ریشه یابی واژگان فارسی ۲
http://eshterakatezaban.blogfa.com/post/5

رهبر جمهوری اسلامی کجاست؟

مجتبی واحدی
غیبت طولانی مدت رهبر جمهوری اسلامی از چشم مردم و رسانه ها، احتمالا مرتبط با تحولات نظامی است که به زودی در عراق اتفاق خواهد افتاد

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/q3RG1VUEg-k" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

سرگذشت کمتر شناخته شده واژه‌های زبان فارسی


چرا میگوئیم «آهو»؟ واژه «پنجره» از کجا آمده است؟ اولین فارسی زبانی که از واژه «پنیر» استفاده کرد چه منظوری داشت؟ واژه‌های «پدر»، «مادر»، «پسر» و «دختر» از کجا آمده‌اند و چه معنایی دارند؟ ما فارسی زبانان چرا به زمین، «زمین» می‌گوییم؟ چه کسی با چه منطقی اولین بار واژه «سیب» را اختراع و آن را بنام میوه سیب نهاد؟ آیا می‌دانستید واژه «آبستن» یعنی باردار بودن به پسر؟ اگر این کنجکاوی را دارید شما را به خواندن کتاب «فرهنگ ريشه شناختی زبان فارسی» دعوت می‌کنم.

https://linkestanshare.blogspot.com/2020/04/persian-farsi-language-research-book-dictionary.html

مجتبی واحدی
اعترافگیری های جمهوری اسلامی / این بار پزشک ِ افشاگر

دو روز بعد از افشاگری دکتر هاشمیان در مورد جلوگیری تشکیلات رانت خوار حکومتی از ورود داروی مبارزه با ویروس جدید، نامه ای از او منتشر شد که نشان دهنده فشار بر این پزشکِ افشاگر برای عقب نشینی از ادعای خود است...

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/0LK8M6UfxyU" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

داروی آویگان شرکت فوجی فیلم برای درمان بیماری کرونا

از بحرانی به بحران دیگر: چشم‌اندازهایی از دلِ کرونا / پرویز صداقت


«هنوز وقت اشک‌ریختن‌مان نرسیده، و اندوه گران‌مان هنوز پانگشوده است» شکسپیر، ریچارد سوم

«گاه آدمیان اربابان سرنوشت خویش‌اند، تقصیر بر گردن ستاره‌ی بخت ما نیست، بلکه ما خود مسئول فرودستی خویش‌ایم.» شکسپیر، ژولیوس سزار

تحولات سه ماهه‌ی نخست سال 2020 بهت‌آور بود. ویروس ناشناخته‌ای از جنگل‌های ووهان در چین به‌‌سرعت پهنه‌ی جهان را درنوشت و جهانیان را با بزرگ‌ترین بحران از پایان جنگ دوم جهانی به این سو مواجه کرد. تا هنگام نگارش این مقاله هنوز چشم‌انداز امیدبخشی برای مهار این بیماری عالم‌گیر شکل نگرفته و آن‌چه می‌بینیم دولت‌هایی است که گاه گویا هنوز استراتژی منسجمی برای کاربست در شرایط کنونی ندارند و میلیاردها نفر در سرتاسر جهان که در قرنطینه‌ای بی‌سابقه و پیش از این تصورناشدنی قرار گرفته‌اند. جهان به کدام سو می‌رود و در این میان در ایران چه چشم‌اندازهایی قابل‌انتظار است؟ در یادداشت حاضر، تلاش کرده‌ام سناریوهایی محتمل در مورد چشم‌انداز کوتاه‌مدت ایران در این بستر بحران‌زده‌ی جهانی ارائه کنم.

نسخه‌ی پی دی اف:
https://pecritique.files.wordpress.com/2020/04/from-one-crisis-to-another-p-sedaghat.pdf

https://pecritique.com/2020/04/04/%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%DA%86%D8%B4%D9%85%E2%80%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D9%87%D8%A7%DB%8C/

‏اگر مقامات اسلامی به خاطر ترس از ‎#ویروس_کرونا می‌خواهند زندان‌ها را خالی کنند، باید به خاطر داشته باشند که این امر می‌تواند به گسترش بیشتر ویروس بیانجامد.
به نظر می‌رسد هیچ مکانیزم تصمیم‌گیری مرکزی برای مقابله با این بحران وجود ندارد. هر کدام از ارگان‌های رژیم یک لگدی به هم می‌زنند.

@AmirTaheri4

خروج از "Screenshot Assistant"
https://play.google.com/store/apps/details?id=pl.waskysoft.screenshotassistant

خروج از "Double Tap"
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.vinance.lockdown

یادداشت وارده: چهار پرده از نمایش کرونایی صدا و سیما

#V 079
https://t.me/divanesara/1112

نویسنده مهمان - فریبا امیری: هر چهار پرده متعلق به روز ۲۴ اسفند ۹۸ هستند:

پرده نخست: تیزر تبلیغاتی با آب و تاب از شرایط ویژه در فروشگاه‌های رفاه خبر می‌دهد و شهروندان را تشویق می‌کند برای بهره‌مندی از مزایای جدید به فروشگاه‌ها بشتابند. در همان حال زیرنویس از مردم می‌خواهد که در خانه بمانند و قرنطینه را رعایت کنند.

پرده دوم: تیتراژ اولیه برنامه «طبیب» به مجری‌گری «پیمان طالبی» تصاویری از یک مرکز درمانی را نشان می‌دهد. فضایی آرام و آراسته که بیماران با آسودگی روی تخت‌ها آرمیده‌اند و نور زیبایی فضا را روشن کرده است. پزشک و پرستار بدون دغدغه و ماسک و دست‌کش از بیماران دیدن می‌کنند و فضا چنان دلپذیر می‌نماید که تماشاگر هوس می‌کند ای کاش مریض شود تا مدتی در این فضا استراحت کند. موسیقی متن هم گوش‌نواز است: «خوبم از احوال‌پرسی‌های تو...»!

پرده سوم: دکتر کاوه، متخصص بیماری‌های عفونی در رابطه با کرونا توضیح می‌دهد. مقادیری وسایل پزشکی را هم با خود آورده تا چیزی شبیه یک کارگاه آموزشی تست کرونا بر پا کنند. معلوم نیست چرا در برنامه‌ای که عمده مخاطبین آن خانم‌های خانه‌دار هستند باید آموزش تست کرونا داده شود، اما نکته مهم آن‌جاست که دکتر بدون دست‌کش و ماسک در فاصله بسیار نزدیک به مجری ایستاده و مجری هم اصرار دارد که دکتر گلوی او را معاینه کند! البته دکتر خودداری کرد اما نه به دلیل رعایت نشدن ساده‌ترین مسائل ایمنی در شرایط کرونا، بلکه صرفا به دلیل اینکه ممکن است جناب مجری جلوی دوربین عق بزند!

ماجرا اما به همینجا ختم نمی‌شود. فاجعه زمانی کامل می‌شود که مجری یادآوری می‌کند آقای دکتر و اعضای خانواده‌شان همین تازگی‌ها به کرونا مبتلا شده‌اند! دکتر توضیح می‌دهد که در تاریخ ۱۱ اسفند با توجه به بروز علائم عمومی مورد آزمایش قرار گرفته‌اند و تست‌شان مثبت شده! همسر و پسرشان هم مبتلا شده‌اند. لطفا یک بار دیگر به تاریخ‌ها توجه کنید. ۱۱ اسفند ابتلا، پخش برنامه ۲۴ اسفند! یعنی در بهترین حالت حتی قرنطینه ایشان به دلیل احتمال ناقل بودن باید ۱۴ روز طول می‌کشید، اما جناب دکتر فقط ۱۳ روز بعد بدون دست‌کش و ماسک در تلویزیون حاضر شده‌اند و دست‌شان را در حلقوم مجری فرو می‌برند!

پرده چهارم: برنامه آشپزی شبکه شروع می‌شود. جناب آشپز بر اهمیت مصرف پروتئین در روزهای شیوع بیماری و نقش این ماده در افزایش مقاومت بدن تاکید می‌کند. به همین مناسبت پخت یک غذای مقوی در دستور کار قرار گرفته: نوع خاصی از ماهی که شخصا نام آن را هم تا به حال نشنیده‌ام. آشپز مژده می‌دهد که برای تهیه این ماهی خاص با بسته‌بندی شیک و لاکچری نیاز نیست از منزل خارج شوید؛ تنها با یک تماس آن را درب منزل شما تحویل می‌دهند. برای مزه‌دار کردن ماهی هم باید ماهی را به همراه زعفران در کره سرخ کرد و همزمان آب چند پرتقال و لیموی تازه را هم بدان افزود!

شاید عادت کرده‌ایم که تبلیغات و تجملات پخش شده از صدا و سیمای حکومتی هیچ ارتباطی با ظرفیت‌های جامعه نداشته باشند. آنچه در تلویزیون دیده می‌شود و پوشیده می‌شود و یا جهت خورده شدن آموزش داده می‌شود هیچ نسبتی با قشر بزرگی از جامعه، حتی بخش بزرگی از طبقه متوسط هم ندارد. عادت کرده‌ایم که صدا و سیما به زخم‌های جامعه نمک بپاشد، اما معلوم نیست چرا همچنان انگشت اتهام شیوع بیماری به سمت مردم است؟ حکومت کدام امکانات رفاهی، کدام پوشش‌های حمایتی و کدام تدابیر اقتصادی را برای مردم اندیشیده که توقع داشته باشیم این جامعه فقرزده بتواند وحشت از احتمال کرونا را به واقعیت روزمره فقر و گرسنگی اولویت بدهد؟

اجازه بدهید تمام این توقعات حمایتی را کنار بگذاریم. به عنوان یک شهروند ساده، فقط یک درخواست از حکومت دارم. در همین روزهای نوروزی که این همه برنامه‌های تلویزیونی به تحقیر و سرزنش مردم می‌پردازند که چرا از خانه خارج شده‌اند، برنامه «دور همی» به روال سابق و با حضور تماشاگران برگزار می‌شود. نهایت تمهید «مهران مدیری» این است که تماشاگران یک صندلی از هم فاصله بگیرند. ایشان همین چند روز پیش در پاسخ به یکی از میهمانان برنامه که می‌گفت از وحشت کرونا تپش قلب گرفته به سادگی جواب دادند تمام اینجا ضد عفونی شده و هیچ نگرانی برای کرونا وجود ندارد. درخواست شخصی من این است که اگر صدا و سیما فرمول یا کیمیایی کشف کرده که می‌تواند این همه آدم را بدون ماسک و دست‌کش زیر یک سقف جمع کند و خیال‌ش هم از انتقال بیماری آسوده باشد، به جای اینکه مدام در گزارش‌های خبری‌اش مردم را تحقیر کند، لطفا از آن کیمیای کشف شده در اختیارشان قرار دهد که دیگر نیازی به توصیه‌های نمایشی برای ماندن در خانه نداشته باشیم.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام:
@divanesara_

تدابیر آمریکا برای کمک به شهروندان در مقابله با کرونا

https://t.me/divanesara/1116
#N 061

امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - احتمالا خبر تصویب بسته محرک اقتصادی در آمریکا را شنیده‌اید. این بسته ۲ تریلیون دلار یعنی بیش از ۴۰ برابر کل بودجه ایران را به اقتصاد آمریکا تزریق خواهد کرد. رقمی بی‌سابقه در تاریخ آمریکا و البته جهان. کنترل بودجه آمریکا در اختیار دو مجلس کنگره و سنا است. همزمان با تعطیلی مجلس ایران، مجالس آمریکا یکی از پرکارترین دوره‌های خود را سپری می‌کنند تا با فراهم ساختن یک نظام حمایتی و پشتیبانی مناسب، امکان قرنطینه و باقی ماندن شهروندان در خانه را تسهیل کنند. فهرست خلاصه زیر از منابعی چون پادکست نیویورک‌تایمز و گزارش‌های واشنگتن پست تهیه شده است:

* با شیوع کرونا در آمریکا، کنگره در نخستین گام برای سازمان‌های دولتی که در خط مقدم مبارزه با این بیماری هستند، منابع مالی اضافه‌ای تدارک دید. بیست روز پیش، بیش از ۸ میلیارد دلار برای اداره سلامت و منابع انسانی آمریکا،‌ مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها و آژانس‌هایی که مشغول تحقیق برای تولید واکسن این بیماری هستند، تصویب شد.

* پس از آن، عواقب مالی اولیه این بیماری برای کسانی که مستقیما تحت تأثیر قرار داشتند در دستور کار قرار گرفت. این بار کنگره طرحی چند صد میلیارد دلاری را تصویب کرد. طرحی که اولا تست کرونا را برای تمام شهروندان آمریکایی رایگان ساخت و در ثانی کسانی را که به دلیل بیماری، قرنطینه یا نگهداری از نزدیکان بیمار درآمد خود را از دست داده بودند مورد حمایت قرار داد. بر اساس این طرح کارکنان شرکت‌های کوچک و متوسطی (زیر ۵۰۰نفر) که بیمار هستند، در قرنطینه‌اند، در انتظار تست هستند و یا مراقبت از بیمار دیگری بر دوش آن‌هاست، می‌توانند از دو هفته مرخصی با حقوق استفاده کنند. همچنین والدین فرزندانی که بیمارند یا به دلیل تعطیلی مدرسه‌ها در خانه هستند می‌توانند از ۱۲ هفته مرخصی با حقوق استفاده کنند. این قانون تنها شامل استخدامی‌های دائم نمی‌شود و شاغلین نیمه‌وقت و پیمانی را هم در بر می‌گیرد.

* لایحه سوم از سوی دولت آمریکا و با هدف مقابله با عوارض بزرگ‌تر این بیماری، به ویژه ضرورت قرنطینه پیشنهاد شد. این لایحه که در ابتدا رقمی بیش از ۸۵۰ میلیارد دلار داشت، تا روز تصویب به ۲ تریلیون دلار افزایش یافت که مجموعه‌ای از تسهیلات مالی برای افراد، بنگاه‌های اقتصادی، شرکت‌های بزرگ آمریکا و تأمین اجتماعی را شامل می‌شود:

بیش از ۲۹۰میلیارد دلار این پول صرف پرداخت ۱۲۰۰ دلار یارانه مستقیم نقدی به شهروندانی می‌شود که کمتر از ۹۹هزار دلار درآمد سالانه دارند. یارانه‌ای با هدف کاهش فشار اقتصادی بر آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه آمریکا.

۲۶۰میلیارد دلار دیگر برای افزایش پوشش بیمه بیکاری به شاغلین نیمه‌وقت، اضافه شدن ۱۳ هفته به مدت این بیمه و سه برابر شدن مقدار بیمه بیکاری برای مدت ۴ماه اختصاص یافته است.

۳۷۷میلیارد دلار به صورت وام قابل بخشیده شدن برای بنگاه‌های اقتصادی کوچک در نظر گرفته شده است، مشروط بر آنکه کارکنان خود را اخراج نکنند و از وام دولتی برای افزایش حقوق بیمه کارکنان، مرخصی با حقوق و فعالیت‌های جاری بنگاه استفاده کنند.

۲۸۰میلیارد دلار نیز به خاطر معافیت‌های مالیاتی کنار گذاشته شده است. ۱۸۰میلیارد دلار برای کمک به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، ۱۷۵میلیارد دلار برای کمک به دولت‌های ایالتی و محلی، و بیش از ۲۰۰میلیارد دلار برای کمک به سیستم حمل و نقل و ترابری، نهادهای آموزشی، تأمین اجتماعی و نهادهای مرتبط با بلایای طبیعی در نظر گرفته شده است.

اما حجم بزرگی از این پول، یعنی بیش از ۵۰۰میلیارد دلار، برای جلوگیری از ورشکستگی بزرگ‌ترین بنگاه‌های اقتصادی آمریکاست که سهم زیادی در بازار کار دارند. این بخش از لایحه شبیه بسته‌هایی است که بعد از بحران مالی سال ۲۰۰۸ در آمریکا تصویب شد. با اینکه آن بسته‌ها در رسیدن به اهداف خود موفق بودند، اما پول مالیات‌دهندگان آمریکایی را خرج ورشکستگی شرکت‌هایی کردند که خود مقصر اصلی آن بحران بودند. نارضایتی حاصل، منجر به ظهور جنبش‌های پوپولیستی و رادیکال در هر دو حزب آمریکا شد. موفقیت ترامپ و برنی سندرز و نگاه ضد نهادی هر دوی آن‌ها تا حدودی ناشی از همین بحران است.

با توجه به همین تجربه، این بار کنگره یک بازوی نظارتی برای نحوه خرج کردن این پول در نظر گرفته است. کمپانی‌هایی که از بسته مالی بهره‌مند می‌شوند نمی‌توانند کارکنان خود را اخراج کنند و حق ندارند سهام خودشان را از بورس خارج کنند. همچنین کنگره یک بازرس کل و یک کمیته بازرسی برای نظارت بر چگونگی اجرای این لایحه در نظر گرفته است. شرکت‌های ترامپ و خانواده‌اش،‌ تمام مقامات دولتی و نمایندگان کنگره و سنا نمی‌توانند از این مصوبات استفاده کنند.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_

مجموعه #سه‌گانه‌ای_درباب_تحریم

یادداشت نخست: چرا طومارهای «نه به تحریم» را امضا نمی‌کنم؟

#A 253
https://t.me/divanesara/1118

آرمان امیری @ArmanParian - با افزوده شدن بحران کرونا به دیگر مشکلات کشور، هر روزه شاهد طومارهایی هستیم که ظاهرا تلاش می‌کنند برای کاهش درد و رنج ایرانیان به تحریم‌ها «نه» بگویند. این احتمال وجود دارد که بخشی از این طومارها واقعا خودجوش و مردمی تهیه شده باشند. چنین طومارهایی موضوع این یادداشت نیست و در یادداشت دوم از سه‌گانه حاضر بدان خواهم پرداخت؛ اما بخش قابل توجهی از این کمپین‌ها را زنجیره‌ای سازمان یافته از احزاب اصلاح‌طلب تولید می‌کنند که غالبا ارتباطات تشکیلاتی و البته مالی با نهادهای دولتی دارند. این گروه‌ها خود را فعالین سیاسی می‌دانند و من نیز رفتارشان را در بستر «نقد سیاسی» مردود می‌دانم چرا که آن را نشان‌گر چهار آفتِ زشتِ سیاسی می‌بینم:

۱- نشان زوال سیاست است

یک جریان سیاسی، در دو حالت به سراغ فعالیت‌های کمپینی می‌رود: نخست در آستانه انتخابات که رای می‌خواهد، دیگری در شرایطی که طرح یا لایحه‌ای را مطرح کرده و نیازمند جلب حمایت افکار عمومی است. مثلا، دموکرات‌های آمریکا پس از تهیه لایحه بیمه درمانی اوباما کمپین هم برگزار کردند؛ اما این همه احزاب و فعالین ما که بر طبل مبارزه با تحریم می‌کوبند، آیا طرحی عملی هم در فضای سیاسی کشور دارند؟ آیا ایده و حرکتی هم پشت این جنجال‌ها وجود دارد؟ اگر چنین بود بی‌شک یک کنش اصیل سیاسی بود، اما می‌دانیم که نیست؛ ما صرفا با ورشکسته‌هایی خانه نشین طرف هستیم که در آخرین ضرباتی که به مفهوم «سیاست» وارد می‌سازند، سطح سیاست‌ورزی را تا رده جنجال‌های توییتری و اردوکشی‌های مجازی تقلیل داده‌اند.

۲- نشان نیاز به دشمن‌تراشی است

جریانی که دو دهه سیاست‌ورزی خود را در فرمول «بد و بدتر» خلاصه کرده، در دوران «اخراج از قدرت» نیز باید در عرصه عمومی یک «بدتر»ی خلق کند تا توجیهی برای همین زیست مجازی‌اش باشد. مدعیان تغییر و اصلاح حکومت، در نهایت خودشان به شکل همان هسته مافیایی قدرت درآمدند که بقای‌اش در گرو دشمن‌تراشی مداوم است. این دشمنِ «بدتر»، این بار«موافقان تحریم» هستند که باید امیدوار ماند اینقدر ترسناک جلوه کنند که ذهن خلایق از پی‌گیری سهم اصلاح‌طلبان در پیدایش وضعیت کنونی منحرف شود. وگرنه شاید مردم یادشان بیاید که این نمایندگانِ منتخب با ضرباهنگ «تکرار می‌کنم» بودند که عین از قحطی در رفته‌ها، اول هرچه کیت آزمایش کرونا بود روی سر و کول‌شان خالی کردند و بعدش هم «خانه ملت» و بودجه و تمهیدات ضروری‌اش را به امان خدا رها کردند و الفرار!

۳- نشان تحقیر عزت است

از یاد نبرده‌ایم که تمام استدلال و بهانه دولتمردان برای دیدار نکردن با ترامپ و تحمیل هزینه‌های سنگین تحریم به مردم، حفظ «عزت» بود. اصراری هم دارند که «ما خودمان انتخاب کردیم». باشد؛ اما آن همه ادعای عزت چه تناسبی با این عجز و لابه مداوم و دادن کاسه گدایی به دست خلایق دارد؟ چرا باید شهروندان را بسیج کنیم که عین بچه یتیم درِ خانه‌ی هر کس و ناکسی در این جهان هستی را بزنند و التماس کنند که «شما را به خدا به ترامپ بگویید به ما رحم کند»؟ اگر واقعا خودمان انتخاب کرده‌ایم بگذارید با یک جو شرف و آبرو بمیریم و اینقدر خفت نکشیم! اما اگر قرار بر این باشد که از فرط فشار، سری به مصلحت خم کنیم، آیا بهتر نیست شخص رییس دولت تشریف ببرد و یک تماسی با جناب ترامپ بگیرد، به جای اینکه تمام ایرانیان را پیش مردم جهان به شکل گدایان بغدادی جلوه دهیم؟

۴- اعتراف به وابستگی است

مدعیان «اصلاحات از داخل» سال‌های سال به برخی آلترناتیوهای خود سرکوفت می‌زدند که خودباخته و واداده هستند و می‌خواهند با توسل به قدرت‌های خارجی مشکلات کشور را حل کنند. حال چه شده که تمام حضرات تنها راه خروج مردم از زیر فشار کنونی را وساطت جهانیان و تفقد جناب ترامپ می‌دانند؟ آیا این تناقض آشکار را نمی‌بینند؟ به این صراحت نشان می‌دهند که بجز جلب نظر خارجی ابزاری ندارند و حتی از خود نمی‌پرسند اگر کل سرنوشت ما در گرو تصمیمات ترامپ یا معجزه امثال سندرز است، پس شما لشکریان پر مدعا را برای چه می‌خواهیم؟

من اما چنین طومارهایی را که بیشتر سند خفت و مُهر ناتوانی است امضا نخواهم کرد. ترجیح من، منش و سنت میرحسین موسوی است که در سخت‌ترین شرایط هم فقط با مردم‌اش صحبت کرد؛ نه تمنای ذلیلانه پیش ارباب قدرت برد و نه شوی تبلیغاتی خطاب به خارج از کشور بازی کرد. سطر به سطر بیانیه‌ها و مواضع‌اش، گفتگوی با مردم بود و بی‌شک باور داشت: حتی برای حل کردن مشکلات‌مان با قدرت‌های جهان نیز، راه حل سیاسی آن است که ابتدا تکلیف‌مان را با خودمان مشخص کنیم.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara

اینستاگرام «مجمع دیوانگان»:
@Divanesara_
.

مجموعه #سه‌گانه‌ای_درباب_تحریم

یادداشت سوم: شهروند حق‌مدار یا رعیت خراج‌گزار
#A 255
https://t.me/divanesara/1122

آرمان امیری @ArmanParian - «علاقه دولت به امر کشاورزی به خاطر نیاز به عایدات آن بود». این توصیفِ خلاصه‌ی پروفسور «آن لمبتن» از تاریخ ایران میانه است. دوره‌ای که در آن حکومت‌ها از مردم «خراج» می‌گرفتند. خراج، پولی نبود که مردم به حکومت بدهند تا هزینه اداره کشور و منافع عمومی کند. به قول لمبتن در آن دوره «حکومت وسیله ثروت» بود. خراج مردم هم صرف دارایی حاکمان و بریز و بپاش دربار و احیانا هزینه نظامیانی می‌شد که لشکرکشی می‌کردند تا مناطق جدیدی را غارت کرده و خراج‌گزار خود سازند. لمبتون، به زیبایی نشان می‌دهد که در این دوران، ساخت و سازی هم اگر انجام می‌شد، نه با هدف خدمت به مردم، بلکه با نیت افزایش خراج بود. گاه از فرط غارت و چپاول سلطان، رعیت به چنان افلاسی می‌افتاد که دیگر چیزی نداشت که خراجی بپردازد. پس حاکم ناچار می‌شد اندکی هم به فکر رونق کشاورزی بیفتد. مثلا، دستور ابداع «تقویم جلالی» یا احداث رصدخانه‌های معروف ایران، با این هدف صادر می‌شد که دقیق‌ترین فصل و زمان را در اختیار کشاورزان قرار دهند تا در نهایت خراج سلطان بیشتر شود. البته که در غالب اوقات همین‌قدر درایت هم از حاکمان سر نمی‌زد و خراج، فقط با زور هرچه بیشتر و قتل و غارت مردم همراه بود. به همین دلیل، واژه خراج در فرهنگ ما همزاد و همراه «باج» به کار می‌رود؛ یعنی پول زور!

در عصر دولت‌های مدرن اما، مفهوم «مالیات» زاده شد که به کلی متفاوت از معنا و کارکرد خراج بود. مالیات، پولی نیست که مردم به سلطان خود ببخشند، بلکه سهمی است که برای اداره عرصه عمومی به اشتراک می‌گذارند. ودیعه‌ای نزد دولت که باید با نظارت کامل و به دلخواست شهروندان هزینه کند. تنها دولتی می‌تواند خود را نماینده یک ملت بخواند که فهرست هزینه‌های خود را با ریزترین جزییات منتشر کند و به نظارت افکار عمومی و تصویب نمایندگان مردم بسپارد. به محض آنکه این نظارت عمومی مختل شود، رابطه دولت/ملت از میان می‌رود. چنین دولتی مشروعیت آن را ندارد که به نمایندگی از ملت چیزی دریافت کند، اینجا حتی مفهوم مالیات هم بلاموضوع می‌شود و جای خود را به همان باج و خراجی می‌دهد که رعایا تقدیم سلطان غارت‌گر می‌کردند.

* * *

پرویز فتاح، رییس بنیاد مستضعفان، به تازگی خاطره‌ای را نقل کرده مبنی بر اینکه روزی سردار سلیمانی به دفتر ایشان مراجعه کرده و برای تامین حقوق شبه‌نظامیان افغان که به سوریه اعزام شده‌اند کمک خواسته است. دارایی ابربنگاه های اقتصادی کشور ثروتی است که غالبا با مصادره اموال فراهم شده و قرار بوده که به عموم مردم تعلق داشته باشد، اما حالا خبردار می‌شویم که در یکی از روزهای بی‌اطلاعی ما، دو نفر با همدیگر نشسته‌اند، چای خورده‌اند و تصمیم گرفته‌اند که چه مقدار پول به حساب جنگجویان افغان واریز کنند!

شاید تصور شود که این تنها ثروت‌های تلنبار شده در بنیاد مستضعفان، بنیاد تعاون سپاه، آستان قدس و ستاد اجرایی فرمان امام است که به کلی از تیغ نظارت و شفافیت خارج شده‌اند. اما کافی است به یاد بیاوریم طی چند سال گذشته، بودجه پیشنهادی دولت، همواره پیش از ارجاع به مجلس از فیلتری بالاتر رد شده و در آن دخل و تصرف‌هایی شده که منتخبان مردم قادر به تغییر آن نبوده‌اند. البته، همان روال نیم‌بند هم امسال به کلی یکسره شد و بودجه‌ای را که مجلس رد کرده بود مستقیما به اذن رهبری تایید شد تا فاتحه همان اندک دخالت شهروندان در هزینه‌کردهای حکومتی هم خوانده شود.

* * *

این روزها شاهد فعالیت دو چندان پیاده‌نظام رسانه‌ای حکومت هستیم که تلاش می‌کنند با یکسان‌نمایی مردم و نظام، از درد و زجر مردم، بهانه پرداخت پول‌های جهانی به حکومت را فراهم کنند. بسیاری با اصرار می‌پرسند که موضع شما در قبال تحریم چیست؟ به شخصه، در مورد موضوعی که هیچ اختیار و تاثیری در آن ندارم حتی فکر هم نمی‌کنم؛ اما بسیار به این می‌اندیشم که وقتی هیچ حقی ندارم که بگویم مالیات من را کجا خرج کنید و کجا نکنید، اساسا شهروند یک دولت مدرن نیستم؛ خراج‌گزار یک حاکمیت باج‌گیر هستم که پول زور می‌گیرد و آن را هزینه سرکوب خودم، هم‌وطنان‌ام و انسان‌های بی‌گناه دیگر می‌کند. شاید برخی خراج‌گزاران احساس کنند که هرچه پول بیشتری به باج‌گیرشان برسد بهتر است و بدین ترتیب بعید نیست از گوشه سفره سلطان ته مانده‌ای هم نصیب رعایا شود، من اما از این گروه نیستم. به باور من، شرافت انسان، شان انسان و کرامت انسان این نیست و انسانِ آزاده و شرافتمند، در برابر این حجم از ظلم و تحقیر سر فرود نمی‌آورد.


کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara

اینستاگرام «مجمع دیوانگان»:
@Divanesara_
.

پرگار: جنون چیست؟
BBC Persian
چیست آن چیزی كه در افواه دیوانگی یا جنون خوانده می شود؟ آیا مرزی كه با عبور از آن فرد وارد حیطه ی جنون می شود قابل تشخیص است؟

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/9ah9ZmwRbp4" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

کاپیتولاسیون چینی؟
انتقاد سخنگوی وزارت بهداشت از عدم شفافیت چین در رابطه با ویروس کرونا با واکنش سفیر چین در تهران روبرو شده است. در همین حال، سخنگوی وزارت امور خارجه کشورمان به نوعی دست به معذرت خواهی زده و به مدح تلاش‌های چین برای مقابله با اپیدمی کرونا پرداخته است.
این باج‌دهی‌های ما به چین، برای جلب حمایت آن کشور علیه تحریم‌ها می باشد. درمقابل، چینی‌ها می‌دانند اگر ما از انزوا خارج شویم، دیگر از این باج‌ها خبری نخواهد بود. با این وصف، آیا چینی‌ها اصولا علیه تحریم‌های ایران اقدامی خواهند کرد؟

https://www.balatarin.com/permlink/2020/4/6/5293830

کاپیتولاسیون چینی و «پارادوکس الماس و آب»

جهانپور کروناواقعیت این است که ما هیچگانه اینچنین منزوی نبوده‌ایم و حمایت چینی‌ها از ما حیاتی است. دولت پکن به علت ذات عملگرایش، موضعی دو پهلو در قابل تحریم‌های ایران گرفته و در مواری به طرفداری از ما پرداخته و ما را امیدوار نگه داشته است. از همین روست که برخی در داخل، طرفدار سینه چاک چینی‌ها شده‌اند و هیچگونه انتقادی را از این کشور برنمی‌تابند. ولی سوال اینجاست: با توجه به اینکه چین می‌داند ما به دلیل انزوای سیاسی و اقتصادی به شدت نیازمند حمایتش هستیم، آیا هیچوقت تلاشی واقعی برای رفع تحریمها علیه ایران و خروج ما از انزوا خواهد کرد؟

https://www.taajeraan.com/index.php/eghtesad1/3694-2020-04-06-13-49-45

«چین اللهی‌ها»؛ چهره جدید سیاست خارجی جمهوری اسلامی

سفیر چین در تهران، در روزهای اخیر و در پی ورود به مجادله لفظی با سخنگوی وزارت بهداشت ایران، به موضوع بحث و گاه به سوژه طنز کاربران شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است. تا آنجا که برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی خواستار اخراج او از ایران شده‌اند و کاربران مشهور به «ارزشی» از او حمایت کرده‌اند.

ادامه این جدل‌ها در فضای مجازی باعث شد که گروهی از کاربران مشهور به «ارزشی» که مدافع حکومت جمهوری اسلامی هستند خواستار برخورد با سخنگوی وزارت بهداشت و برکناری او شوند. در مقابل، دیگر کاربران توییتر این افراد را «چین اللهی» خواندند، عبارتی که از کلمه حزب اللهی گرفته شده و نوشتند که ایران «مستعمره چین» شده است.

نه تنها در ایران، بلکه در سراسر دنیا، چین سعی داشته است از بحران کرونا استفاده کند و تبلیغات رسانه‌ای خود را پیاده سازد. چین با راه‌اندازی رسانه‌هایی به زبان‌های مختلف میلیاردها دلار برای رساندن پیام خود به مردم دنیا خرج کرده است. دیپلمات‌های چینی هم در توییتر دیپلماسی توییتری به راه انداخته‌اند که در رسانه‌های بین‌المللی از آن به‌عنوان «دیپلماسی ماسک» یا دیپلماسی توییتری یاد می‌کنند

https://iranglobal.info/node/77954

‏چانگ هووآ سفیر چین در تهران می‌گوید جمهوری خلق "بهترین دوست" جمهوری اسلامی است.
مانند اکثر ادعای چینی‌ها، این مسئله نیز جای سوال دارد:
چین به ۷ قطعنامه شورای امنیت که تحریم‌هایی را علیه ایران وضع کرده‌اند رأی مثبت داد، همچنین ۲۲ میلیارد دلار پول نفت ایران را مسدود کرده است.

@AmirTaheri4

‏قبل از اینکه آخوندها در سال ۱۹۷۹ قدرت را به دست بگیرند، ایران یکی از ۱۵ کشور دارای حقوق ویژه دریافت پول از IMF و بانک جهانی بود زیرا پول ملی ایران از معتبرترین و با ثبات ترین پول‌ها بود.
در آن روزها WBو IMF برای پرداخت وام به ایران لابی می‌کردند. ۴دهه بعد جمهوری‌اسلامی کاسه گدایی دست گرفته است.

@AmirTaheri4

اگر کرونا آن‌ها را نکشد، فقر و بی‌پناهی می‌کشد

محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

داستانی تلخ

✅ صبح یک روز آبان 1397 نامه‌ای از خانمی به دستم رسید که داستان سوزناک فقر بود. بررسی کردم از چند مسیر، محتوای نامه درست بود. یک‌ونیم سال می‌گذرد و تقریباً هر روز درگیر زندگی نویسنده نامه شدم، نویسنده‌ای که هیچ‌گاه ندیدمش و بین ما 1276 کیلومتر فاصله است. یادداشت «بیست هزار فرسنگ زیر خط فقر» را درباره او، همسر معلول و کودک پنج ساله‌اش نوشته بودم.

✅ چند میلیون تومان کمک خوانندگان آن مطلب باعث شد قرض‌هایش را بدهد، خانه‌ای اجاره کند و زندگی‌اش در ظاهر سامانی بگیرد. شغل نداشتن اما درد بزرگی است. شغل و درآمد که نداشته باشی، خیلی زود کمک‌های مردم ته می‌کشد و هیولای فقر از راه می‌رسد. دوباره فرزندت گرسنه می‌ماند، هزینه دارو و درمان نداری، اول مهر بچه‌ات لوازم‌التحریر نمی‌خرد، قبض آب و برق را نمی‌پردازی، یخچالت می‌سوزد و نمی‌توانی بخری، و دندان‌هایت عفونت می‌کنند و چند میلیون هزینه درمان‌شان را نداری.

✅ خانم مهربانی از راه می‌رسد، خودش و دوستانش پول روی هم می‌گذارند و هزینه درمان دندان‌هایت را می‌دهند، اما توان آن‌ها هم زیاد نیست. باز شغل نداری و هزینه‌هایت بالا می‌روند. مجبور می‌شوی پول نزول کنی، سفته بدهی و برای مخارج روزانه‌ات که گرسنه نمانی، به این و آن رو بزنی. تازه آمده‌اند انشعاب آب را هم قطع کنند، خدا از غیب به دادت می‌رسد و الا آب هم نخواهی داشت.

✅ هزینه نگهداری و درمان همسر معلول‌ات زیاد است. دوباره پول قرض می‌کنی، سفته می‌دهی و زیر بار سود نزول می‌روی. دوباره چند خیّر به دادت می‌رسند و از این‌که تن به تقاضاهای غیراخلاقی طلبکار نزول‌خوار بدهی، نجات پیدا می‌کنی. زندگی ولی خرج دارد.

✅ خَیّری پیدا می‌شود و به خیال این‌که کمک می‌کند تا کسب‌وکار راه بیندازی، پول پیش کرایه یک مغازه را می‌دهد. تو هم دنبال کسی می‌گردی که وسایل راه انداختن یک مغازه خیاطی را برایت تأمین کند. بانک‌هایی که میلیارد میلیارد پول‌های بی‌بازگشت داده‌اند، دست آخر از تأمین سی میلیون تومان هزینه تجهیز مغازه‌ات خودداری می‌کنند. تو می‌مانی، یک مغازه و کرایه‌اش، و حسرت این‌که می‌توانستی شغلی داشته باشی و روی پای خودت بایستی، اما نمی‌شود. دوباره گرسنگی شعله می‌کشد، فرزندت گرسنه است و گریه می‌کند. زندگی نیست، جهنم است.

✅ طلبکارها بیشتر شده‌اند و پاشنه در خانه را هم درآورده‌اند، مرد طلبکار تهدید می‌کند که دفعه بعد کتک می‌زند، کرایه خانه هم عقب افتاده و صاحبخانه می‌خواهد تخلیه کنی، کرایه خانه‌ها هم دو برابر شده است.

✅ فقیر که باشی، تدبیر زندگی‌ات را گم می‌کنی، عقلت به کارت نمی‌رسد و زیر بار استرس، تحقیر، گرسنگی فرزند و معلولیت همسر و ... له می‌شوی. یک دفعه به خودت می‌آیی و می‌بینی همه کار برای نجات یافتن انجام داده‌ای، فقط بی‌ناموسی نکرده‌ای و معلوم نیست چند وقت دیگر دوام می‌آوری تا تن بدهی به تن‌فروشی. برخی مردها هم بی‌شرف شده‌اند، فکر می‌کنند چه طعمه‌ای بهتر از یک زن جوان فقیر با یک همسر معلول و هزار مشکل؟!

✅ مقاومت می‌کنی اما کرونا هم از راه می‌رسد، و برای تو که جز لباس تنت هیچ چیز نداری، فقط یک راه باقی می‌ماند: دوباره پیامک بزنی «عمو اگر کرونا ما را نکشد، فقر حتماً می‌کشد. دیگر نان هم برای خوردن نداریم. بچه‌ام هم از ترس طلبکارانی که هر روز دعوا می‌کنند، می‌میرد. شارژ تلفنم که تمام شود، پیام هم نمی‌توانم بدهم، به دادم برسید.»

یک درخواست

✅ می‌دانم بدبختانه، صدها هزار نفر در این کشور، همین وضعیت را دارند، اما این یک مورد یک‌ونیم سال، دردناک جلوی چشمم بوده است. من هر چه در توان داشتم به‌کار گرفتم که مشکل این خانواده را حل کنم، شغلی برای این خانم دست و پا، یا به راه‌اندازی کسب‌وکارش کمک کنم، اما نشد.

✅ آیا صاحب کسب‌وکاری هست که کمک‌ کند تا او شغل داشته باشد؟ آیا فیلم‌سازی هست که چرخه فلاکت‌بار فقر و بی‌پناهی این خانواده را هم‌چون نمونه‌ای از صدها هزار خانواده ایرانی، فیلم کند و از این مسیر این خانواده را هم نجات دهد؟ آیا مردانی هستند که زنی را از افتادن به ورطه بی‌اخلاقی برهانند؟ آیا ... ؟ من دیگر نمی‌توانم.

کرونا اگر می‌کشد، فقر زجرکش می‌کشد.

(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)
@fazeli_mohammad

دم موش علیه کرونا

نسرین قنواتی - @nasringhanavati

⏰ زمان مطالعه: دو دقیقه

✳️ من در همین کانال موفقیت‌های کوچک ایرانیان درباره تلاش‌هایم برای صرفه‌جویی در مصرف آب نوشته بودم. همه آن تلاش‌ها پس از شیوع کرونا تقریبا متوقف شد، اما هفته گذشته خبری خواندم درباره این‌که در روزهای پایانی سال ۱۳۹۸ تهرانی‌ها، بیش از میانگین ۵۰ ساله خود آب مصرف کرده‌اند.

✳️ کرونا باعث شده است مصرف آب مردم تهران در هر روز بیش از حجم دریاچه چیتگر و بسیار بیشتر از مصرف روزهای گرم تابستان آب بشود. بقیه کشور هم همین گونه شده است.

✳️ حال همه طبیعت بر اثر کرونا بهتر شده چون آلودگی خودروها و هواپیماها و حتی تولید آلودگی کارخانه‌ها کمتر شده است، اما منابع آبی که تحت فشار شدید قرار گرفته‌اند، مصرف می‌شوند و با مواد شوینده بیشتری آلوده می‌شوند.

✳️ خودم را می‌بینم که کارم شستن و شستن و شستن  شده است. این یعنی کسی که همیشه دم از صرفه جویی می‌زد، امروز مشترک پرمصرف شده است. ترس حالا به جانم افتاده است. آب اگر کم و قطع شود، من با کرونا چه کنم؟

✳️ کاری که فعلاً از دستم می‌آید این است که هنگام شست‌وشو - دست‌ها یا وسایل آشپزخانه - شیر آب را با فشار کمتری باز کنم. خودم اندازه‌گیری کردم و معلوم شد این کار ۳ تا ۷ برابر از میزان آب مصرفی خواهد کاست.

✳️ من حالا به قول #محمد_فاضلی در یادداشت «موفقیت کوچک: دم موش یا دم گربه» سعی می‌کنم شیر آب را آن‌قدر باز کنم که ضخامت آب خروجی از آن فقط به اندازه «دم موش» باشد نه «دم گربه». من حالا از «دم موش» علیه کرونا استفاده می‌کنم.

✳️ بیایید این «دم موش» زلال و شفاف را علیه کرونا به‌کار بگیریم. آب مایه حیات ماست و در این اوضاع کرونایی، اهمیت‌اش بیشتر شده است. فشار آب را کم کرده و دم‌_گربه‌ای باز نکنیم.

#فشار_آب_کم_کن

#دم_موش_علیه_کرونا

(لطفاً برای دیگران هم ارسال کنید.)

 کانال موفقیت‌های کوچک ایرانیان
 @IR_S_S