یونگ هشدار می‌دهد:
«آنچه آگاهش نکنی، در زندگی‌ات به شکل سرنوشت ظاهر می‌شود.»
این دقیقاً درباره‌ی آدم‌هایی هم هست که مدام انتخاب‌های اشتباه را تکرار می‌کنند.
همان تیپِ آدم،
همان زخم،
همان پایان.
بعد اسمش را می‌گذارند بدشانسی.
نه عزیزِ من؛
این بدشانسی نیست،
این سایه‌ای‌ست که هنوز نشناخته‌ای.
تا وقتی نفهمی چرا جذبِ چیزی می‌شوی که نابودت می‌کند،
تقدیرت عوض نمی‌شود؛
فقط بازیگرها عوض می‌شوند..

@loadingloving ♥️

« انسان فقط در یه چیزی تاب نمیاره؛ اونم ابهامه.
ابهام هر موجودی رو از پا درمیاره. در واقع جهنم از برزخ خیلی بهتره.»


@loadingloving ♥️

امروز یه جمله خواندم که خیلی خوب بود،
«دوست داشته شدن، یعنی آن‌قدر عزیز باشی که کسی، رنجِ همراهی با تو را نه باری بر دوش، که بهایی شیرین برای حضورت بداند.»


@loadingloving ♥️

••هیچ وزنه‌ای سنگین‌تر از بلند کردنِ
خودت در روزهای نااُمیدی نیست!
دمت گرم که بلند میشی
دمت گرم که ادامه میدی••

@loadingloving ♥️

باید به آدما زمان داد
خودشون مشخص میکنن چقدر می‌ارزن...

@loadingloving ♥️

تولستوی جمله‌ی مشهوری دارد:
«همه‌ی خانواده‌های خوشبخت شبیه هم‌اند، اما هر خانواده‌ی بدبختی به شیوه‌ی خودش بدبخت است..»
رابطه‌ها هم همین‌اند.
سلامت، ساختارِ ساده‌ای دارد:
صداقت، احترام، امنیت، گفت‌وگو.
اما ویرانی، هزار مدل دارد.
سوءتفاهم، غرور، سکوت، وابستگی، تحقیر، رقابت، خستگی، ترس.
برای همین تعمیرِ بعضی رابطه‌ها سخت است؛
چون مشکلِ آن‌ها «یک چیز» نیست.
یک سیستمِ معیوب است
که هر بار از جای تازه‌ای نشتی می‌دهد..

@loadingloving ♥️

یه وقتایی لازمه حستونو فراموش کنین و لیاقتتون رو به یاد بیارین


@loadingloving ♥️

آرزو می‌کنم چیزی که سر ذوقتون میاره، چشاتون رو اشکی می‌کنه،
قند تو دلتون آب می‌کنه در ناباورانه‌ترین روزای زندگیتون اتفاق بیفته.

@loadingloving ♥️

کافکا جایی می‌نویسد:
«من قفسم، در جست‌وجوی پرنده...»
بعضی آدم‌ها دقیقاً همین‌اند.
نه عاشقِ تو،
عاشقِ داشتنِ چیزی‌اند که آزادی‌شان را پر کند.
تو را نمی‌خواهند چون فهمیده‌ای؛
می‌خواهند چون خلأ دارند.
فاجعه اینجاست که خیلی‌ها اسمِ نیاز را می‌گذارند عشق...
و بعد تعجب می‌کنند چرا رابطه،
به‌جای پرواز،
بوی اسارت می‌دهد..

@loadingloving ♥️

هیچ‌وقت سعی نکنید آدم خوبه‌ی هیچ داستانی باشید، خودتون باشین و هیچ‌وقت به کم‌تر از استانداردهاتون راضی نشین
وقتی رعایت حال بقیه رو می‌کنید از نظر بقیه دم دستی تلقی می‌شین
چه تو کار، چه تو رابطه، چه فامیل، چه دوست

@loadingloving ♥️

بعضی آدم‌ها را وقتی از دست می‌دهی می‌فهمی.
تا وقتی هستند،
طبیعی به‌نظر می‌رسند؛
مثل هوا،
مثل نور،
مثل چیزی که فکر می‌کنی همیشه هست.
بعد نبودن‌شان
نه فقط جای آن‌ها،
که شکلِ اتاق را عوض می‌کند.
فقدان، عجیب‌ترین معلمِ جهان است.
خیلی چیزها را فقط وقتی می‌فهماند
که دیگر برای جبران،
دیر شده...

@loadingloving ♥️

ریلكه نوشت:
«عشق یعنی دو تنهایی که از هم محافظت می‌کنند.»
نه دو کمبود که همدیگر را می‌بلعند.
نه دو زخم که از هم تغذیه می‌کنند.
نه دو ترس که اسمشان را گذاشته‌اند صمیمیت.
عشقِ بالغ،
فضا می‌دهد.
خفه نمی‌کند.
می‌فهمد که نزدیکی،
بدون احترام به مرزها
خیلی زود تبدیل می‌شود به فرسایش.
بعضی‌ها تو را از دست نمی‌دهند چون دور شدی؛
چون زیادی نزدیک آمدند و نفست را بریدند..

@loadingloving ♥️

👌👌
@loadingloving ♥️

یکی از چیزهای کوچکی که شاید یادآوریش جلوی بسیاری از آسیب‌ها رو بگیره اینه که بدونیم آدم‌ها نقش‌ها و جایگاه‌های متفاوت، با میزان صمیمت‌های متفاوتی نسبت به ما دارن‌ و لزوما همه "دوست و امن" نیستن.
"یکی صرفا همکاره، یکی صرفا هم‌کلاسیه، یکی صرفا خویشاونده و نه هیچ چیزِ بیشتر."


@loadingloving ♥️

خطرناک ترین آدمایی که دیدم
اونایی بودن که واقعا خودشونو آدم خوبی می دونستن...
در حالیکه هر داستانی رو به نفع خودشون تغییر میدادن،
از هر مسئولیتی فرار می کنن،
و هیچ وقت گردن نمی گیرن که شاید به کسی آسیب زده باشن.
توی ذهنشون اونا هیچ وقت مقصر نیستن..
ولی عجیب اینجاست که همیشه بقیه مقصرن


@loadingloving ♥️

آخر شبی یاد این‌جمله‌ی #محموددرویش افتادم.
«قد مات فينا فجأة ما نشتهيه ويشتهينا» یعنی انگار یهو در ما چیزی مُرد که می‌خواستیمش و می‌خواستمون.
واقعا حال چرک مزخرفیه.
فک کن! هم می‌خواستیش هم می‌خواستدت، ولی یهو دیگه چیزی نیست انگار. فقط یه گردی نشسته اون ته‌مها...

@loadingloving ♥️

بلز پاسکال قرن‌ها پیش متوجه شد:
«تمامِ مشکلاتِ بشر از این ناشی می‌شود که نمی‌تواند به تنهایی در یک اتاق آرام بنشیند.»
ما مدام گوشتِ ذهنمان را جلوی سرصداهای بیرون می‌اندازیم؛
با شبکه‌های اجتماعی، شلوغی‌های کاذب، و رابطه‌های دمِ‌دستی.
چون اگر همه‌چیز برای چند ساعت ساکت شود،
باید با صداهایی روبرو شویم که سال‌هاست از آن‌ها فرار کرده‌ایم:
صدای پشیمانی، صداقت، و پوچی‌های دست‌نخورده...

@loadingloving ♥️

ناراحت باش، اما بلد باش زیاد توی تاریکی فرو نری.
ناامید باش، ولی بلد باش سرش آرزوهاتو از دست ندی.
بی‌حوصله باش، اما بلد باش بخاطرش از برنامه‌ها عقب نمونی.
یه جاهایی تنفس لازمه دیگه، مگه نه؟
بزن کنار، یه استراحتی به خودت بده، نذار همه چیز برات تکراری و خسته‌کننده بشه؛
فقط یادت نره که نباید تو تاریکی ات غرق بشی، فقط انرژی بگیر و زود برگرد تو مسیر


@loadingloving ♥️

خستگیِ روح

ریلكه و کافکا، هرکدام به شکلی می‌فهمیدند که روح،
بیشتر از آنکه از فاجعه‌های بزرگ خسته شود،
از فرسایشِ مداوم خسته می‌شود.
انسان را همیشه یک ضربه نابود نمی‌کند.
گاهی هزار خراشِ ریز این کار را می‌کند:
نادیده گرفته شدن،
توضیح دادنِ مداوم،
فهمیده نشدن،
بازی کردنِ نقشِ آدمِ قوی.
و بعد همه می‌پرسند:
«چی شد که یک‌دفعه بریدی؟»
یک‌دفعه؟
نه.
هیچ فروپاشیِ مهمی
یک‌دفعه اتفاق نمی‌افتد...

@loadingloving ♥️

‏من مغرورم!
اما هیچ‌وقت از عذرخواهی نترسیدم،
به اشتباهم اعتراف کردم، تشکر کردم، لطفایی که در حقم شده رو وظیفه ندونستم و همیشه جبران کردم و در برابر هیچ لبخندی اخم نکردم.
مغرور بودن با عقده‌ای بودن خیلی متفاوته.

@loadingloving ♥️

همه دغدغه‌ها و ترسهای یه رابطه رو الن دوباتن مثل یه معجزه در یه جمله اورده، میگه:
''آیا آن‌قدر مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت ضعیف باشم؟''

@loadingloving ♥️