꙳.▫️— هنوز نمیدانم چرا انتخاب کردم که انسان باشم درحالی که میتوانستم انتخاب کنم یک شکوفه‌ی تازه متولد شده‌، روی یکی از شاخه‌ های درختی در ژاپن باشم، یا یک گلدون خوشحالِ لب پنجره، یا حتی برگی تا خورده از کتاب.▫️⊹°⋆▫️

ببخشید عزیزم ولی من دیگه امید ندارم که بتونم، این زندگیم رو بسازم؛ راستش ترجیح میدم بمیرم و اینبار در قرن، مکان و سرزمینی به دنیا بیام که روح من متعلق به آن‌جا باشه.

‎꒰ ▫️ ⊹ ˚.▫️

منظورتون چیه که از تنها شدن میترسین؟ من بیشترین نگرانیم اینکه، دوباره وقتم رو با آدمایی که ارزشش رو ندارن تلف کنم.

𐔌▫️｡˙⋆▫️

▫️.°★ و عزیزِ من، در نهایت امیدوارم کسی رو پیدا کنی که به زبانِ تو صحبت کنه؛ تا مجبور نباشی یک عمر رو صرف ترجمه روحت کنی▫️‧₊˚

▫️ꕀ.* ▫️ 𖤐⭒▫️

خب راستش، من می‌تونستم یه پری کوچولو باشم که تمام روز داخل گلبرگ گل‌ها می‌خوابه، قطره‌های شبنم صبحگاهی رو توی شیشه‌های کریستالی کوچولو جمع می‌کنه و توی کلبه‌ای بین پیچک‌ها و رزهای وحشی زندگی می‌کنه. ولی نه... ظاهراً تصمیم گرفتم انسان باشم و یهو وسط خاورمیانه‌ی کوفتی ظاهر بشم.