بیایید این شعار را تحریم کنیم

تجمع روز شنبه، مقابل دانشگاه امیرکبیر از هر لحاظ حرکتی ستایش‌برانگیز بود. رادیکال، مترقی، با ترکیبی یک‌دست و شعارهایی صریح که می‌تواند آغازگر مسیری باشد که شکاف میان معترضان طبقه متوسط با معترضان اقتصادی را پر کند. همه‌اش خوب بود، بجز یک شعار بد!

کمترین توقعی که از طبقه متوسط و به ویژه دانشجویان می‌رود این است که موتور پیشگام مدنیت و #خشونت‌پرهیزی در جریان اعتراضات باشند و این منش را در میان اقشار دیگر نیز تشویق و ترویج کنند. هنوز از اعتراضات آبان‌ماه و آن کشتار دردناک آنقدر نگذشته که فراموش کنیم دود افزایش خشونت اول از همه به چشم مردم بی‌دفاع می‌رود.

از این منظر، شعار «می‌کشم می‌کشم آنکه برادرم کشت» در تجمع گذشته یک انحراف تلخ بود. انحرافی که شاید صرفا از یک هیجان مقطعی ناشی شد، اما به هر حال باید به شدت نسبت به تکرار آن حساس باشیم. تیره‌روزی این کشور از همین «می‌کشم»ها است و مرهم زخم‌ش جنگ و کشتار و انتقام‌جویی بیشتر نیست.

(توضیح: تصویر پیوست، اثری است از «علی فرزات»، کارتونیست اهل سوریه که رژیم اسد انگشتان‌اش را خورد کرد)

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

✍️دستگاه‌های تئوری توطئه ساز نوادگان دائی جان ناپلئون بکار افتادند

🔹شرایطی که هواپیمای اوکراین مورد هدف قرار گرفت با وضعیتی که ایرباس ما سرنگون گردید چندان بی‌شباهت نبود. با این تفاوت که آمریکایی‌ها بلافاصله که متوجه شدند چه خطای فاحشی انجام داده‌اند اعتراف نمودند اما ما سه روز به عالم و آدم دروغ گفتیم و
سعی کردیم شواهد را هم پاکسازی کنیم.

🔹دستگاههای تئوری توطئه ساز نوادگان دائی‌جان‌ناپلئون به کار افتادند. گفتند چون این چندمین سقوط هواپیماهای بوئینگ بوده لذا آمریکاییها میخواهند بگویند بوسیله شلیک موشک سرنگون شده تا اعتبار بوئینگ بیشتر ازاین سقوط نکند. گفتند آمریکایی‌ها با اتهام ساقط کردن هواپیمای اکراین توسط ایران، دارند انتقام شکست‌های سیاسی و نظامی اخیرشان را می‌گیرند. گفتند چون تلفات آمریکایی‌ها در الاسد زیاد بوده، آمریکایی‌ها می‌خواهند اذهان عمومی را سرگرم ماجرای دیگری بنمایند. یک تئوری دیگر این بود که آمریکایی‌ها می‌خواهند پیشرفت، ابهت و دقت باور نکردنی سامانه موشکی ایران را خدشه‌دار کنند چون خود آمریکایی‌ها هم از سرعت و دقت موشک‌های ایران در بهت و حیرت فرو رفته بودند و سایر فرضیه‌های دایی‌جان ناپلئونی.
‌
🔹 الان هم همه بدنبال مجازات عامل این اشتباه هستند. یعنی در کل این سه روز تنها اشکالی که اتفاق افتاده بوده تشخیص اشتباه یک مسئول نظامی بوده و مابقی ارکان نظام به وظایفشان درست عمل کرده‌اند.


https://www.instagram.com/p/B7LSLNDJTqf/?igshid=1n6z3wi6mln6o

✍️‌ واکنش مردم بعداز شنیدن «واقعیت سقوط هواپیما» نشان داد چقدر اعتبار مسئولین نظام، صدا و سیما، مطبوعات و رسانه های حکومتی سقوط کرده است.


🔹پس از اعلام خبرِ «شلیکِ موشکِ پدافندِ هوایی» به هواپیمای مسافربری خطوط هوایی اوکراین، شاهد عکس‌العمل و واکنش طبیعی از مردمی هستیم که میزان خشم پیش‌بینی شده‌ای را بجهت این اتفاق از خود بروز می‌دهند.

🔹واقع مطلب این است که «اعتبارِ»نظام، مسئولین، صدا و سیما و رسانه‌های حکومتی به میزان قابل توجهی سقوط کرده‌است. به گونه‌ای که گاهی در زمانی که بنده با فعالین اصولگرا در دانشگاه‌ها به مناظره می‌نشینم نیز، حتی مرجع و رفرنس خبری این افراد به رسانه‌های خارج از کشور بازمی‌گردد.
این مسئله نشان دهنده این حقیقت است که حتی، آن دسته از افرادی که طرفداران حکومت هستند نیز ولو به شکل پنهانی برای کسب اطلاع از ماوقع دنیا به رسانه‌های فارسی زبان خارج نشین پناه می‌برند.
حتی با کمال تاسف باید گفت که برای فهم اینکه در کشور خودمان، از شیراز و تبریز گرفته تا قلب پایتخت چه رخ داده، باید به رسانه‌هایی که هزاران کیلومتر از ما فاصله دارند، رجوع کنیم. این مسئله‌ای نیست که یک شبه اتفاق افتاده باشد.

🔹قطعا از چهل سال پیش که انقلاب اسلامی در ایران رخ داد، بسیاری از شهروندان به مسئولین و نظام اعتقاد داشتند، اما متاسفانه آن قدر «خلاف‌گویی»، «کذب‌گویی» و «توجیه‌گری» دیدند که اکنون به این نقطه رسیده‌ایم. امری که در جای خود، بسیار تاسف آور خواهد بود.

🔹جالب اینکه به تبع اتفاق اخیر در حال حاضر نیز، بیش از آنکه «شهروندان غیرمعتقد» به نظام متالم شوند، اتفاقا، آن دسته از افرادی صدمه اعتمادی دیدند که معتقد و ملتزم به نظام هستند. این دسته از شهروندان، بسیار بهت‌زده شدند و دروغ شنیدن از نظام تا این حد، برای آن‌ها ملال‌آور بوده است. متاسفانه، از دست رفتن اعتماد، منظما رو به فزونی بوده و اساسا به نظر نمی‌رسد که این مسئله برای مسئولین اهمیتی داشته باشد.
[منبع: پیام نو]
https://www.instagram.com/p/B7OTag0pz_5/?igshid=1uoeysc9f2cvc

یادداشت وارده: باتوم‌های‌تان را غلاف کنید.
#V 062
https://t.me/divanesara/1019

نویسنده مهمان: زینب رحیمی -دیشب حافظ و آزادی غوغاکده شد. دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه صنعتی شریف دیروز عصر قرار گردهمایی داشتند تا به یاد دوستان و هموطنان از دست‌رفته‌شان در حادثه شوم انهدام هواپیمای اوکراینی شمع روشن کنند، پارچه سیاه به دیوار بکشند و با چشمان اشک‌بار به دیدار هم بیایند و عقده دل بگشایند.

جمع شدند. جمعیت‌شان بیشتر و بیشتر شد. آنها عصبانی بودند عصبانی از پنهان‌کاری و دروغ. عصبانی از اینکه فکر می‌کنند بازیچه دست کثیف سیاست شده‌اند. از اینکه فکر می‌کنند جانشان برای دولت‌مردان و سیاست‌ورزان ارزش ندارد. از اینکه فکر می‌کنند از رئیس جمهور گرفته تا مقامات نظامی مراقب جان و امنیت آنها نیستند.

دانشجویان و شهروندان، داغدار حادثه تلخ و تراژیک انهدام هواپیمای مسافربری اوکراینی هستند که باعث جان باختن 147 ایرانی و 32 خارجی شد. داغی که به دلیل پنهان‌کاری و دروغ‌های مسئولان دیگر رنگ و بوی خشم و طغیان گرفته است. آیا این خشم و ناراحتی حق شهروندان نیست؟ درک سوگواری، گریه و فریاد برای این همه تلخی تا این حد پیچیده است که کمترین فریاد را برنمی‌تابید، و بی‌معطلی ماشین‌های غول پیکر سیاه‌تان را راهی خیابان‌ها و دانشگاه‌های کشور می‌کنید. ماشین‌هایی که بیشتر از آنکه نماد ترس باشند نماد ناامنی هستند.

برادران سیاه‌پوش! ایرانیان امروز سیاه‌پوش خواهران و برادران خود هستند. حرمت عزادار و دل زخم‌خورده‌شان را نگه دارید و باتوم‌هایتان را غلاف کنید. گاز اشک‌آور را به سمت کلاس درس دختران و پسران خود حواله نکنید. زمانی می‌توانیم مردم ایران را به شکیبایی در درد و انبوه پیشامده دعوت کنیم که شما قدری کظم غیظ نشان دهید. تکبری را که باتوم و اسلحه به شما بخشیده؛ تف کنید. سپر و گرز و کلاه‌خود از تن به در کنید. فضای نفس کشیدن به فرزندان خود بدهید. آنها عصبانی خون‌های پایمال‌شده هستند. «خطای انسانی» افراد مختلف را به یک چوب برانید. آیا خطای انسانی مسئولین شلیک اشتباه موشک به سمت هواپیمای مسافربری کم است اما شعارهای دانشجویی ولو قدری تند و تیز گناه کبیره نابخشودنی.

از اسب تکبری که اسلحه و باتوم برایتان زین کرده؛ پایین بیاید و گوش به فریاد مردم بسپارید، حتی اگر فریادهایی از سر خشم باشد.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

‍ مسابقه یک‌نفره و مجلس اِهدایی

محمد فاضلی

⏰ زمان مطالعه: دو دقیقه

✅ پرده اول. امیر علی پنج شش ساله بود و علاقمند ورزش، مراسم اهدای جام‌های قهرمانی به ورزشکاران را از تلویزیون دیده بود. سخت علاقمند شده بود که او هم یک جام قهرمانی داشته باشد. بچه بود و هنوز منطق مسابقه و معنای جام را نمی‌دانست.

خلاصه با هم رفتیم و از یک مغازه لوازم ورزشی، جام و مدالی خریدیم که هنوز در قفسه کتاب‌هایش هست، اما سال‌هاست که دیگر هیچ الا یک خاطره از کودکی و بهانه خنده و شوخی با عمویش ارزشی ندارد. جامی که در مسابقه به دست نیاید، ابزار شوخی می‌شود.

✅ پرده دوم. دو نفر دوست عزیز دارم. یکی مهربانِ حقیقت‌گو، که تند و تلخ‌زبان در برابر قدرت و فروتن در برابر حقیقت و دوستان است. یک بار از او پرسیدم چگونه این همه بی‌محابا سخن می‌گوید. جدی پاسخ داد: از آن موقع که تصمیم گرفتم نمی‌خواهم رئیس‌جمهور شوم، در بیان سخن آزادم.

✅ دومی، نیک‌مرد باسوادِ ایران‌دوستی است که خِرد سیاسی دارد و زندگی‌اش به هیچ آلودگی مبتلا نیست. چندی پیش گفت «شما کاندیدای نمایندگی مجلس نشده‌ای؟» گفتم «نه» و می‌دانستم چون می‌خواهم مثل آن دوست اولی، زبان و قلمی گشاده داشته باشم، هیچ وقت نامزد هیچ مقامی که بندی باشد بر زبان و قلم‌ام، نخواهم شد. او اما به اصرار بسیار زیاد برخی، نامزد نمایندگی مجلس شده بود.

✅ پرده سوم. دیروز مطلع شدم که صلاحیت‌اش احراز نشده و در شمار تأییدشدگان نیست. چند نفر دیگر را هم بررسی کردم که همگی رد صلاحیت شده بودند و تقریباً مطمئن شدم که نظام گزینش دقیق عمل کرده و اکثرییت کسانی را که محتمل بوده اندکی متفاوت بیندیشند، و سلامت‌شان چنان است که به آن‌ها اجازه آزادگویی و کردار مستقل می‌دهد، کنار گذاشته است.

✅ باز هم عجله نکردم و از یکی دو نفر درباره تأییدشدگان پرسیدم، اجماع داشتند که نتیجه‌گیری‌ام درست است، تقریباً شخصیت شایسته ذکری باقی نمانده است، الا معدودی برای خالی نبودن عریضه.

✅ اگر وضع به همین منوال باقی بماند، انتخابات مجلس در اسفند امسال به «مسابقه یک‌نفره»ای بدل می‌شود که در آن برخی تصمیم گرفته‌اند یک مجلس به یک سلیقه و گروه خاص «اهدا» کنند: «#مجلس_اهدایی».

✅ رقابت و مسابقه که نباشد، نماینده مجلس شدن شبیه همان جام و مدالی می‌شود که من برای امیرعلی از مغازه کوچک لوازم ورزشی بابلسر خریدم، بهانه‌ای برای لطیفه و شوخی، اما تلخ و خاطره‌ای دردآور.

✅ مجلس عین جامی است که باید در رقابت تنگاتنگ به دست آید؛ مدالی است که باید، توسط داور بی‌طرف، به گردن ایده، برنامه و گروهی که در رقابت سخت برنده شده‌اند آویخته شود.

✅ «#مجلس_اهدایی» در مسابقه‌ای یک‌نفره با حضور گروهی که از برنده شدن در هر مسابقه‌ای ناامید شده‌اند، هویت و کارآمدی نمی‌آورد. انتخاب‌گران میدان رقابت را بگشایند و بسیار بازنگری کنند، وقت تنگ است.

✅ پرده آخر. اگر آن دوست را دوباره ببینم، تبریک خواهم گفت که از شرکت در بازی یک‌نفره تلخ بازمانده است، و تسلیت از این‌که میدان رقابت سیاسی در ایران از وجود خردمندان سالمی هم‌چون او تهی است.


(اگر می‌پسندید، به اشتراک بگذارید.)

http://t.me/fazeli_mohammad

akbarein

امروز در تهران کسی خطبه می‌خواند که نه در دلجویی از سوگواران موفق بود، نه در دلگرمی به هواداران. به سوگواران گفت: خودش هم غصه‌دار است؛ اما توضیح داد غصه‌اش این است که حادثه هواپیما، تشییع بزرگ را تحت‌الشعاع قرار داد. خوشحال و مدعی بود که مادر یکی از قربانیان به او نامه‌ی وفاداری داده است!
▪️خطبه‌اش اما برای هواداران هم تکراری بود و دلگرمی تازه‌ای نداشت؛ مثل همیشه گفت: «آمریکا نخواهد توانست هیچ غلطی بکند» و از موشکهایی گفت که «پایگاه آمریکایی را زیر و رو کرد»! اما هوادارانش بهتر از بقیه می‌دانند که چرا نظام‌شان نه به تعداد قربانیان اعتراضات آبان ۹۸ اعتراف می‌کند نه به تعداد قربانیان آمریکایی در پایگاه عین‌الأسد! اولی آنقدر هست که ۲ روز پیش فرمانده «سپاه محمد رسول‌اللهِ تهران بزرگ» گفت: «هنوز تفکیک کشته‌شدگان اعتراضات اخیر ⁩ انجام نشده». و دومی آنقدر هست که خبرگزاری سپاه نوشت: «چند آمریکایی از شدت انفجار از حال رفته‌اند»!
هواداران او امروز دریافتند که رهبرشان هم دیگر چیزی برای افزودن بر این تراژدی و کمدی ندارد.
▪️آقای خامنه‌ای در خطبه امروز، آیاتی از قرآن را خواند که در «نهایت شدّت [فشار] بر پیامبر و تنهایی و بیکسی» او نازل شده بود. کمی بعد مثالی از حاج قاسم سلیمانی زد و از حضورش «در حلقه محاصره ۳۶۰درجه‌ای دشمن» گفت و پرسید: «کدام فرمانده می‌توانست کارهایی را که او کرد انجام دهد؟». اعلام این «تنهایی و محاصره»، راز اصلی آمدنش به نماز جمعه پس از ۸ سال بود و بقیه خطبه، مرور رؤیاهایی بود برای نجات از این «تنهایی و محاصره»؛ کاری که بقیه دیکتاتورها هم می‌کنند در پایان راه.
▪️او از غزه و لبنان و سوریه و افغانستان گفت اما نه از سیل سیستان و بلوچستان حرفی زد و نه از دهها قربانی تشییع کرمان؛ به جایش گفت که «رزمندگان بدون مرزِ سپاه قدس» می‌روند تا «کرامت مستضعفان را حفظ کنند». کمتر از دو ماه پیش گفته بود: «مستضعف بر خلاف آنچه که امروز به اشتباه به افراد آسیب‌پذیر و فرودست می‌گویند به معنای خلیفةالله در زمین است». برای همین هم امروز هیچکس تعجب نکرد که چرا مستضعفانِ خودمان، ارزش تسلیت یا تسلّا نداشتند چه رسد به حفظ کرامت‌شان!
و سرانجام؛ همه منتظر خطبه امروز بودند و این نشانه‌ای ارزشمند است از فهم جمعی ما در تحلیل سیاسی. یعنی در این نقطه به اشتراک رسیده‌ایم که طرف دعوای ما فقط یک نفر است و فقط با قوت و ضعف اوست که می‌توان قوّت و ضعف نظام را اندازه گرفت. یعنی دیگر خیلی‌ها نه برای مواضع دولت و مجلس وقت‌شان را تلف می‌کنند، نه برای شرکت در انتخابات

شواهدِ عمدی بودن شلیک به هواپیمای اوکراین را بهتر بشناسیم

https://www.youtube.com/watch?v=u05AisxKfVI