریافت درسگفتارهای مربوط به سایر فصول این کتاب می توانند در پیوی درخواست بدن)
@lookingawry
Forwarded from کژ نگریستن
صدا ۰۱۲.m4a
67.2 MB
✅ فایل صوتی جلسهی اول خوانش کتاب «less than nothing» اثر «اسلاوی ژیژک»
✅ مدرس: رضا احمدی
✅ مدرس: رضا احمدی
👍2
Forwarded from کژ نگریستن
صدا ۰۱۴.m4a
45.9 MB
✅ فایل صوتی جلسهی دوم خوانش کتاب «less than nothing» اثر «اسلاوی ژیژک»
✅ مدرس: رضا احمدی
✅ مدرس: رضا احمدی
👍2
Forwarded from کژ نگریستن
جلسهسومlessThanNothingموسیقی.mp3
59.9 MB
✅ فایل صوتی جلسهی سوم خوانش کتاب «less than nothing» اثر «اسلاوی ژیژک»
✅ مدرس: رضا احمدی
✅ مدرس: رضا احمدی
👍2
Forwarded from کژ نگریستن
صدا ۰۱۸.m4a
55.6 MB
✅ فایل صوتی جلسهی چهارم خوانش کتاب «less than nothing» اثر «اسلاوی ژیژک»
✅ مدرس: رضا احمدی
✅ مدرس: رضا احمدی
👍3