سلام بچه ها
خوبین؟
بچه ها شما اگر ورودی ۱۴۰۰ بودین و تازه جشن ورودی براتون میگرفتن دوست داشتین چه اطلاعات و چه حرفا ، تجربه ها ، نصیحت و خلاصه هر چی که فکر میکنید بهتون میگفتن ؟ و دونستنش برای یک نودانشجو لازم و ضرورریه؟

میخوایم از تجربه های همگیمون جمع اوری کنیم و به بچه های جدید بگیم

@mobinamjvr

معرفی فیلم
Adventures of a Mathematician 2020

داستان یک مهاجر و ریاضیدان لهستانی به نام استن اولام که در دهه 1930 به ایالات متحده نقل مکان کرد. استن با تلفات سخت خانواده و دوستان در حالی که به ایجاد بمب هیدروژنی و اولین رایانه کمک می کند، کنار می آید ...
@harmoniclib

❇️ نشانی سایت‌های مهم پژوهشی

🔹دسترسی آزاد و رایگان به تمام مقالات، کتابها و پایان نامه ها.

1. ieeexplore.ieee.org
2. acm.org
3. link.springer.com
4. wiley.com
5. sciencedirect.com
6. acs.org
7. aiaa.org
8. aip.org
9. ajpe.org
10. aps.org
11. ascelibrary.org
12. asm.org
13. asme.org
14. bioone.org
15. birpublications.org
16. bmj.com
18. emeraldinsight.com
19. geoscienceworld.org
20. icevirtuallibrary.com
21. informahealthcare.com
22. informs.org
23. ingentaconnect.com
24. iop.org
25. jamanetwork.com
26. joponline.org
27. jstor.org
28. mitpressjournals.org
29. nature.com
30. nrcresearchpress.com
31. oxfordjournals.org
32. royalsocietypublishing.org
33. rsc.org
34. rubberchemtechnol.org
35. sagepub.com
36. scientific.net
37. spiedigitallibrary.org
38. springermaterials.com
39. tandfonline.com
40. theiet.org

💠 معرفی سایت‌هایی برای دانلود رایگان کتاب
www.ketabnak.com
gen.lib.rus.ec کتاب و مقاله انگلیسی
www.urbanity.ir
www.98ia.com
www.takbook.com
www.irpdf.com
www.parsbook.org
www.irebooks.com
www.farsibooks.ir
www.ketabesabz.com
www.readbook.ir

💠 سایتهای مهم علمی،پژوهشی
www.digitallibraryplus.com
www.daneshyar.net

💠 بانک های اطلاعاتی
www.umi.com/pqdauto
www.search.ebscohost.com
www.sciencedirect.com
www.emeraldinsight.com
www.online.sagepub.com
www.springerlink.com
www.scopus.com
http://apps.isiknowledge.com
www.anjoman.urbanity.ir

💠 پایان‌نامه‌های داخلی و خارجی
www.irandoc.ac.ir
www.urbanity.ir
www.umi.com/pgdauto
www.mhrn.net
www.theses.org

💠 مقالات فارسی
www.urbanity.ir
ricest.ac.ir
www.shahrsaz.ir
www.magiran.com
www.civilica.com
www.sid.ir
ensani.ir

💠 دسترسی آزاد روانشناسی و آموزش و پرورش:
http://eric.ed.gov

💠 اطلاعات عمومی کشورها:
www.worldatlas.com

💠 مقالات رایگان کتابداری و اطلاع رسانی:
www.infolibrarian.com

💠 آرشیو مقالات از سال ۱۹۹۸
www.findarticles.com

💠 کتابخانه الکترونیک
www.digital.library.upenn.edu/books

💠 رایانه و بانکهای اطلاعاتی فارسی:
www.srco.ir

💠 دانشنامه آزاد اینترنتی:
www.wikipedia.org

💠 دسترسي به متن
کامل پايان نامه هاي 435 دانشگاه
از24 کشور اروپایی:
http://www.dart-europe.eu/basic-search.php

💠 دسترسي رايگان به بانک مقالات
دانشگاه کاليفرنيا:
http://escholarship.org/

💠 دسترسي رايگان به بانک مقالات
دانشگاه TENNESSEE:
http://www.lib.utk.edu:90/cgi-perl/dbBro...i?help=148

💠 دسترسي رايگان به 1,550,632 مقاله‌ی دانشگاهی:
http://www.oalib.com/

💠 دسترسي به پايان‌نامه‌های
الکترونيکی دانشگاه ناتينگهام:
http://etheses.nottingham.ac.uk/

💠 دسترسی رايگان به کتاب‌ها و ژورنال‌های سايت In Tech:
http://www.intechopen.com/

💠 دسترسی رايگان به مقالات علمی،
دانشگاه McGill:
http://digitool.library.mcgill.ca/R

💠دسترسی رايگان به مقالات علمي،
مقالات 1753 ژورنال- دانشگاه
استنفورد:
http://highwire.stanford.edu/

🔹 لطفا بدون ذکر منبع منتشر نکنید.


🔹 کانال آرشیو علوم انسانی
https://t.me/Humanities_Archive

@linkofclass

No Bra Day is an annual observance on October 13 on which women are encouraged to go braless as a means to encourage breast cancer awareness.

#اگاهی_رسانی

13 ‏اکتبر روز جهانی بدون سوتین است. هدف این روز افزایش آگاهی از علایم سرطان پستان و تشویق زنان به غربالگری و پیشگیری از ابتلا به این بیماری است.

https://t.me/joinchat/xQ3cJowofARhYjQ0

🔻با حضور اساتید و فارغ التحصیلان این سه رشته 🔺

📢 توجه :

دانشجوياني كه از طريق لينك و به شكل مهمان وارد كلاس مي شوند، در كلاسيگرام قابل شناسايي نبوده و غايب محسوب مي شوند.
لذا مقتضي است به دانشجويان اطلاع رساني شود تا از طريق سامانه LMS وارد كلاس شوند نه لينك!

لطفا در گروهها اطلاع رساني نمائيد


t.me/edunews_alzahrauni

#توجه

📌یک نکته ای را لازم میدانیم متذکر شویم ..
در دو سال گذشته در گروه‌های مختلف دانشگاه الزهرا شخصی با اکانت‌های مختلف است که خودش را اکثرا الهه یا الهام محبوبی معرفی می‌کند‌.
هویت واقعی این شخص همچنان مشخص نیست اما به احتمال زیاد در حال سوء‌استفاده از اسم و عکس‌های شخصی دیگر است‌.
وی با پرسیدن سوالاتی معمولی و مشابه، درسی یا مربوط به دوره‌‌ها کارآموزی دست به اقدامات مختلفی می‌زند از جمله درخواست‌ انجام‌ چت‌های شنیع جنسی با شخصی سوم یا تعریف روابط جنسی‌اش حول مضمون این سوال که قرص اورژانسی چطور، چگونه و چه زمانی باید مصرف گردد.
در حال پیگیری شکایت از طریق دانشگاه و پلیس فتا از این شخص هستیم. تا اطلاع ثانوی نسبت به این مسئله آگاه باشید و دقت کنید. همچنین چون از عکس‌های دخترها برای مقاصد شوم و پلید سوء‌استفاده‌ می‌کند به کمک ابزارهای تلگرام عکس خود را فقط برای افراد شناخته شده و خاص نمایش دهید.
در صورت مشاهده رفتار مشابه سریعا اکانت را به ادمین مربوطه گزارش دهید.

خلاصه دخترا حواستون باشه که بعدا مشکلی پیش نیاد !

👩🏻‍🏫 @ostadshenasiii

نمیدونم منبعش چیه و چقدر اعتبار داره
ولی گزینه ۲ واسم تعجب بر انگیز بود!
فرستادم اینجا گفتم شاید به شما هم انگیزه بده

بچه ها سلام خوبين
افرادي ك ب رياضي ٢ مسلطين مايليد كلاس تشكيل بديم برا بچه هاي رياضي ٢ ؟
براتون از طرف انجمن سرتيفيكيت مدرسي هم ميگيرم

تو اين بازه زماني هر كي اوكيه با اين فصل ها كه بتونه نمونه سوال تهيه كنه دست نويس يا حالا هر چيزي
( ولي حتما نمونه سوال باشه )
خبر بده !
@mobinamjvr

👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼
۱۴ ام میانترم ریاضی ۲، واقعا میشه قبلش یه دوره بزارین؟
منابع:استوارت و توماس
مباحث: انتگرال معین و نامعین و کاربرد انتگرال و انتگرال ناسره
برای ناسره یه مبحث دیگم هست : مختصات قطبی

برای دی ماه
ریاضی ۱ / مبانی علوم ریاضی / و معادلات هم تو برناممون هست
از الان گفتم خبر بدم امادگی داشته باشید

📌تقاضای برگزاری آزمون پایان ترم دانشگاه‌ها به صورت آنلاین

https://farsnews.ir/my/c/102506


👩🏻‍🏫 @ostadshenasiii

خانما درسای دیگه هم درخواست جمع بندی دارین بگین !
یا مدرس پیدا میکنیم یا نه 😉

مثلا بچه ها احتمال ۱ رو درخواست دادند.
یا درخواست تقویت مباحث انتگرال برای بین ۲ ترم داشتند.

🔻 در راستای مسابقه مزایای زندگی در ایران (لینک مطلب)

ارسالی توسط:
من دانشجوی کارشناسی مهندسی برق دانشگاه صنعتی شریف هستم
این متن رو خودم ننوشتم صرفا چون به نظرم خیلی کامل بود فرستادم

مهاجرت به خارج از کشور خوب است یا بد؟!

در این‌ سال‌ها دیگر به شنیدن این سوال عادت کرده‌ام! از راننده‌ی تاکسی فرودگاه امام در اولین دقایق بازگشت به ایران در هر سفر گرفته تا دانشجوی سر کلاس و دوست و همکار و … تقریباً همگی دو سوال دارند:

- اینجا بهتر است یا آنجا؟

- چرا برگشتی؟

خوب یا بد یه بخشی از زندگی ما صرف جواب دادن به این دو سوال می شود. این دو سوال معمولاً مقدمه‌ای هم دارد که می‌شود:

- اینجا جای زندگی و ماندن نیست.

- واقعاً‌ عجیبه که امکان زندگی در خارج را داشته باشی و آن وقت ایران را برای زندگی انتخاب کنی.

مدت‌ها بود می‌خواستم در این باره مفصل بنویسم تا هرکس از دوست و آشنا و غریب چنین سوالاتی پرسید ارجاع بدهم به همین نوشته و دیگر تکرار مکررات نکنم. جدا از کسانی که با منظور و بی منظور این سوالات را می‌پرسند به گمانم برای آنها که بین ماندن و رفتن (چه اینجا و چه آنجا) مردد هستند هم مفید باشد.

اگر به سوال اول بخواهم درست جواب بدهم باید بگویم: این سوال از اساس سوال درستی نیست! یعنی چه که اینجا بهتر است یا آنجا؟! این سوال خودش انبوهی از سوالات را در جواب دارد: از چه لحاظ؟ برای چه آدم‌هایی؟ برای چه سن و سالی؟ برای کدام طبقه‌ی اجتماعی؟ برای کدام ریشه‌ی خانوادگی؟ برای کدام موقعیت اجتماعی و حرفه‌ای؟ برای چه مزاج و روحیه‌ای؟ برای کدام سطح از توانمندی اقتصادی؟ برای چه استعدادی؟ اگر سوال‌کننده پاپِی شود که : کلاً ! جوابش این‌ می‌شود که : کلاً هیچ فرقی نمی‌کند. اگر در‌بیاید که: مگر میشود که هیچ فرقی نکند! آن‌وقت باید حالیش کنی که: پس اول سوالت را درست کن!

به طور کلی آدمیزاد در هرجای دنیا که روزگار بگذراند یک سری دغدغه‌های مشترک دارد. اول باید حداقل‌هایی برای زندگی‌اش فراهم کند. جایی و غذایی و رخت و لباسی. برای تامین ‌اینها شغل و حرفه‌ای لازم دارد یا خانواده‌ای که بدون نیاز به کار کردن آنها را برایش تامین کنند. دسته دوم که در همه جای دنیا تکلیفشان روشن است اما دسته اول طیف وسیعی را در بر می‌گیرد که آنها هم در کلیت شبیه به هم هستند. چند روز در هفته را باید روزانه حدود ۸ ساعت یا بیشتر کار کنند تا این نیازها را برطرف کنند و با دستاوردش اوقاتی را به دلخواه بگذرانند. ماحصل این کارکردن می‌تواند صرف گذراندن وقت در کنار خانواده و دوستان، تامین آنها و رفع مایحتاج زندگی باشد. اگر حالی و مالی هم بماند صرف تفریح و سفر و خوشگذرانی و در نهایت رسیدن به لذت‌های مادی و معنوی زندگی بشود. اینها که عرض شد کلیتش در هرجای دنیا که باشید ثابت است. پس فکر اینکه رفتن و ماندن و گذراندن در جایی دیگر معنایی متفاوت و کیفیت دیگری به زندگی می‌دهد از اساس اشتباه است.

ادامه در پست بعدی

✏️ شما هم نظر/تجربه خودتون برامون بنویسید و به آیدی @pargarteam ارسال کنید

💎 هلدینگ پرگار
🆔 @pargarwiki
💎 پرگاراینفو
🆔 @PargarInfo

#whyIran

ادامه ی پست قبلی

یکی از دلایل قاطع کسانی طرفدار نظریه «باید رفت» هستند این است که: بله! زندگی کلیتش همین است. اما زندگی داریم تا زندگی! زندگی آنجا(منظور از آنجا یقیناً کشورهای غربی اروپا، آمریکای شمالی و در نهایت استرالیاست. شخصاً کسی را ندیده‌ام که دوست داشته باشد مثلاً در شیلی الباقی عمر را بگذراند یا برای تحصیل و کار بلغارستان را انتخاب کند) کیفیت بالاتری دارد. جدا از تعریف کیفیت زندگی که هزاران سال است آدمیزاد درگیر و معطل به دست آمدن یک اتفاق نظر درباره‌ی آن است، نکته جالب توجه آنجاست که این دوستان تجربه زندگی در آن جوامعی که کیفیت زندگی در آنجا را بالاتر می‌دانند را نداشته‌اند! یعنی یا شنیده‌اند، یا در فلان فیلم و سریال دیده‌اند یا در فیسبوک و اینستاگرام فلان نوه عمو و همسایه‌ی سابق به دست آورده‌اند یا از زبان راننده تاکسی شنیده‌اند و یا در بهترین حالت، بدون واسطه از شخصی که الآن آنجا زندگی می‌کند شنیده‌اند. ایراد اول دقیقاً در همین جاست! زندگی چیزی است که باید انجامش داد. زندگی را نمی‌شود تعریف کرد. نمی‌شود خواند. نمی شود در استوری و لایو اینستاگرام پیدا کرد. فهمیدن زندگی - آن هم موضوع پیچیده‌ای به نام کیفیت زندگی - فقط نیازمند انجام دادن آن است. یعنی باید زندگی را زندگی کنی تا بفهمی کیفیت دارد یا نه! تازه اگر آنقدر خوش اقبال باشید که معیارها و فاکتورهای سنجش کیفیت زندگی‌تان را پیدا کرده باشید و آنها را بشناسید، وگرنه یک عمر بلاتکلیف این هستید که آیا چیزی که از زندگی می‌خواستید همین بود؟ و چه چیز بدتر از بلاتکلیفی آدم با خودش؟!

من امکان ماندن داشتم. مثل خیلی از هم نسلان و دوستان خودم. حتی زمانی با این نیت ایران را ترک کردم که برای همیشه در مملکت دیگری زندگی کنم. خانه‌ی پدری را در حد همین نوستالژی و یادش بخیر در ذهنم نگهدارم و آینده زندگی را در آنطرف دنیا بسازم. اکثر مهاجرت‌ها که با بهانه تحصیل آغاز می‌شود و البته خودش بهانه‌ای است برای ماندگاری بلند مدت در کشور‌های میزبان، بین سنین ۲۴ تا ۳۰ سال اتفاق می‌افتد.

ادامه در پست بعدی

✏️ شما هم نظر/تجربه خودتون برامون بنویسید و به آیدی @pargarteam ارسال کنید

💎 هلدینگ پرگار
🆔 @pargarwiki
💎 پرگاراینفو
🆔 @PargarInfo

#whyIran

ادامه از پست قبلی

سن و سالی که هنوز در زندگی خانوادگی و حرفه‌ای ریشه نکرده‌ایم که پایبند کسی یا جایی باشیم. قدرت ریسک کردن بالاتر است و دلبستگی‌ها کمتر. من هم در همین دوره پایم به فرنگ باز شد. امکان تحصیل در مراکزی با صدها سال سابقه‌ی پرورش انسان‌های متخصص، دیدن و مقایسه و آموختن در مواجه با ملیت‌های مختلف و آشنایی با پیشرفت‌ها و دستاورد‌های تخصصی در هر زمینه‌ای فرصت بسیار با ارزشی است. فرصتی که برای هر کسی فراهم شود شایسته است بهترین استفاده از آن را بکند. نزدیک شدن به پایان دوره تحصیل برای آنهایی که به بهانه درس‌خواندن به غرب رفته‌اند دوره‌ای پر تنشی می‌شود. از معدود کسانی که با هدف یک دوره تحصیل از کشور خارج شده‌اند و با اتمام آن بلافاصله باز می‌گردند که بگذریم، این دوره شروع یک دوره کشمکش درونی و تلاش برای یافتن راهی برای ماندن در کشور میزبان است. اتفاقی که به طور معمول در مرز ۳۰ سالگی می‌افتد. از آنجایی که در کشورهای توسعه نیافته‌ای مانند مملکت ما، مهاجرت و در خارج زندگی‌کردن خودش دستاوردی حساب می‌شود، بازگشت از خارج هم مترادف ناتوانی و نتوانستن تعریف می‌شود که این خودش اول بدبختی است! اصل بر این است که هرکس بتواند می‌ماند و برنمی‌گردد! همین یک دلیل که اشاره شد مانع بزرگ روانی برای تصمیم‌گیری اکثریت قابل توجهی از مهاجرین به خارج از کشور است. ترس از ناتوان دیده‌شدن، استرس مواجه با دوستان و آشنایانی که در مملکت مانده‌اند و کار و زندگی خود را ادامه‌داده‌اند. متاسفانه از همین جا است که گروه قابل توجهی ماندن به هر قیمتی را به بازگشت ترجیح می‌دهند و امان از روزی که راه برگشتی برای خودت متصور نباشی. آنوقت خودت را قانع (بخوانید مجبور) می‌کنی که باید بمانی. هر چه باشد به مدد اینستاگرام و فیسبوک می‌شود تصویری موجه و مقبول از ظواهر زندگی در آنجا برای دوست و خانواده و همسایه در داخل ایران منعکس کرد. اما آنچه واقعیات درونی است می‌ماند برای خودت که چه بسا برای هیچ کسی بر ملا نمی‌کنی و باری ‌می‌شود برای به دوش کشیدن در تنهایی و مواجه با خود.

آنچه به تجربه دیده‌ام می‌گوید کسانی که این مرحله را بگذرانند دیگر شرایط چندان در اختیارشان نخواهد بود. اگر چند سال، ۴ یا ۵ سال، از زندگی‌تان در خارج بگذرد، به آنجا عادت می کنید، جدا از اینکه در ابتدا به نظرات خوب یا بد، زشت یا زیبا، دلفریب یا بی‌جاذبه جلوه کند. انسان عادت می کند و این عادت کردن زندگی را برایش ممکن. بنابراین بعد از۴ یا ۵ سال برگشت برایش سخت می شود. چون به آن جامعه به آن شرایط به آن فرهنگ به آن طرز رانندگی به آن آب و هوا به آن محیط عادت می کند، حتی خو می گیرد. از سوی دیگر روابط انسانی حول و حوش مکان شکل می گیرند، حتی در عصر اینترنت. وقتی در انگلیس هستید، روابطتان هم لاجرم در انگلیسی خواهد بود. دوستانتان هم. روابط کاری و شغلی‌تان هم. همه چیز و همه چیز. کندن از اینها هم سخت است. خصوصا برای کسانی که یک بار مهاجرت کرده اند و طعم رفتن و کندن را چشیده‌اند. سن و اقتضائات آن هم علیه برگشت به کشور کار میکند. باید این را هم به جد در نظر داشت. بطور خلاصه بگویم که یک حد آستانه ای وجود دارد.

ادامه در پست بعدی

✏️ شما هم نظر/تجربه خودتون برامون بنویسید و به آیدی @pargarteam ارسال کنید

💎 هلدینگ پرگار
🆔 @pargarwiki
💎 پرگاراینفو
🆔 @PargarInfo

#whyIran

ادامه از پست قبلی

بطور خلاصه بگویم که یک حد آستانه ای وجود دارد. که از آن به بعد ماندن راحتتر و برگشتن سخت می شود. با مشاهدات اندک من این حد آستانه حدود۵ سال است. کسانی که ۵ سال در انگلیس می مانند برگشتن واقعا برایشان خیلی سخت می شود. و هرچه از این بیشتر زمان بگذرد، برگشتن سخت تر و سخت تر. همه چیز علیه برگشتن عمل می کنند؛ سن، کار، روابط انسانی، کاهش قدرت ریسک پذیری، تحلیل رفتن توان ذهنی و جسمی و خلاصه همه چیز و همه چیز علیه برگشت به کشور خودت است. اینجا درست جایی است که بازی خطرناک ذهن آغاز می‌شود. بهانه گیری‌ها و انتقاد‌های کورکورانه به وضعیت داخلی مملکت. اینکه آزادی نیست، حجاب اجباری است، خفقان است، مردم در رنج و بدبختی زندگی می‌کنند، همیشه احتمال وقوع جنگ است و … اینها همه بهانه‌هایی است که هر چه بزرگ‌تر کنید و بیشتر به آن بپردازید، تلاشی است برای اقناع کردن خودتان که اگر مانده‌اید تصمیم درستی بوده! سوال اینجاست که اگر این دوستان توانایی به دست آوردن یک شغل مناسب و یا درآمد بالا و امکانات فراهم زندگی خوب به اضافه‌ی زندگی در کنار خانواده و فرصت دیدار دوستان و عزیزان خود را در داخل مملکت خودشان داشتند باز هم حجاب اجباری یا نبود آزادی بیان مانع بزرگی بر سر راه بازگشتشان بود؟! آنها که تجربه زندگی در آنسوی مرزها را دارند گواهی خواهند داد که سطح استرس و فشار سیستماتیک زندگی حرفه‌ای و برنامه‌ریزی شده در آنجا قابل مقایسه با شرایط داخلی مملکت خودمان نیست.

به دور از عقلانیت است که گروهی این همه فشار را به اضافه‌ی دشواری‌های زبان و برقرای ارتباط و عدم پذیرفته شدن در فرهنگ میزبان و همیشه اقلیت بودن و به چشم مهاجر دیده شدن را و ده‌ها سختی دیگر را به جان بخرند تنها برای زندگی کردن در جایی که آزادی بیان وجود دارد و خطر جنگ نیست! جالب آنجاست که همین هموطنان کم کم شروع به فراهم آوردن شرایطی مشابه داخلی برای خودشان در آن مملکت دیگر می‌کنند. جمع‌های ایرانی، مهمانی‌های ایرانی، موسیقی و تفریحات ایرانی، غذا و رستوران‌های ایرانی، پیگری صد در صد اخبار داخلی ایران، دیدن برنامه‌های‌ تلویزیون ایران، دروغگویی‌ها و دورویی‌های ایرانی، سو استفاده کردن و فریب دادن دولت میزبان آن هم به سبک ایرانی، برگزاری همه آیین‌های ملی و مذهبی به سبک ایرانی و …. آنچه از فرنگ برای این جماعت می‌ماند چند فروشگاه زنجیره‌ای و مرکز خرید و پیاده رو و پارک و مترو و ماشین و خانه قسطی و بطور خلاصه سخت افزار زندگی در آنجاست بی آنکه هیج دستاورد نرم‌افزاری نصیب‌شان شده باشد. اگر موی خود را بلوند می‌کنید و درخت کریسمس می‌گذارید و چشم کدوی هالوین را در می‌آورید ایرادی نیست اما آیا صادقانه و در خلوت خود دلتان برای یک چهارشنبه سوری در جمع خانواده و عزیزانتان در جایی که به آن تعلق دارید نمی‌‌لرزد؟! بدبختی آنجاست که آدمیزاد به خودش هم زیاد دروغ می‌گوید و متاسفانه زیاد هم باور می‌کند!

ادامه در پست بعدی

✏️ شما هم نظر/تجربه خودتون برامون بنویسید و به آیدی @pargarteam ارسال کنید

💎 هلدینگ پرگار
🆔 @pargarwiki
💎 پرگاراینفو
🆔 @PargarInfo

#whyIran

ادامه از پست قبلی

دلیل دیگرم برای برگشتن، خانواده بود. بودن با خانواده، دیدنشان. در آغوش کشیدنشان. اینها چیزهایی نیست که از طریق اسکایپ و واتزاپ ممکن باشد. این چیزی نیست که بتوانی با گوشت و پوستت حس کنی وقتی دوری. و زندگی مگر چند روز است؟ ما که نصف راه را رفته ایم. نصفش مانده که آن هم لذت بخش ترین لحظاتش با مادر و پدر بودن است. این را نباید کوچک گرفت. در دنیا اقوام معدودی این را شوخی می گیرند و مهاجرت می کنند! باید خیلی مراقب بود. رفتن، نبودن است. ماندن لزوما بودن نیست ولی از نبودن بهتر است. رفتن تجربه نکردن پیر شدن پدر و مادر است. رفتن جدا شدن از ریشه هاست. ممکن است این شعار به نظر بیاید. اما حتی اگر شعار هم باشد شعاری است که واقعیت عینی را در خود دارد. البته وقتی نزدیک هستی ضرورت این امر را شاید درک نکنی. ولی وقتی دور می شوی، قلبت فشرده می شود. نبضت تند و تند می زند و تنت از ندیدن عزیزانت بیمار می شود حتی اگر این را نفهمی و ندانی. این همان ریشه ای است که باعث شده است بسیاری نروند. یا اگر می روند برگردند. بعضی می گویند با این وضع خراب ایران چرا برگشتی. اگر جنگ بشود چه؟ جواب من واضح است. اگر جنگ بشود قطعا و یقینا من می خواهم در کنار مادر و پدرم باشم تا در آن سوی دنیا. این زندگی که خانواده ات را رها کنی و آسوده در آنسوی دنیا لم بدهی برای من واقعی نیست. یک تظاهر مسخره‌است برای کسانی که اعتماد به نفس مواجه با خود را ندارند.

اگر اوضاع مملکت خراب است، یعنی اوضاع من و شما و خانواده و دوست و آشناهای ما خراب است. اگر بنا به درست کردن باشد تا ما درست نشویم مفهوم مملکت هم درست نمی‌شود. اگر شهامت و البته آگاهی وجود داشت، کتمان این واقعیت بسیار سخت می‌شد که خانه‌ی واقعی جایی است که دلت آنجاست! جایی که به قول شاملو : “چراغت آنجا می‌سوزد!”

به طور خلاصه اعتقاد دارم آدمیزاد هرجایی که برود دنیای خودش را با خود میبرد. محیط پیرامون اگر بتواند چیزی را عوض کند همان ظواهر است، درونیات جای دیگری ساخته می‌شود و از آنجایی که خوشحالی واقعی در درون آدم‌هاست، صرف زندگی در زیر آسمانی دیگری، برای آدم خوشحالی و خوشبختی نمی‌آورد. هم‌چنان تجربه زندگی و تحصیل در خارج از کشور را برای هر کسی که امکانش را دارد قویاً پیشنهاد می‌کنم. خصوصاً برای آموختن دانش و مهارت‌های حرفه‌ای و هر چه آموختنی دیگر است. نصیحت آخر به همه‌ی دوستانم در پایان این جور بحث‌ها این است که کیفیت زندگی را با کمیت‌ آن اشتباه نگیرید! کیفیت زندگی در درون شما ساخته می‌شود و توسط خودتان. آدمیزاد بالکل موجودی تنهاست. اول و آخرش خودت هستی و خودت و آنچه از درون به دنیای اطرافت نگاه می‌کنی. شوپنهاور فیلسوف جسور آلمانی بیان جالبی دارد از گرفتاری انسان‌ها. عقیده‌دارد تنهایی در واقع بودن با خود است و آنهایی که در مواجه با خود چیز در خوری برای عرضه به خود ندارند به هر کاری دست میزنند تا از این تنهایی و مواجهه بگریزند. حتی کم کم به خودشان دروغ می‌گویند تا با خودشان مواجه نشوند! مخلص کلام اینکه جای خوب برای زندگی جایی است که حال شما آنجا خوب باشد، درست تر بگویم جایی است که حال شما آنجا بهتر باشد!

در آخر فکر می‌کنم مولوی با یک بیت شعر ته مطلب را درآورده که:

بیرون ز تو نیست آنچه در عالم هست
از خود بطلب هرآنچه خواهی که تویی

✏️ شما هم نظر/تجربه خودتون برامون بنویسید و به آیدی @pargarteam ارسال کنید

💎 هلدینگ پرگار
🆔 @pargarwiki
💎 پرگاراینفو
🆔 @PargarInfo

#whyIran

📍اکران فیلم منصور
[به همراهِ بازدید از بخش های مختلف دانشگاه]

🔸️هزینه ی بلیط برای جامعه دانشگاهیِ
دانشگاه الزهرا : رایگان
سایرین با ۷۰ درصد تخفیف: ۱۰ هزارتومان

🔸️اکران فیلم در مرکز همایش های بین المللی نور دانشگاه الزهرا(س)
سه شنبه ۲ آذرماه ۱۴۰۰
ساعت ۱۳

🔹️جهت شرکت در برنامه حداکثر تا ساعت ۱۹ دوشنبه ۱ آذرماه به شماره
09101949605
در واتساپ پیام بدهید.

@alzahrabasij