نمیدونم میدونید چی میگم یا نه ولی قسمت پنج و شیش یانگ رویالز باعث شد یکسره از اول تا اخرشون گریه کنم و فکر میکنم بخاطر این بود که نه تنها نمیخواستم از دستشون بدم بلکه همهی کارکترا به طرز عجیبی بالغ شدن،اشتباهتشونو پذیرفتن و فهمیدن که چقدر برای هم مفیدن.
فصل اول آگوست رو دوست داشتم اما نیمه فصل و فصل دوم ازش بدم میومد اما هیچوقت نتونستم ازش متنفر باشم و فصل سوم بهم ثابت شد اون واقعا نمیخواست ادم بدی باشه،اون فقط اشتباه کرد..
فصل اول و دوم از سارا بیزار بودم اما این فصل بهم ثابت شد اونم یه فرصت دوم میخواد،اونم مثل بقیه اشتباه کرد حالا هرچقدر بزرگتر..
فصل اول و دوم از فلیس حس بدی میگرفتم اما فصل سوم بهم نشون داد چقدر بی قصده،چقدر دوستاش براش مهمن و چقدر به درک نیاز داره..
فصل اول و دوم سیمون گاهی بنظرم خیلی بد با ویله رفتار میکرد، تا اوایل فصل سومم این نظرو داشتم اما بعدش فکر کردم خب، سیمون فقط به آرامش و خودش بودن نیاز داره، و همینطور که مثل بقیه اشتباه میکنه..
رفتارای هیچکدومو توجیه نمیکنم، فقط میگم اونا همشون اشتباه کردن و برخلاف انتظار پذیرفتنش..حتی اگر اشتباهات جبران ناپذیری بود.
فکر کنم فصل سوم کاری کرد همرو دوست داشته باشم، شاید شخصیتایی که رومخ بودن مثل وینسنت در ادامهی زندگیشونم همون بمونن اما بنظرم همین که خودشون رو در اون لحظهی دردناک تعطیلی مدرسه برای همه ثابت کردن کافی بود تا ازشون متنفر نباشم