کژ نگریستن
2.98K subscribers
112 photos
8 videos
28 files
113 links
✨️ حقیقت هر امری را باید بیرون از آن جستجو کرد
فلسفه :
الهیات:
روانکاوی :
ادبیات و سینما:

♻️ جهت هماهنگی برای جلسات روان‌کاوی از طریق آیدی زیر اقدام بفرمایید

@Ahmadi_Reza
Download Telegram
عزلت به مثابه مواجهه تراژیک-تروماتیک/با اشاره ای به درک عشق از دست رفته
محسن سلگی
تنها با زیستن درمیان ویرانه ها و درک زندگی به مثابه یک مغاک است که می توان به رخدادگی رهنمون شد. بدون مواجهه تروماتیک با زندگی و درک ژویسانسی آن هرگز نمی توان امید واقعی را مزمزه کرد. گاهی وقتها باید با تنهایی و سرگردانی این‌همان شد تا ازاین رهگذر بارقه های امید را زنده کرد. اعتراف به شکست و قبول آن بهتر از چنگ زدن به فانتزی هایی است که گرچه درابتدا لذتبخشند، ولی درنهایت ما را گرفتار فتیشیسمی می کنند که فرجام نهایی آن روان نژندیست.

در زندگی لحظات بسیاری وجود دارد که درک تروماتیک و دردناک تلخی ها بهتر از درک نکردن درد و حتی شادی بیهوده است. محض نمونه، سخن یکی از دوستانم مصداق مرجح بودن مواجهه ترومانیک است :«خیلی بهتر است که این واقعیت تروماتیک را درک کنیم که نمی توانیم ازدواج کنیم و شرایط آن را نداریم تا این که الکی دلمان را خوش کنیم و به سمتی دختر مطلوب خود برویم و چند وقتی را هم با یکی سروکله بزنیم و اعصاب و پولمان را هم ازدست بدهیم ودست آخرآن فرد ما را رها کند.»

بسیاری اوقات، نومیدی خوشایند است و بسی خوش تر از امید واهی. ذکر جمله ای از ژان پل سارتر گفتنی است که : «ناامید شو، پس به خودت تکیه کن». باری، لحظه ای که انسان از همه ملول و مسلول می شود، آن لحظه می تواند به خود بر شود و به خود تکیه کند و حتی از خود نیز فرا رَود.

همچنین می توان از فواید افسردگی نیز سخن گفت، هرچند این افسردگی از جنس ماخولیایی باشد. در ماخولیا فرد در اثر حرمان عشق از دست رفته، خویشتن را تهی می بیند، درست برخلاف فرد عزادار که در ماتم عزیز از دست رفته، نه خود را، که جهان را تهی می بیند.
هم ماخولیا و هم عزا می توانند به نگاه اخلاقی و بی آزارشدن ما کمک کند. بیمار ماخولیایی کسی است که خود را مقصر می داند. چه بسا کسان دیگر هزاران بار مقصرتر از این بیمار باشند، اما احساس تقصیر نکنند، اما چون ماخولیایی قبل از بیماری، وجدانی بیدار و حساس داشته است، دچار این بیماری می شود و خودسرزنشی دارد.

همچنان که وجدان خیلی حساس می تواند به بیماری منجر شود، حتی یک سرماخوردگی، مانند یک افسردگی می تواند به نگاه اخلاقی بیانجامد.به هیچ روی درصدد دفاع از ماخولیا یا افسردگی نیستم، صرفا در پی آنم تا بگویم که وضعیت های تلخ و درک این تلخی، می تواند از تلخی و نیز از پیدایی یک تلخی جدید بکاهد. حتی در مورد افسردگی، اگر شخص مواجهه ای تروماتیک داشته باشد و افسردگی اش را بپذیرد، این آغاز درمان اوست و نیز نشانه ای ازفکر سالم؛ فکری که توانسته درد را درک کند.

بیمار ماخولیا که مدام در سرزنش خود می نوازد، نیاز به نوازش دارد؛ آن هم از سوی خود و مواجهه تروماتیک با این موضوع که معشوق از دست رفته، موجودی استثنایی نبوده است. او نیاز به مواجهه تروماتیک و تراژیک دارد تا پی به این داستان ببرد.

در وجود هر معشوق، دندان های نیشی وجود دارد که برق آن، عشق را می سوزاند؛ این جا با نقد پانکتئوم (معادل نقد سینتومی لاکان) که رولان بارت از آن سخن می گوید، باید نیشتر نقد را در گذشته فرو برد و با نشانه شناسی، با پرهیز از سرزنش خود، دیگری را نیز برای از دست دادن عاشق ملامت نکرد. چراکه رسانتیمان و کینه نیز خود گران‌دردی است و دری ازدرد را بر ما می گشاید و درّ درمان را از ما می رباید.

حاصل سخن آن که در کنار نومیدی عاطفی، اما امید عقلانی و نقاد که مواجهه ای واقع گرا را می طلبد، می تواند به دگرگونی ما و رهایی از وضعیت های آسیب‌زا منجر شود.

حاشیه هایی بر متن
- سخن فروید را باید یادرآوری کرد: «انسان موجودی تروماتیک است» . با نگاه فروید، همواره باناکامی در آرزوها و امیال مواجه هستیم. باید توجه داشت تجویز درک تروماتیک درد برای کسی است که نمی تواند درکی دیونیزوسی- الهی از مرگ داشته باشد و برای شادی حیات پس از مرگ آن را دوست بدارد. (گفتنی است نگاه فروید، صرفاً یک نگاه مادی است. در حالی که انسان در پی عزت نفس و تعالی است؛ عزت نفس و تعالی جویی که کارل راجرز- روان‌درمانگر بزرگ قرن بیستم- آن را از شروط سلامت روانی عنوان می کند).

- تروماتیک اشاره به ضربه ای بودن یک امر دارد. امر تروماتیک صورت جدید مواجهه فلسفی کلاسیک یا اعجاب آمیز است؛ هر دو به تحیر فرد منجر می شوند و فرد را از روزمرگی خارج می کنند. همچنان که کارل راجرز، زندگی بر طبق نقشه از پیش تعیین شده را یکی از نشانه های بیماری روانی می داند.

- در طب شکستگی تروماتیک در برابرشکستگی مرضی است که حاصل تهی بودن و پوکی استخوان هاست. حال در امر روانی، شکستهایی که حاصل ضربه و رخداد هستند، قابل درمانترند تا شکستهایی که حاصل پوکی و تهی بودن شخصیت است؛ این قسم شکست ها به سادگی قابل جبران نیست.
-شاید به کاربردن بیمار برای فرد ماخولیا یا حتی افسرده تعبیری بس منفی باشد و کارل راجرز در برابر فر
وید به درستی از نامیدن فرد درمان جو به عنوان بیمار اباء داشت و خود این اطلاق کلمه بیمار را سبب از دست رفتن روحیه فرد می دانست. البته شاید بیمار هم تعبیری خیلی بدی نیست. بسیاری ازافراد سالم با عارضه های روانی، استرس ها و بیماری ها مقطعی و سطحی دست و پنجه نرم می کنند؛ همچنان که بسیاری از افراد سالم در طول سال با بیماری سرماخوردگی مواجه می شوند.

 - ایده راجرز مبنی بر آن که درمانگر نباید به بیماری پی ببرد و این خود درمانجو است که می بایستی به بیماری اش پی ببرد، عزیمتگاهی درخشان برای مدعای ماست؛ مواجهه تروماتیک بیمار با امر دردزا و پذیرش این درد به عنوان امری تراژیک. مراد این کوتاه از تراژیک، آن چیزی است که در فلسفه نیچه مطرح می شود. انسان تراژیک با غرور بر لبه جهان راه می رود؛ از جهان خارج نمی شود، اما در جهان هم نیست؛ بر لبه آن است. درست در لحظه تراژیک شدن است که روح از بیماری به سلامت می رسد. بر لبه راه رفتن مانند کار یک بند باز است که باغرور و شجاعت صورت می گیرد. تراژیک بودن به معنای بله گویی به هستی و درک دردهاست. این پذیرش، لزوماً به معنای ستودن شرور یا دست از مبارزه کشیدن با آنها نیست.

- ویتگنشتاین بهترین راه تغییر در جهان را عزلت از آن می داند؛ برای مثال فردی که بیمار است، با پذیرش بیماری و دوستداری آن بیشتر بر آن مسلط می شود و آن بیماری کمتر در وی اثر می گذارد تا زمانی که به طرزی وحشت بار به بیماری حمله می کند.
 او باید حتی در طی درمان نیز با پذیرش بیماری به عنوان بخشی از زندگی و نگاهی به فراسوی بیماری و زندگی جاوید، در آشتی با بیماری خویش قرار بگیرد؛ این گونه بخت بیشتری برای زنده ماندن و نیز درمان خواهد داشت.
👏1
به منظور درک جهان امروز جدا نیازمند سینما هستیم. تنها در سینماست که ما آن جنبه اساسی را بدست می آوریم که در واقعیت عینی مان آمادگی مواجه با آن را نداریم.
اگر در واقعیت دنبال چیزی هستید که واقعی تر از واقعیت باشد، به داستان سینمایی نگاه کنید
اسلاوی ژیژک

منبع
The Symbolic, the Sublime,and Slavoj Žižek`s Theory of film
Matthew Flisfeder
P 13
👍2
سیستم درجه بندی ریچارد داوکینز درباره (عدم) اعتقاد مردم به خدا همراه با مثالهایی از مشاهیر:
1. خداباور محکم: من وجود خدا را هرگز به پرسش نمیکشم چون میدانم که وجود دارد. (مثال: عیسی مسیح)
2. خداباور بالفعل: نمیتوانم درباره وجود خدا مطمئن باشم اما بطور جدی بخدا معتقدم و با این پیشفرض که او وجود دارد زندگی میکنم. (مثال: مارتین لوتر کینگ)
3. خداباور دودل: به وجود خدا خیلی نامطئنم، اما ترجیح میدهم اعتقاد داشته باشم. (مثال: پاسکال)
4. لا ادری: هم وجود و هم عدم وجود خدا هر دو احتمال دارد. (مثال: اینشتین)
5. خداناباور دودل: من نمیدانم خدا وجود دارد یا نه، اما ترجیح میدهم که شک خود را حفظ کنم. (مثال: بودا)
6. خداناباور بالفعل: نمیتوانم مطمئن باشم، اما بنظرم وجود خدا بسیار غیرمحتمل است و با این پیشفرض که او وجود ندارد، زندگی میکنم. (مثال: ریچارد داوکینز)
7. خداناباور محکم: صد در صد مطمئنم که خدایی وجود ندارد. (مثال: کریستوفر هیچینز)
منبع: http://bigthink.com/think-tank/atheism-easter-atheister
سرمایه و بازنمود استعلایی آن
رضا احمدی
بنابر دیدگاه مارکس پول در سرمایه داری همان نقشی را ایفا می کند که مسیح در باور مسیحیان دارد. مسیح همچون امر انتزاعیِ غیرِ محصور در کالبد جسمانی شیوه ی باز خرید گناهان مومنین است که در قِبال باور به او قرار می گیرد. مسیح نه بعنوان یک شخصیت تاریخی خاص بلکه بعنوان صورت و فرم محض، نقش میانجی گری را دارد که بواسطه او ایمان انسان ها عینیت می یابد. پول نیز نه به جهت ارزش ذاتی بلکه صرفا بدلیل وجه صوری، مبدأ تمام ارزش گذاری ها محسوب می شود. بر این اساس پول را باید فرم محضِ میانجی گری دانست که پیش شرط هر مبادله ای است. در اینجا همچنان که مسیح نقش استعلایی در میان باور مسیحیان دارد؛ پول نیز امروزه شأن استعلایی در شکل گیری تنسیق اجتماعی دارد.
به منظور دریافت صحیح از به کارگیری مفهوم استعلایی در توصیف نقش پول در سرمایه داری جدید، می توان به دو مورد از کاربرد این مفهوم در فلسفه و روانکای اشاره کرد: کانت تحقق ادارک تجربی انسان را وابسته به شروط پیشیی می دانست که نه بعنوان محتوای تجربی بلکه تنها بعنوان عناصر پیشینی در ادراک انسانی عمل می کند. به بیان بسیار ساده و مسامحی شناخت تجربی انسان ماحصل تلفیق عنصر بیرونی( که از طریق اتصال حسی با جهان بیرون بدست می آید) با عنصر درونی که کانت از آنها به حسیات استعلایی و منطق استعلایی تعبیر می کند، حاصل می شود. به اعتقاد کانت مفهوم زمان و مکان دو عنصر پیشین برای درک هر امر تجربی است و تجربه در محتوای اولیه خود فاقد عنصر مکان و زمان است. بعبارتی این دو عنصر از خصیصه های سوژه های انسانی هستند که از چشم انداز این دو مؤلفه وقایع بیرونی را تجربه می کند. همچنان که ما درک بی واسطه ای از جهان بیرونی نداریم و جهان از طریق امور استعلایی وساطت می شود؛ بنابر دیدگاه لکان در روانکاوی، انسان حتی درک بی واسطه ای از خود نیز ندارد. سوژه مندی انسان در گروِ به رسمیت شناختن غیر است و این غیر همان حوزه نمادین است که ما با تصدیق آن می پذیریم که از طریق او وجود ما بعنوان سوژه وساطت شود. امر نمادین و در رأس آن دالِ فالوس شأن همان امر استعلایی کانت را دارد که بعنوان شرایطِ پیشینی، ادراکِ سوژه انسانی را از خود ممکن می سازد.
در اینجا باید به شیوه ی وسوسه آمیزی بگویم ما همچنان که تجربی بی واسطه ای از جهان و سوژه بودگی شخصی خودمان نداریم؛ حتی تجربه ی بی واسطه ای از واقعیت اجتماعی نیز نداریم. زیرا سرمایه داری در جهان امروز از طریق شکاف طبقاتی بین سرمایه دار و کارگر، و تصاحب ارزشِ افزوده ی کالای تولیدی او بر ساخته نمی شود. و همچنین سرمایه داری پسین از طریق تبدیل مؤلفه های زندگی از قبیل هنر، دین، تَن و غیره... به امر مبادله ای خود را ممکن نمی سازد؛ بلکه سرمایه داری به مدد برساختن یک مقوله ی استعلایی و بر کشیدن آن به یک افق نامرئی ساحتی را ایجاد نموده است که ما قادر نیستیم بدون آن امر استعلایی مواجه ای با واقعیت اجتماعی داشته باشیم. پول بِسان یک امر استعلایی در شرایط فعلی درکِ ما از اقتصاد، سیاست، فرهنگ، هنر و تمام وجوه زندگی ما را سامان می دهد. در شرایط فعلی پول نه مقوله ای مؤخر از سرمایه حقیقی و کالا بلکه شرط ماتقدم اساسی و بنیادی هر چیزی است که قرار است بعنوان سرمایه تلقی گردد. با نگرش بسیار ساده انگارانه اگر امروز به این نکته توجه کنیم که پول چگونه تجسم مادی و عینی خودش نظیر صورت اسکناس را از دست می دهد و در حال تحول و تبدیل شدن به امر دیجیتالی و اعتبار محض است، نقش استعلایی آن برای ما بسیار مفهوم خواهد بود. پول در شکل نامرئی و آن هاله قدسی متوهِّمانه اش می تواند مابازاء عینی هر امر رازآلود و قدسی نیز تلقی گردد. در اینجا باید نکته سنجی اسلاوی ژیژک را یادآوری نمود که سرمایه داری با طرح یک فرمِ محضِ ارزش در قالب پول توانسته است وجه پنهان و راز آمیز متافیزکی هر شئ و مقوله ای را با ادغام در رابطه ی مبادله ای آشکار و در نهایت آن را تهی سازد. در آفرینش، وجود انسان، حیات پس از مرگ ،باورهای دینی، آغاز و سرانجام انسان هیچ اسرار پنهانی نهفته نیست، درست نه بدلیل اینکه علم این اعتقادات را رسوا ساخته باشد؛ بلکه مابازائی مانند پول ایجاد شده است که شأن هر باوری از خِلال آن معیَّن می گردد. در واقع پول تجسم عینی و تعبیر هر چیزی است که می توند بعنوان ارزش مازاد مطرح باشد.
کارکرد دستمزد نمونه بسیار عینی از بازنمود استعلایی سرمایه است: یک مشاور روانشناس وقتی در قبال مشاوره ی ارائه شده دستمزد طلب می کند فی الواقع با یک ترفند ناآگانه خود را از چرخه ی احساسی و عاطفی ماجرای مطرح شده برکنار می کند و اگر شخص مورد مراجعه خانومی باشد که در زندگی اش شکستی را تجربه کرده باشد نمی تواند مشاوری را که دستمزد دریافت نموده در ماجرای خود شریک گرداند. کارکرد دستمزد را عینا در شیوه ی کار وُکلا و کاراگاهان ...ادامه 👇
نیز مشاهده می کنیم. در فیلم های کاراگاهی کلاسیک مانند هرکول پوآرو و شرلوک هلمز که برای آنچه استخدام شدند، پول دریافت می کنند هیچ وقت شاهد شکل گیری رابطه ی عاطفی و عاشقانه بین کاراگاه و ارباب رجوع نیستیم، بالعکس در فیلم های پلیسی هالیوودی پلیس قهرمان تنها با افتادن در یک رابطه عاشقانه می تواند قصه را خاتمه دهد.
مثال های فوق الذکر را می توان در قالب یک تئوری روانکاوانه اینگونه صورتبندی نمود: هر زمانی که قادر باشیم یک محتوای ایجابی را بواسطه ی یک امر نشانه ای و نمادین جایگزین سازیم، در عوض می توانیم از آن محتوای ایجابی چشم پوشی کنیم. دقیقا پول همان امر نمادین است که به مدد آن می توانیم در حوزه عمومی از محتوای ایجابی هر مقوله ای چشم پوشی کنیم و آن را به یک امر صوری تقلیل دهیم. درست به همین دلیل که پول شأنیت استعلایی برای سرمایه داری دارد، هر بحرانی فرصت بازتولید خودِ سرمایه داری است. اگر در موقعیت فعلی به این باور برسیم که کالاهای تولیدی نظیر نوشابه و سس بجهت قند و چربی های بیش از حد مُضرّ هستند، سرمایه داری نمونه ای از نوشابه های بدون قند و سس های بدون چربی را روانه بازار می کند. بنابراین از خلال تمام ناکامی های مطرح از قبیل بحران های زیست محیطی ، تولید مواد غذایی ناسالم و آشفتگی بازار سرمایه آنچه بازتولید می شود خود سرمایه داری و قواعد آن است.
لحظاتی هست که تنها انتخاب عبارت است از انتخاب بین فرقه گرایی و بی باوری؛ برهه هایی که تنها راه برای زنده نگه داشتن یک دین انشعاب فرقه ای از بدنه اصلی آن است
اسلاوی ژیژک
منبع :
لکان به روایت ژیژک ص 11
زیادی ذوق زده به دنبال بخت ندوید، چون بعید نیست از آن جلو بزنید و بخت را پشت سرتان جابگذارید

برتولت برشت
در نظر لکان (فکر می کنم پس هستمِ)
دکارت با ضمیر ناآگاه رابطه معکوس دارد.

لکان آن را چنین تصحیح می کند : "یا فکر نمی کنم یا نیستم"

مثلا در رویا ملاحظه می کنیم که نفس آدمی به منظور ظاهر ساختن و ارضای امیال باطنی ،خود را کنار کشیده گویی محو و نابود می شود (یا نیستم)

به عبارت دیگر ظهور این امیال مدیون غیاب نفس است.در حالی که در حالت بیداری با حضور نفس امیال باطنی غیبت پیدا می کنند (یا فکر نمی کنم)

به عبارت دیگر "فکر نمی کنم آنجایی که هستم- نیستم آنجایی که فکر می کنم"

که نتیجه ای چنین می دهد : "یا فکر نمی کنم یا نیستم"


کتاب:مبانی روانکاوی فروید-لکان
نویسنده :دکتر کرامت موللی
والتر بنیامین در یکی از زیباترین قطعات فلسفی خود با نام "تجربه و فقر" از نوع جدیدی از فقر-در کنار فقر اقتصادی- به نام "فقر تجربه" سخن می گوید.او این نوع فقر را نخست در کسانی می بیند که از جنگ برگشته اند و راه سکوت را در پیش گرفته اند،تجربه ای وحشتناک که منجر به مرگ تجربه زندگی شده است.بااینحال،بنیامین در ادامه مقاله فقر تجربه را صفت کلی زندگی امروز ما می داند.او در بخشی از این قطعه فلسفی فقر تجربه را ناشی از خستگی تجربه کردن های پراکنده چیزهای متفاوت و عدم تمرکز بر طرح های ساده بلند پروازانه می داند.بنیامین غنای تجربه دانشمندی چون انشتین را حاصل تمرکز او بر یک مساله ساده در فیزیک و صرف زندگیش در این مسیر می داند.ما اما از فرط زیاده روی خسته ایم و فقیر.ما فقیر شده ایم.
فهرست ۱۰ فیلم برتر «IMDB» ( بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها )در سال ۲۰۱۶ عبارتند از:

۱ - «جوخه انتحار»

۲ - «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی»

۳ - «بتمن علیه سوپرمن: طلوع عدالت»

۴ - «دد پول»

۵ - «مردان ایکس: آپوکالیپس»

۶ - «کتاب جنگل»

۷ - «هفت دلاور»

۸ - «شکارچیان روح»

۹ - «وارکرفت»

۱۰ - «افسانه تارزان»
گوتز : خدا نور هدایت به من عنایت کرده است .
ناستی : زمانی که خدا ساکت است ، می‌توان هر ادعایی را به او نسبت داد .

ژان پل سارتر
شیطان و خدا
دیالکتیک اختیار و پیامد های آن
رضا احمدی
یکی از ترفندها برای فرار از مسئولیت های وانهاده شده بر عهده ی ما این است که پیامدها و نتایج عمل خودمان را از طریق انتخاب های دیگران پیگیری کنیم. در واقع با طرح آزادی های محدود برای دیگران می توانیم نتایج فاجعه بار اختیار را ناشئ از سوءِ انتخاب دیگران بدانیم و بواسطه ی چنین ترفندی از بار مسئولیت ها بگریزیم. بطور مثال اگر دوستان خودمان را برای صرف غذا به یک رستوران نامرغوب در سطح شهر دعوت کردیم، می توانیم اجازه دهیم آنها از منوی غذا آزادانه انتخاب خودشان را داشته باشند تا در نهایت بی کیفیتی غذا نتیجه ی انتخاب نادرست هر یک از آنها تلقی شود، نه پیامد تعیین رستوران مورد نظر از سوی ما.
نمونه ی بسیار کلان به کارگیری چنین ترفندی را در عمل سیاسی مشاهده می کنیم که در آن سیاست با طرح آزادی های محدود برای شهروندان خود، قادر است عواقب فاجعه بار تصمیمات خودش را ازچشمِ سوژه های منفرد اجتماعی ببیند. مؤیّد این موضوع اقسام تحلیل های اجتماعی است که ریشه تمام آسیب ها و کاستی های موجود در جامعه را سوء رفتار شهروندان و نا بهنجاری اخلاقی و فرهنگی آنها قلمداد می کند. فی الواقع آیا افراد در جامعه با انتخاب های محدود عامل اصلی کاستی ها، و یک نظام سیاسی با گستردگی اختیارِ عمل و امکانات فاقد مسئولیت است؟! آیا نباید طرح آزادی های محدود اجتماعی را فریبی دانست که از طریق آن سیاست خودش را از سوء عمل و ناکارآمدی هایش منزَّه می سازد؟!
در اینجا می توانیم به یک نمونه الهیّاتی اشاره کنیم: آیا خدا با آفریدن انسان مختار بگونه ای از مسئولیت های خودش کنارگیری نکرده ؟! اجازه دهید مسأله را از این حیث مد نظر قرار دهیم که خداوند با خلق سوژه های مختار و واگذار کردن شقاوت و سعادت به انتخاب های آنها، بطور ضمنی شکست پروژه ی انسانی را پیش بینی نموده، زیرا معنای اختیار در انسان این است که شقاوت می تواند انتخاب همه ی انسان ها باشد و در نتیجه طرح الهی در این زمینه فاقد نتیجه ی مطلوب است. بنابراین سؤال اصلی این است که خداوند با وانهادن چنین آزادی هایی به انسان از چه امری حقیقتا اجتناب نموده است؟ به منظور درک مضمون اصلی این پرسش می توانیم عمل خودکشی را مد نظر قرار بدهیم که در همه ادیان به غایت مورد تقبیح قرار گرفته است. عمل خودکشی مهم ترین کنشی است که انسان بواسطه ی آن از خودِ آزادی صرفنظر می کند: اگر ترفند تو این است که با در اختیار گذاشتن آزادی های ناچیز پیامد وقاحت بار تصمیماتِ خودت را از دریچه عمل من ببینی، متقابلا آنچه من از این آزادی استفاده می کنم صرفنظر از خود اختیار و آزادی است. و لذا خودکشی به نحو خود ارجاعِ آزادی به اصل آزادی و صرفنظر از آن، به مهم ترین نماد تحقیر حوزه عمومی بدل می گردد. آزار دهنده بودن عمل خودکشی فرد در ملاء عام نه به جهت فقدان و از دست دادن او بلکه بدلیل تحقیری است که در عمل او نهفته و شخص با تمسک به چنین کنشی و واپس زدن موهبت آزادی اجتماعی، حوزه ی عمومی را در مرحله آغازین انتخاب و گزینش قرار می دهد.
با توجه به نکات مذبور ایده ی اریک فروم مبنی بر گزینش انواع مکانیسم ها از سوی انسان برای گریز از آزادی را می توان مجددا این چنین صورتبندی نمود: آنچه انسان از آن گریز دارد نه خودِ آزادی؛ بلکه انسان با محفوظ داشتن نفسِ آزادی از نتایج آن گریزان است. بعبارتی انسان و یا حوزه ی کلان اجتماعی با طرح اختیارات نسبی برای دیگران، نفس انتخاب اصلی را برای خود محفوظ می دارد و از تبعات برآمده ی آن طفره می رود. همچنان که ما در روانکاوی، دیالکتیک و انفصالی بین میل و ابژه ی آن داریم و این ابژه ی میل تا زمانی نقش ابژه را ایفاء می کند که پیشاپیش از دست رفته باشد. نتیجتاً آزادی اصیل تا زمانی آزادی تلقی می شود که نتایج برآمده از آن به فاعلش منسوب نباشد. به بیان دیگر تجلی آزادی ناب زمانی است که حتی پیامد تصمیم بر آمده از آن به فاعلش منسوب نگردد. آنچه سیاست با طرح آزادی خُرد و ناچیز محقق می سازد نه تنها رفع مسئولیت خویش بلکه حفظ آزادی بسیط الید و نا محدود برای خود است. بر همین سیاق می توان نتیجه گرفت که خدا با خلق موجود مختار نه تنها از خود رفع مسئولیت می کند بلکه خود را بعنوان سوژه ی مختار مجددا بازشناسی می کند.
در مقابل اقدام به کنشی که متعاقبا تلاش می کند نتایج آن را منسوب به خویش ببیند، آنچه از دست می دهد خود گزینش و اختیار عمل است. گویا تحقق آزادی ناب تنها در پرتو به خدمت گرفتن انتخاب دیگری برای عمل و میانجیگری او در تحقق اهداف است و در غیر این صورت بر عهده گرفتن آنچه به بار آوردیم به بهای از دست دادن انتخاب اصیل است. برای روشن ساختن ایده ی مذبور می توان موارد دیگری را یافت که در آنها آزادی پیش شرط چیزی قرار گرفته است که در اصل خود آزادی منتفی می گردد: فیلسوفان اخلاق اختیار را پیش شرط هر عمل اخلاقی می دانند و
و به اعتقاد آنها الزام اخلاقی تنها در خصوص سوژه ای رواست که مختار باشد و الاّ سوژه ی مجبور نمی تواند مکلف به فعل اخلاقی باشد. آنچه ایده ی فیلسوفان اخلاق از آن غفلت می کند این است که عمل اخلاقی در واقع شکلی از مبادله ی اختیار است؛ به این معنا که ما وقتی فعلی را بعنوان عملی اخلاقی انجام می دهیم حقیقتا اختیار دیگری را تصدیق می کنیم. مضمون حقیقی عمل اخلاقی این است: در جایی که من ملزم هستم چگونه دیگری همچنان مختار است. از جمله موارد دیگر از این دست حرکت انقلابی است که در پی رسیدن به نقطه ی آغازین و صفر انتخاب است بگونه ای که عمل انقلابیّون به منظور تحقق اهداف دیگری نباشد؛ اما انقلاب در فرآیند خود به بیان هگل و مارکس آنچه بازشناسی می کند نه برساختن سوژه های مختار بلکه تصدیق آزادی دیگری و تاریخ است که انقلابیّون را بعنوان آلت دست خود برای اهدافش به خدمت می گیرد. البته انقلاب زمانی که بعنوان ایده ی تحقق اهداف دیگری مورد تصدیق قرار می گیرد، شکل حرکت از دست رفته و ثبات سیاسی پیدا می کند.
https://telegram.me/lookingawry
نیچه در کتاب تبارشناس اخلاق، به منظور توضیح و تبیین انکار نیهیلیستی خواست مصرانه ی زندگی، تمایز مشهور میان اصلا نخواستن و خواستن خود نیستی را مطرح کرد: نفرت نیهیلیستی " طغیانی است علیه بنیادی ترین پیش فرض های خود زندگی؛ و با این حال، این نفرت یک خواست (یک اراده ) است و باقی خواهد ماند!... آدمی در تقابل با نخواستن هیچ چیز، خود نیستی را طلب می کند " در اینجا باید یادآور شویم که لکان که در سایر موارد نیچه را نایده می گیرد ) در تعریف خویش از بیماری آنورکیسای هیستریک ( نوعی بیماری که در آن بیمار از خوردن و آشامیدن اجتناب می کند= بی اشتهایی ) به طور ضمنی به همین تمایز اشاره می کند : سوژه مبتلا به آنورکیسا صرفاً از غذا خوردن امتناع نمی کند؛ بلکه او در واقع خود نیستی یا هیچ را می خورد. از دید لکان،میل بشری ( در تقابل با غریزه حیوانی ) همواره، در اساس، به میانجی رجوع و اشاره به نیستی شکل می گیرد : علت - ابژه ی حقیقی میل ( در تقابل با ابژه هایی که نیازهای ما را ارضاء می کنند )، بنا به تعریف، نوعی مجاز مرسل برای فقدان است، نوعی جایگزین برای نیستی ( و به همین دلیل است که از دید لکان، ابژه ی کوچک a در مقام علت - ابژه ی میل، همان ابژه ی گم شده آغازین است: مسأله فقط آن نیست که ما به ابژه میل می ورزیم زیرا از دست رفته است ؛ بلکه این ابژه خود چیزی نیست مگر تحقق ملموس و ایجابی از دست رفتگی یا خسران.
منبع:
گزیده مقالات
اسلاوی ژیژک، سوژه ی حساس هگلی، ترجمه مراد فرهاد پور ص 105
به نظر من کانت نخستین فیلسوفی بوده است که با چرخش استعلایی اش، فضایی را گشود که در آن می توانیم با واپس نگری تمام آثار فلسفه ی پیش از او را از نو بخوانیم. فلسفه ی پیشا کانتی نمی تواند به این سویه ی استعلایی فکر کند. و نکته ی جالب اینکه، می دانید اگر چه کسی را دقیق بخوانید می بینید که او هم همین طور فکر می کرد؟ هایدگر است، هایدگر دوره نخست. کاملا واضح است که از نظر او کانت با پرس جو از شرایط امکان، باعث پیشرفتِ عظیم فلسفه شد. اما او راست می گفت که کانت آن قدر رادیکال نبود؛ که همچنان به نوعی هستی شناسی جوهر باورانه و بسیار ساده لوحانه وفادار مانده بود. ولی تلاشِ هادیگر در اصل این بود که این بینش اساسیِ کانت را در مورد شرایطِ امکان یا آنچه خودش افق های لحظه ای می نامید، به کار ببندد و سپس به دکارت و ارسطو بازگردد و آن ها را به این طریق بخواند. به همین خاطر است که فکر می کنم هایدگر تا قبل از آن که در گذر از هایدگر متقدّم به متأخر در اوایل دهه ی 1930 دیدگاهش را تغییر دهد، به چیز ارزشمندی رسیده بود. بعدها؛ هایدگر گرایشِ اساسی اش به کانت را رها کرد. در آن هنگام، چرخشِ استعلاییِ کانت، در نظر هایدگر، صرفا پسرفت دیگری به نیهیلیسمِ متافیزیکی و سوژه محورانه بود. ولی به نظر من این لطمه ی بزرگی بود. بینش اصلی هایدگر متقدم چه بسا این بود که کل تاریخ گذشته متافیزیک را باید از طریق آن چرخش استعلالی دوباره خواند.
برای مثال ارسطو را در نظر بگیرید، در این مورد با هایدگر و لکان موافق ام که نوشته های به اصطلاح بیولوژکیِ ارسطو ار همه مهم ترند. آن چه ارسطو در توصیف اش از ساختار یک موجود زنده، به عنوان چیزی که خودش، خودش را حرکت می دهد، ارائه می کند بیش از آن که نظریه ای درباره ی جهان باشد نظریه ای است درباره ی منظور ما از اینکه می گوییم این موجود زنده است. به عبارت دیگر، او به پیش فهم هایی می پردازد که ما، مثلا وقتی چیزی را یک موجود زنده می پنداریم، داریم. از این جهت، این به واقع فرایندی هرمنوتیکی است نه هستی شناختی. این پرسش در این باره نیست که زنده بودن به لحاظ ِ عینی و علمی چه معنای دارد. بلکه در عوض پرسشی است درباره ی این که چه گونه، وقتی در زندگی روزمره ی مان چیزی را زنده تشخیص می دهیم( حیوان زنده است، سنگ زنده است)، معیار خاصّی را که خودمان از قبل داریم به کار می بریم: این رویکردِ هرمنوتیکی است.
منبع: اسلاوی ژیژک (گزیده مقالات) ، ترجمه ی مراد فراهاد پور، ص 616-615
https://telegram.me/lookingawry
هرچند مردها خود را برای یک چیز ( کشور، آزادی، شرف ) قربانی می کنند، تنها این زنان هستند که قادرند خود را به پای هیچ چیز قربانی کنند.
On Belief, Slavoj Žižek
بی عدالتی حقیقی همیشه در جایی یافت می شود که کسی کورکورانه خودش را عادل و دیگری را ناعادل معرفی می کند.

آدورنو