ایران باستان در یک قاب چهار جلدی

این جا تصاویری را از مجموعه‌ی چهارجلدی تاریخ ایران باستان، که در ۱۲۰۰ صفحه تهیه شده، می‌بینید.

این کتاب‌ها، چهار جلد از مجموعه‌ی یازده‌جلدی تاریخ ایران است؛ از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پروژه‌های انتشارات سایان در سال‌های اخیر که تاریخ ایران باستان را روایت می‌کند. روایتی از تاریخ حکومت‌ها و تاریخ اجتماعی و مردمی.

تیمی چندده‌نفره با هدایت یک هیئت علمی مطرح و متخصصِ تاریخ، تدوین این چهار جلد را انجام داده‌اند. علاوه بر متن دقیق و خواندنی، شاهکار دیگر در این پروژه، بازسازی حرفه‌ای و دقیق تصاویر شخصیت‌ها، با توجه به مستندات تاریخی است و برای تکمیل تصاویر کتاب با ۵۰ موزه‌ی معتبر جهان ارتباط گرفته شده است.
حتما شناسنامه‌ی اثر را در بخش پایانی فایل را به دقت مطالعه و بررسی کنید.

چاپ کتاب آغاز شده و در بهمن ماه، برای عزیزانی که  این مجموعه را پیش‌خرید کرده بودند، ‌ ارسال خواهد شد.

انتشارات سایان برای مخاطبان من، که الان قصد تهیه‌ی این مجموعه را دارند، شرایط ویژه‌ای در نظر گرفته است.

برای استفاده از این شرایط به آیدی زیر در تلگرام پیام بدهید و کد ۱۴۰۲ را اعلام کنید.

@Cyanpub1

چرا جنگ، هشت سال طول کشید؟
منافع جنگ طولانی برای حاکمان ایران و عراق

جنگی که با تصمیم‌های چندروزه به یکباره پایان یافت، چرا هشت سال طول کشید؟ پرفسور تام ورکمن معتقد است در ریشه‌یابی طولانی شدن جنگ، باید ریشه‌های اجتماعی و سیاسیِ موضوع را بررسی کرد و می‌نویسد: «اگرچه جنگ برای هر دو طرف هزینه‌های سنگین مادی و انسانی دربرداشت، ولی برای هر دو طرف امتیازهای سیاسی نیز دربرداشت. شکاف‌های عمیق در هر دو جامعه، می‌توانست در قالب منافع دنبال‌شده در جنگ پوشش داده شود» (نشریه‌ی نگین ایران، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، ش 14، ص 43 تا 46)
او، از مزایای جنگ طولانی برای ایران، به این موضوع اشاره می‌کند که با تداوم جنگ «فرایند تحکیم انقلاب اساساً تکمیل شد.» روحانیون نشان دادند «که در بهره‌گیری از جنگ برای تحکیم هژمونی طبقه‌شان بسیار خبره هستند؛ موضوعات بیگانه‌ستیزی را مورد استفاده قرار دادند تا به لحاظ سیاسی دست به بسیج عمومی بزنند. ایران عراق را به عنوان مظهر تمامی آن‌هایی که ضد دین و دشمن اسلام بودند مورد سرزنش قرار داد... بی‌شک، این روند درجه‌ای از استحکام اجتماعی را برای جامعه‌ی دچار انشعاب ایران فراهم می‌ساخت. دفاع از اسلام تبدیل به دفاع از رژیم دین‌سالار شد.»
پس از پیروزی انقلاب، نهادهای تازه‌ای در کشور شکل گرفته بود و جنگ «به رژیم در گسترش و حفظ کنترل بر نهادهای مهم پس از انقلاب و تحکیم کنترل بر دستگاه سنتی دولت کمک کرد. از جمله‌ی این نهادها می‌توان به سپاه پاسداران اشاره کرد. این نهاد به عنوان وزنه‌ی تعادل ارتش و تحت عنوان نیروهای انقلابی ظهور کرد.» (همان)
موقعیت‌هایی خاصِ نظامی و امنیتی مانند جنگ، برخوردهای امنیتی در امور سیاسی اجتماعی را توجیه می‌کند و در ایران «جنگ برای رژیم فرصت بی‌نظیری فراهم آورد تا با حذف اپوزیسیون سیاسی، گسترش کنترل نهادهای انقلابی، مهار هر رفتار آشوب‌گرانه‌ی اجتماعی، قدرت خویش را تحکیم بخشد. مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، جنگ اجازه داد تا خواهان یکسان‌سازی موضوعات اجتماعی در جامعه‌ای شوند که پس از انقلاب دچار شکاف‌های عمیقی شده بود» (همان).
طولانی شدن جنگ، برای صدام و حزب بعث هم، امتیازهای سیاسی فراوانی داشت. ایران و عراق هر دو تلاش می‌کردند این جنگ را جنگی فراتر از جنگ با طرف مقابل نشان دهند؛ ایران جنگش را جنگی در برابر شرق و غرب عالم و جهان کفر و طاغوت معرفی می‌کرد و حزب بعث نیز این جنگ را دفاع از امت عرب در مقابل فارس؛ و هر دو طرف در مقاطع مختلف، دشمنشان را صهیونیستی و تحت حمایت اسرائیل معرفی می‌کردند.
در ابتدای جنگ، صدام و حزب بعث تا مدتی سرمستِ حضور در خاک ایران بودند، اما با شکست‌های پی‌درپی و آزادی خرمشهر، در وضعیت تحقیرآمیزی قرار گرفتند. تداوم جنگ در سال‌های بعد، راهی برای رهایی صدام از این تحقیر، پیش پایش می‌گذاشت.
وقتی جنگ به داخل خاک عراق کشیده شد، «صدام حسین از این موقعیت به‌ عنوان مدافع ملت عرب استفاده کرد و خود را حامی ملت عرب نشان داد.» این کار با تبلیغات وسیع در عراق همراه بود؛ «مغازه‌های بمباران‌شده در شهر بصره، آکنده از پوسترهای تمجید از صدام حسین به عنوان «دومین فاتح بزرگ ارتش فارس» شده بود... رژیم بعث با مهارت توانست جنگ را به عنوان آرمان ملت عرب معرفی کند» (همان). شواهد فراوانی وجود دارد که صدام توانست حکومت‌های عربی و بخشی از افکار عمومی دنیای عرب را متقاعد کند که خطر ایران خطری برای جامعه‌ی عربی است و او مدافع اعراب است.
جان نیکسون، از بازجویان صدام، از قول دیکتاتور عراق اشاره کرده است که صدام معتقد بود اگر آیت‌الله خمینی پشت مرزها متوقف می‌ماند و به خاک عراق ورود نمی‌کرد، «افکار عمومیِ اکثریت عراقی‌ها را به خودش جلب می‌کرد... ولی با تغییر جهت، هدف واقعی خودش را نشان داد و گفت هدفش رسیدن به کربلاست و نه مرز» (بازجویی از صدام، ص 164).
علاوه بر این‌ها، جنگ طولانی مزایای سیاسی و اجتماعی نیز برای صدام داشت و حزب بعث به بهانه‌ی جنگ، کنترل سیاسی خود در کشور را توسعه داد و «با استراتژی‌های پوپولیسیتی، کار خود را پیش برد». از سوی دیگر، جنگ «بهانه‌ای برای تداوم سیاست‌های سرکوب‌گرایانه‌ی رژیم شد». به بهانه‌ی جنگ، کوچک‌ترین اعتراضی سرکوب می‌شد و تداوم جنگ «موجب چندپارگی در میان جنبش اپوزیسیون زیرزمینی در عراق شد» (نشریه‌ی نگین ایران، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، ش 14، ص 43 تا 46)


(این یادداشت سه سال پیش نوشته شده است و یکی از یادداشت های کتاب توقیف شده نکته های تاریخی است، فایل نکته های تاریخی را از پیام سنجاق شده در کانال تلگرامی اتاق آینده دانلود کنید.)

https://t.me/jafarshiralinia

:رسیده‌ایم به سطح زندگی قبایل آفریقایی!
🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot

انتخابات در ایرانبالاخره عقب افتاده ایم یا الگوی پیشرفت و توسعه برای بقیه جهان؟
🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot

فرمایشات استاد مسلم حقوق دکتر علی آزمایش : اشاره به نگارش قانون‌ توسط اشخاص کم دانش و معضلاتی که برای جامعه در پی خواهد داشت.
🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot

حرف حساب
🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot

📹سردار چهارباغی از علت حضور نیروهای ایران در سوریه می‌گوید؛حفظ بشار اسد

✍شهاب‌الدین حائری‌شیرازی

بنده از منتقدین جدی حضور ایران در سوریه ام.
آنچه بعدا گفته شد که اگر انجا نمی‌جنگیدیم در تهران بایست می‌جنگیدم،در ویدئوی بالا صریحا نفی می‌شود چون حضور داعش معلول حمایت ما از اسد است و اگر ایران آن مداخله‌ با تبعات ویرانگر را نمی‌کرد برای حفظ حکومت اسد، اصلا داعشی در سوریه نبود.

ضمنا وضعیت اسد را چنان تصویر می‌نماید که اگر ایران مداخله نکرده بود قطعا ساقط می‌شد.

سوال؛مگر ما چنین مداخله‌هایی در کشورهای دیگر توسط آمریکا را محکوم نمی‌کنیم؟
چرا خودمان به مجرد اینکه به ظاهر توانستیم مداخله کنیم به همین مسئله مبتلا شدیم؟
تخریب سوریه و کشته شدن هزاران تن و فراری شدن ملیونها سوری نتیجه چه بود؟
این همه منابعی که از ملت ایران خرج شد موجب چه آورده‌ای شد برای ما؟
الان که شِبهِه داعش که طالبان است با ما هم مرز شده و داعش هم که در شاه‌چراغ عملیات می‌کند.
سوال؛اگر زبان منتقدین و رسانه‌های مستقل باز بود چنین اتفاقات خسارت باری رخ می‌داد؟
فردا همین سخن را راجع به سیاست خسارت بار معارضه با آمریکا نخواهیم گفت؟

@virayeshe_zehn

نقد شیعه دوازده‌امامی
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%D9%82%D8%AF_%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87_%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%DB%8C?wprov=sfla1

در يورونيوز مشاهده شد:تصویب قانون منع پوشش بیگانه در تاجیکستان؛ جشن‌های اعیاد مذهبی و حجاب به سبک خاورمیانه ممنوع شد
https://parsi.euronews.com/2024/06/21/tajik-parliaments-upper-chamber-seconds-law-banning-hijab

ویلای گیلک؛ معماری مدرن و خلاقانه در دل جنگل‌های هیرکانی (+عکس)
https://www.asriran.com/fa/news/973671/%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D9%84%DA%A9-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86-%D9%88-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%84-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%DB%8C%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B9%DA%A9%D8%B3

🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot

.انقلاب ۵۷ رو با تمام دستاوردهاش تا به امروز در این ویدئو میشه خلاصه کرد، نه رشد اقتصادی، نه توسعه‌ و نه تورم هیچکدام برای انقلابیون محل بحث نبود و فاقد هرگونه اهمیت. انقلابی بود برای پس زدن مناسبات رشد و توسعه و چسبیدن به ارزشهای انتزاعی سنتی و واپس گرایانه تحت لوای استقلال و مقابله با نفوذ بیگانگان( غرب ستیزی )«از زندگی واقعی تا نظریه‌های غیرواقعی»پدرم متولد ۱۳۲۳ است، یعنی سه سال پس از خروج رضاشاه در روستا به دنیا آمد. کم‌وبیش ده‌ساله بود ــ ۱۳۳۳ ــ که مانند میلیون‌ها نفر از نسل‌های پسین و پیشین خود با یک لا پیراهن به تهران آمد. سوادی در حد خواندن نوشتن داشت و از همان کودکی کار کرد. نه پشتوانۀ مالی داشت و نه حمایت خانوادگی. با کارگری در مغازه بزرگ شد. هر نوع نظریۀ تاریخی‌ـ‌سیاسی که برای تبیین انقلاب ارائه شود، باید چنان باشد که با زندگی واقعی نسل پدران ما سازگار باشد، وگرنه برآمده از ذهنیات و بیگانه با واقعیت است. در این نوشته می‌خواهم با مثال پدرم، نشان دهم برخی نظریه‌های انقلاب ۵۷ چقدر بیراهند!پدرم در ۲۷ سالگی ازدواج کرد (۱۳۵۰). همان روستازادۀ کارگر و بی‌پشتوانه‌ای که ۱۳۲۳ به دنیا آمده و در ۱۳۳۳ به تهران آمده و در ۱۳۵۰ ازدواج کرده بود، با کارگری از نوع روزمزد در ۱۳۵۵ خانه داشت، مغازه خریده بود و خودرویی صفرکیلومتر هم به قول خودش «از درب کارخانه» تحویل گرفته بود، دو فرزند هم داشت. اگر فرض را بر این بگیریم که پدرم ــ به عنوان نمونۀ یک نسل ــ از بیست‌سالگی (۱۳۴۳) عزمش را برای ساختن زندگی جزم کرده و با هدف تشکیل خانواده و زندگی مرفه تلاش کرده بود، در فاصلۀ دوازده سال، از ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۵، به همۀ این اهداف رسیده بود (در ۳۲ سالگی). اکنون پرسشی اساسی که باید پاسخ داد این است: چطور ممکن بود فردی با کارگری بتواند در مدت ۱۲ سال به خانه، مغازه، ماشین و زن و فرزند برسد؟ توضیح اقتصادی این چیست؟ یادآوری می‌کنم پدرم اهل دلالی یا پول بادآورده نبود، پشتوانۀ خانوادگی هم نداشت! پس چگونه او این مسیر را طی کرد؟پاسخ روشن و ساده است، اما شگفتا که همین نکتۀ ساده در کتاب‌های تاریخی‌ـ‌تحلیلی و در نظریه‌های انقلاب به درستی بازتاب نیافته است، و بدتر اینکه اصلاً آن را وارونه خوانده‌اند. جواب این است که در فاصلۀ سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۵ تورم بسیار پایین بود (گاهی نزدیک به صفر و اغلب زیر ده درصد)، اما در مقابل درآمد سرانۀ ایرانی‌ها به سرعت بالا می‌رفت. ادامه در کامنت 👇....

🤖 دریافت شده توسط @iDownloadersBot