اپیزود دوازدهم پادکست سکه:

"چرا خصوصی‌سازی در ایران دچار معضلات گسترده شد؟"

آیا تجربه خصوصی‌سازی در کشور ما تجربه موفقی بود، یا به کلی از اهداف ابتدایی خود منحرف شده؟ این مسیر چه چشم‌اندازی در پی دارد و برای وصول به نتایج بهتر چه پیشنهاداتی وجود دارد؟

مهمان: مرتضی کاظمی

#اپیزود_دوازدهم
#خصوصی‌سازی

@Sekke_Podcast

ایران تنها کشور جهان است که ظرف یکصد سال، دو انقلاب را با چشم خود دیده است. جامعه‌ای که چندان با انقلاب سر و کار ندارد، آرام است. کمتر با حادثه و خبرهای غیر منتظره دست به گریبان می‌شود. آرزوهای بزرگ ندارد و به بهبود تدریجی زندگی روزمره عادت کرده است. اما جامعه‌ای که در آن انقلاب روی می‌دهد، ناآرام است. شب که به خواب می‌روی، صبح ممکن است در وضعیتی تازه بیدار شوی. جامعه انقلابی همیشه آبستن است. گاهی آشکار گاهی پنهان. در جامعه انقلابی، نظام مستقری هست اما هیچگاه خود را باور نمی‌کند. همیشه دلنگران است طوفانی بوزد و موجودیتش را با مخاطره مواجه کند. به پشتیبانی مردم شدیداً نیازمند است. هر روز به بهانه‌ای می‌خواهد از حمایت گسترده مردم کسب اعتماد کند. اگر احساس کند، پشتیبانی مردم رو به کاهش می‌رود اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد. به سرعت خشمگین و خشن می‌شود و در خطر گسیختگی قرار می‌گیرد. صدای مخالف را بر نمی‌تابد. اقبال مردم از مخالفین را حتی یک لحظه تحمل نمی‌کند. حکومت برآمده از انقلاب مرعوب است. مرعوب زاده می‌شود و مرعوب زندگی می‌کند. مردم در جامعه انقلابی همیشه ناراضی‌اند. به هیچ وضع موجودی رضایت نمی‌دهند. چرا که هر وضع موجود با مشکلاتی همراه است و آنها با توقع ریشه کن شدن مشکلات انقلاب کرده‌اند. آنها با این فرض انقلاب کردند که همه مشکلات کشور ناشی از وجود یک نظام دیکتاتور و فاسد است. حال که انقلاب کرده‌اند معیارشان برای ارزیابی موفقیت نظام تازه ریشه کن شدن مشکلات است. اگر نظام در ریشه کن ساختن مشکلاتی مثل فقر و فساد ناموفق است و حتی بر دامنه مشکلات افزوده، در شمار همان نظامی قرار می‌گیرد که انقلاب علیه آن اتفاق افتاد. نظام مرعوب، برای اداره متعارف یک جامعه چیزی نمی‌آموزد و مردم نیز سهمی از مشکلات موجود را بر عهده نمی‌گیرند. نظام برای پوشش دادن به ناکارآمدی‌های خود، مرتب بحران‌های تازه خلق می‌کند تا وانمود کند از بس گرفتار بحران‌های بزرگ و حماسی است به کار و بار روزمره مردم نمی‌رسد. مردم هم روز به روز خسته‌تر و ناتوان‌تر می‌شوند و وضع موجود را جز با دگرگونی‌های بنیادی قابل رفع نمی‌یابند. پس منتظر یک منجی می‌مانند و انقلابی تازه. انقلاب‌ها انر‌‌ژی‌های بزرگ خلق می‌کنند اما کمتر انقلابی هست که پس از پیروزی بتواند آن همه انرژی را هدایت کند و به جای تخریب، تاسیس کند، بیافریند و چشم‌اندازهای تازه را به صحنه عملی زندگانی مردم بیاورد. جامعه‌ای که به انقلاب خو کرده، به بیماری‌های مزمن دچار است. قبل از هر کار باید به این بیماری‌ها توجه کرد و به رفع یا تقلیل آثار آن کوشید.

مستند فرزند انقلاب، داستان زندگی و مرگ صادق قطب‌زاده ـ بخش اول - بی بی سی BBC

بخش اول: انقلابی تمام وقت

مستند فرزند انقلاب، داستان زندگی و مرگ صادق قطب‌ زاده است. در بخش اول به فعالیت‌های قطب‌ زاده قبل از پیروزی انقلاب ۵۷ پرداخته شده است. در این مستند با افرای که صادق قطب‌زاده را از نزدیک می‌شناختند یا با او برخورد داشتند، گفتگو شده است.

در بخش اول، کرول جروم، احمد سلامتیان، ناصر جهانبانی، عبدالکریم لاهیجی، لیان واگ‌بک، ابوالحسن بنی‌صدر، محمد اقتداری، بابک امیر خسروی، علیرضا نوری‌زاده، جان راندال، فرانسوا شرون، کریستین بورگه، منصور فرهنگ، لوسین ژرژ، محسن سازگارا، نوشابه امیری و اوا دارلن روایت‌شان را از مراحل مختلف زندگی قطب‌ زاده در آمریکا و اروپا تعریف می‌کنند.

نویسنده، تهیه کننده و کارگردان: فرشاد بیان
محقق و تهیه کننده: محمود عظیمایی
تدوین: بابک سالک
مدیر تولید: هلگا فرهادیان
مجری طرح: جین تیلور
سردبیر: رزیتا لطفی
تهیه شده در بی‌بی‌سی فارسی
۲۰۲۰


<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/PWB0lM8-cQo" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

320) سقوط دو هواپیمای اوکراین و ایران - من زئوس هستم - I am Zeus

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/gBil5d0XDJY" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

واسطه های دو وزارتخانه نفت و اطلاعات ایران را بهتر بشناسیم - VOA Lastpage - مهذی فلاحتی - رادیو امریکا فارسی

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/kXf91WfP59M" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

عکس “نقطه آبی کمرنگ” بروزرسانی شد https://bigbangpage.com/astronomy/%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D9%86%D9%82%D8%B7%D9%87-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%85%D8%B1%D9%86%DA%AF-%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B4%D8%AF/

علت ماندن هواپیما در هوا؛ معمایی که هنوز حل نشده است https://www.zoomit.ir/2020/2/13/345233/why-planes-stay-in-air/

آمریکا اسناد جاسوسی هواوی را به متحدانش ارائه کرد https://www.zoomit.ir/2020/2/13/345350/us-allies-evidence-huawei-snoop-phone-networks/

All About Motor Oil.همه چیز پیرامون روغن موتور http://allaboutoils.blogspot.com/search?q=%D8%B6%D8%AF%DB%8C%D8%AE

تفسیر حقوقی قانون اساسی تنها راه حاکمیت ملت و نجات کشور است* http://mohammadmojtahedshabestari.com/%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%AD%D8%A7%DA%A9%D9%85%DB%8C-2/

در باب قرص قرمز و خشونت علیه مردان https://jadi.net/2020/02/red-pill/

« ... رقابتی است»


سکانس درخشانی از فیلم سینمایی The Dictator؛ محصول سال ۲۰۱۲.
⚫️

یک خبر خوب اما در عین حال بد🔴

سه نفری که چند سال پیش دو کتاب دکتر عباس ملکی-استاد زحمت کش و شریف دانشگاه شریف- را دستبرد زده و به نام خود منتشر کرده بودند با شکایت ایشان بعد از سه سال محکوم شدند و نهایتا مجازات سه سال حبس دریافت کردند. خواندن روایت دکتر ملکی جالب و در عین حال تاسف آور است. تاسف آور از بابت انتشاراتی که خیلی کار را طول می دهند، تاسف آور بابت وزارت ارشاد که کوچکترین اقدامی برای مقابله انجام نداد، و تاسف آور برای جامعه دانشگاهی که به این حد از تخلف رسیده است. به رغم همه اینها نفس این که پیگیری از مجرای قوه قضائیه نهایتا جواب می دهد موجب خرسندی است ای کاش زودتر انجام می شد

https://telegram.me/ali_sarzaeem

✍️من هم خرما خورده ام!

🖊محمدرضا اسلامی


🔹یک- مدتی پیش در خصوص تفاوت فضای کار در دفاتر طراحی مهندسی ژاپن با آمریکا مطلبی نوشته بودم. توضیح دادم که «دو رویکرد متفاوت» در طراحی سازه در این دو کشور وجود دارد (لینک). این بحث را بعدا با ترجمه مقاله ای از نیویورک تایمز (+) ادامه دادم. بحث اصلی من در این ماجرا ولی طراحی سازه «نبود» بلکه بحث اصلی، سازوکار «مدیریت ذهن» و رفتار فردی بود. سازوکار ذهنی ژاپنی و تفاوتش با سازوکار ذهنی آمریکایی (و نقش این ماجرا در "حل مسئله" و مواجه با موضوع زلزله).

توضیح دادم که در این دو کشور تفاوت اساسی در ساختار دانشگاه (و آموزش مهندسی) وجود دارد (لینک) اما نهایتا چه در ژاپن و چه در آمریکا، انتظار از مهندس طراح، بیش و پیش از دانشِ مهندسی و دانش طراحی، «نظم فردی و رفتاری» است؛ چیزی که آن را «پرداخته بودن» یا «مهیا بودن» شرح کردم. یک نظم جسمی و یک نظم ذهنی، به نحوی که "فرد" بتواند روزانه هشت ساعت بی وقفه روی یک موضوع "متمرکز" کار کند و حداکثر یک ساعت برای ناهار و یک-دو بار برای قهوه یا چای، چند دقیقه ای از پشت میز کار برخیزد و سریع بازگردد.

و صبح روز بعد ساعت نُه صبح پشت میز کارش باشد.

🔹دو- طلبه جوانی رفته تا با تاجزاده "مناظره" کند ولی نحوه خرما خوردن، دست پاک کردن، بازی با موبایل و در کل زبان بدنش، تبدیل شده به یک "موضوع گفتگو" در فضای شبکه های اجتماعی.

در حالی که تاجزاده دارد با تمام وجودش حرف می زند و کلمه از جانش کنده می شود، شلختگی رفتار این روحانی جوان مورد توجه شبکه های اجتماعی واقع شده.

🔹سه- آنچه که برای جلیل محبی رخ داد را من از خودم چندان دور نمی بینم. به زندگی بسیاری از ما هم اگر دوربینی بتابانند چنان است که به فکر حل مسائل #کلان و بزرگ #کشور یا حتی جهانیم اما:

✔️- از یک خواب سالم و منظم، بی بهره ایم؛
✔️- امکان برقراری یک گفتگوی منظم و بی تنش را با برادر و خواهر یا همسر و فرزند یا والدینمان نداریم؛
✔️- ورزش منظم و مستدام، نداریم؛
✔️- جهشهای ذهنی پی در پی داریم (و برایش هیچگاه فکر جدی نمی کنیم و) این را نشان هوش و شارپ بودن ذهنمان قلمداد می کنیم(!) ؛ یک لایک روی آن مطلب می کوبم و یک تکه اینستاگرام می بینم و یک تکه تلگرام می خوانم و یکباره بی بی سی چک می کنم و ناگهان تا فیها خالدون توئیتر غرق می شوم و توئیتخوانی از کجا تا به ناکجاها که نمی کشاندم!

فرق من با محبی در این است که دوربین به تکه ای از زندگی ام نتابانده اند وگرنه من هم در خرما خوردن و شلخته نشستن و لایک کوبیدن و ... ممکن است احوالم چندان بِه از او نباشد.

قدری ماجرا را فراتر از این برِ میز و آن برِ میز ببینیم. فراتر از تاجزاده و جلیل محبی. فراتر از اصلاحطلب و اصولگرا. این شلختگی ذهن و رفتار بدن، در میان بسیاری از ما ایرانیان هست.
جهشهای ذهنی پی در پی را در حرف زدنها و جمله بندیها و نحوه نگارش بسیاری از ما می توان دید.
حتی در دوست داشتنها و قهرکردنهای تناوبی بسیاری از ما. یا حتی در مسواک زدن/نزدن.

🔹چهار- بارها شد که نشستم تا حساب کنم با خودم چند چندم؟ و بارها شرمنده بی اختیار بعد از این محاسبه، این جمله برتولت برشت زمزمه بر زبانم شد:

افسوس! مايی كه می خواستیم
"زمین را"
مهدِ مهربانی کنیم
خود نتوانستیم با هم مهربان باشیم!


بخش زیادی از عمر من در فکر برای جُستن راه حلهایی برای مشکلات دنیا ‌و کشورم گذشت در حالی که در ژاپن و کنار دست دانشجوی ژاپنی یکباره متوجه شدم قبل از فکر برای امور عالم و کشور، باید فکری برای ذهنِ نامنظم خودم کنم. به تعبیر سعدی "من خود به چشم خویشتن" دیدم بارها و بارها که عاجز از مهربان بودن با اطرافیان هستم.
من خودم یک پا یک احمدی نژادم که می خواست مدیریت جهان را عوض کند ولی خود در نظم کلام و رفتار، یا در تعامل با حلقه اول رفقا و دوستانِ خودش صد جور تناقض و اختلاف و ماجرا و دعوا و زد و خورد پیدا کرد.

رطب خورده منع رطب کِی کند؟ دوربینی نیست وگرنه من هم بسیار خرما خورده ام!


#مدیریت_جهان
#خرما

+
t.me/solseghalam