و حالا بازیکن ایرانی باشگاه یوونتوس ایتالیا ! آناهیتا زمانیان خوش آمدی http://jvnts.ir/n12816

محمود صادقی: گویا مشاوران رهبر نمی‌گذارند همه واقعیت‌‌ها به او برسد http://www.bbc.com/persian/iran-50974005

هشدار فعالان 'عدالتخواه' به آیت‌الله خامنه‌ای: روند فعلی حکمرانی به اضمحلال نظام می‌انجامد http://www.bbc.com/persian/iran-50974004

تاریخچه کلاه قشقایی یا همان کلاه دوگوشی https://ieknafar.wordpress.com/2020/01/02/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B4%D9%82%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D9%88%DA%AF%D9%88%D8%B4/

مقصر اصلی آلودگی هوا http://hassantash.blog.ir/1398/10/11/%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D9%81%D8%AA-%D9%85%D9%82%D8%B5%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C-%D8%A2%D9%84%D9%88%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%87%D9%88%D8%A7

🔺هرگز ندیده‌ام «آقای مدیری» جرئت کرده باشند به بخش‌های دیگر حاکمیت نزدیک شده باشند.

🔹جناب آقای مهران مدیری «چوب زَدَن به مُرده» و «لگد نِمودن اُفتاده» خیلی «هنر» نیست .

🔹چندی پیش در برنامه دورهمی، آقای مهران مدیری، رئیس‌جمهور را بطنز گرفتند. این نه نخستین باری بود که آقای مدیری چنین برخوردی با آقای روحانی کردند و نه یقینا آخرین بار خواهد بود. قطعا از رئیس‌جمهور انتقاد کردن و ایشان را به طنز گرفتن اقدامی بسیار ستودنی است. من خودم از ۲۹ اردیبهشت ۹۶ به این طرف گزنده‌ترین و تلخ‌ترین انتقادات را بواسطه «پشت کردن آقای روحانی به مطالبات ۲۴‌میلیون رای‌دهنده» بایشان وارد ساخته ام.

🔹اما موضوع برسرنفس انتقاد از مسئولین نیست. موضوع«چوب زدن به مُرده»، و لَگَد زدن به اُفتاده» است.
من هرگز ندیده ام اینگونه که آقای مدیری شجاعانه رئیس جمهور و دولت را به تمسخر می گیرند،جرئت کرده باشند و نزدیک به بخش های دیگر حاکمیت شده باشند.

🔹این قابل تقدیر است که ایشان بعنوان یک هنرمند با دردها و آلام هموطنان شان همراهی نشان دهند.اما تا بحال ندیده ام که ایشان در قبال «اعتراضات مردمی »یا «مظالم سیاسی و اجتماعی» کوچکترین اعتراض و همدردی کرده باشند.
در حالی‌که کم نبوده اند چهره‌های سرشناس هنری، ورزشی یا اجتماعی که برخلاف آقای مدیری درکنار مردم قرارگرفته‌اند.

🔹اما جناب مدیری ترجیح داده اند حتی نزدیک هم به این حوزه ها نشده و صرفا جسارت مردمی شان درحد استهزا آقای روحانی بوده. کانه آن اعتراضات و مصیبت ها در کشور دیگری اتفاق افتاده.

🔹این البته حق هر هنرمندی است که تصمیم بگیرد درقبال مسائل اجتماعی می خواهد ورود پیدا کند و یا صرفا مایل است در همان حوزه تخصصی‌اش باقی بماند.
اما اگر انتخاب کرد که نسبت به مسائل جامعه اش نمی خواهد بی تفاوت بماند، در آنصورت میبایستی متعهدانه رفتار نموده و صرفاً هنرش در «لگد زدن به اُفتاده» خلاصه نشود.


https://www.instagram.com/p/B61AV7BJZGR/?igshid=qedra102s4kg

ایران و آمریکا؛ دو کشوری که نمی‌خواهند با هم بجنگند و نمی‌توانند با هم صلح کنند! http://www.iran-emrooz.net/index.php/news2/82143/

کلمه: تعداد کشته‌شدگان اعتراض‌ها ۶۳۱ نفرند http://www.iran-emrooz.net/index.php/news2/82142/

برای پیامک رمز دوم پویا باید پول بدهید https://meidaan.com/archive/66520

نیمی از ایستگاه‌های آتش‌نشانی اهواز ماشین ندارند https://meidaan.com/archive/66511

مطالعه طرح انتقال آب خزر باز هم ردیف بودجه دارد https://meidaan.com/archive/66508

هفت هفته پس از کشتار آبان https://kadivar.com/17655/

سرنوشت غم‌انگیز مرسدس https://virgool.io/@golstar/%D8%B3%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%BA%D9%85%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B2-%D9%85%D8%B1%D8%B3%D8%AF%D8%B3-xmgi2ef33mwi

تندروتر، اما عاقل‌تر از خودسرها! http://moghaddames.blogfa.com/post/894

موفقیت کوچک: صدای اقتصاد برای همه

مهدی ناجی (@Sekke_Pod)

⏰ زمان مطالعه: یک و نیم دقیقه

⭕️ چرا چهل سال است تورم دورقمی دست از سر ما مردم ایران برنمی‌دارد، چرا ارز 4200 تومانی رانت و فساد به همراه دارد، چرا نظام مالیاتی ما عادلانه نیست و مشکلات ساختاری بودجه مملکت چیست؛ اصلاً چرا اقتصاد ما این گونه پرمشکل است؟ چرا به نظر می‌رسد از اصلاح اقتصاد درمانده‌ایم؟ توضیح می‌دهم.

⭕️ من از وقتی دانشجو و بعدها معلم اقتصاد شدم، و خیلی بیشتر از وقتی سروکارم با سیاست‌گذاران اقتصادی افتاد، احساس کرده‌ام که باید جمعیت هر چه بیشتری از مردم، حداقل تحصیل‌کردگان مؤثر، دانش اقتصادی خوبی داشته باشند.

⭕️ ما فکر می‌کنیم هر قدر مردم، دانش اقتصادی بیشتری داشته باشند و بدانند ریشه مشکلات اقتصادی مملکت، واقعاً کجاست و چرا حل نمی‌شوند، کار سیاست‌مداران برای وعده‌های توخالی دادن سخت‌تر می‌شود.

⭕️ «موفقیت کوچک» من و همکارانم (چند دانشجوی لیسانس اقتصاد) این است که کانال تلگرامی «پادکست سکّه» (@Sekke_Podcast) را راه انداخته‌ایم.

⭕️ ما در کانال سکه با اقتصاددانان گفت‌وگو می‌کنیم و مشکلات اقتصاد ایران را برای مردم توضیح می‌دهیم.

⭕️ سعی می‌کنیم ساده باشیم، اما دقیق، حرف اصحاب همه تفکرات اقتصادی را به گوش مردم برسانیم، ما سعی می‌کنیم «صدای اقتصاد برای همه» باشیم.

⭕️ ما به سهم خودمان سعی می‌کنیم «پادکست سکّه»، سبب شود رونق اقتصادی از مسیر دانش و آگاهی همگانی، از سفره هفت‌سین ایرانیان، به سراسر زندگی‌شان، راه یابد.

⭕️ اگر شما هم نگران اقتصاد ایران هستید، لطفاً با ما همراه شوید؛ ایران بهتری بسازیم با موفقیت‌های کوچک.

📡 کانال تلگرامی سکه:
http://t.me/Sekke_Podcast

#موفقیت‌های_کوچک_ایرانیان
#پادکست_سکه
📡 @ir_s_s

در اعتراضات آبان پایه‌های اجتماعی قدرت از دست رفت

آرمان امیری:
▫️اگر حرف مسؤلان در مورد پیوستن اقشار فرودست به صف براندازان را بپذیریم، باید آژیر خطر را بکشیم
▫️در روزهای گذشته مسئولان برآوردهای مختلفی از طبقات حاضر در این اعتراضات ارائه دادند که جدیدترینش، سردار حسین نجات بود. با آرمان امیری در این‌باره گفت‌وگویی داشتیم.
@Nazar

مااااا نمی‌جنگیدیم، فقط کشته می‌شدیم!

https://t.me/divanesara/993
#A 236

آرمان امیری @ArmanParian : سال‌ها پیش، در آن روزهای پر التهاب جنبش سبز، هرگاه که خسته، زخم خورده، خون‌دیده و سرکوب شده روز را به پایان می‌بردیم، بخشی از یک شعر را با خودم تکرار می‌کردم که می‌گفت: «مااااااا نمی‌جنگیدیم، فقط کشته می‌شدیم». به نظرم، هیچ توصیفی برازنده‌تر و شاعرانه‌تر از این نمی‌توانست زبان حال ما باشد.

شاعر آن شعر، آنکه زبان حال همه ما شده بود، بکتاش آبتین بود. شعرش را برای حال و هوای جنگ سروده بود، اما نمی‌دانم این از بی‌زمانی هنر است یا از تیره‌بختی ما که سروده‌های جنگ‌مان، سال‌ها بعد همچنان وصف حالمان بود و هنوز هم باید باشد.

حالا خبر رسیده که سه شاعر و نویسنده، به حکم قاضی مقیسه مجموعا به ۱۵ سال زندان محکوم شده‌اند. بکتاش آبتین، همراه با رضا خندان مهابادی و کیوان باژن به «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» محکوم شده‌اند. کانون نویسندگان، مصادیق اتهام‌های این سه نفر را بدین شرح اعلام کرده است: عضویت در کانون نویسندگان ایران، انتشار خبرنامه‌ داخلی کانون، آماده کردن کتاب پژوهشی در باره‌ تاریخ پنجاه ساله‌ی کانون برای انتشار داخلی، بیانیه‌های کانون، حضور بر مزار جانباختگان قتل‌های سیاسی زنجیره‌ای از جمله جعفر پوینده و محمد مختاری و شرکت در مراسم سالانه‌ بزرگداشت احمد شاملو است.

من به مصادیق اتهامات خیره مانده‌ام و بار دیگر با خودم می‌گویم: «مااااااا نمی‌جنگیدیم، فقط کشته می‌شدیم».

فایل پیوست، همان شعر بکتاش آبتین است، با صدا و اجرای خودش.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

🔺️خط سیاهی که روی کوه‌های سفید پوشیده از برف می‌بینید، انبوه کولبرانی‌ست که برای تکه‌ای نان، اینگونه جانشان را به خطر می اندازند.

@khabarfouri

گزارش به رهبر باید تلخ باشد

«حتی اگر یک خانه‌ سالم مانده باشد و یک نفر در این مملکت زنده مانده باشد، این جنگ را ادامه خواهیم داد.» این جمله‌ایست از آیت‌الله خمینی در میانه‌ی جنگ در جمع مسئولان، برگرفته از سند سپاه به نقل از کتاب «آغاز تا پایان» اثر سردار محمد درودیان.
هرگاه تردیدها درباره‌ی امکان ادامه‌ی جنگ جدی می‌شد، آیت‌الله خمینی با جمله‌هایی از این جنس با تردیدها مقابله می‌کرد؛ اما چرا در نهایت با تصمیمی که گفت برایش از زهر کشنده‌تر است قطعنامه‌ی 598 را پذیرفت؟ ذهنیت او در زمانی که بر ادامه‌ی جنگ تاکید می‌کرد و در زمانی که قطعنامه را پذیرفت چگونه شکل گرفت؟
امام درباره‌ی پذیرش قطعنامه گفت که تصمیمش «با توجه به نظر تمامی كارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای كشور» بوده است.(صحیفه، ج21، ص92)
در پیامی که برای مسئولین نوشت معلوم شد چند گزارش تلخ و یک گزارش تکان‌دهنده او را با حقایقی تلخ رو‌به‌رو کرده که به‌سرعت نظرش را تغییر داده است.
یکی از گزارش‌ها از دولت بود که در آن وضع مالی نظام زیر صفر اعلام شد. گزارشی دیگر از مسئولین سیاسی که با شرح وضعیت جنگ نوشته بودند: «شوق رفتن به جبهه» در مردم کم شده است. یک نامه هم از فرماندهی سپاه که امام آن را تکاندهنده توصیف کرد. در آن نامه امکاناتِ بسیار زیاد و خواسته‌های عجیبی مطرح شده بود و امام نوشت این فرمانده «مهم‌ترین قسمت موفقیت طرح خود را تهیه‌ی به‌موقع بودجه و امکانات دانسته است... البته با ذکر این مطالب می‌گوید باید باز هم جنگید، که این دیگر شعاری بیش نیست.» (نشریه‌ی نگین، ش‌21، ص43)
همین جمله‌های مختصر فضای پذیرش قطعنامه را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ اما شاید سوال مهم‌تر این باشد که ذهنیت امام برای تاکید بر ادامه‌ی جنگ چگونه شکل گرفته بود؟
سال 94 از هاشمی رفسنجانی پرسیدم گویا در آن مقطع گزارش دقیقی به امام رسید. آیا امکان نداشت که آن گزارش‌ها زودتر به امام برسد؟ جواب داد: «بعضی‌ها بودند که نمی‌خواستند واقعیت وجودی ذهن خود را پیش امام رو کنند. به من می‌گفتند که نیازهای زیادی داریم و نمی‌توانیم بجنگیم، اما به امام که می‌رسیدند، می‌گفتند: عاشورایی می‌جنگیم.»
آیا آیت‌الله خمینی در مقابل واقعیت‌های ویرانگر جنگ، تنها با تکیه بر بحث‌های شعاری بر ادامه‌ی جنگ تاکید می‌کرد؟ در این میان هاشمی رفسنجانی و مسئولان عالیرتبه تا چه حد قبل از گزارش‌های تلخ سال 67، امام را در جریان واقعیت‌های تلخ جنگ قرار داده بودند؟
بر اساس یادداشت روزانه‌ی هاشمی در 21 فروردین66، او و حسن روحانی دونفری قدم می‌زدند و روحانی می‌گفت باید جنگ را از موضع قدرت خاتمه داد و منتظر فتحِ سرنوشت‌ساز نماند. هاشمی نوشته چون حرف روحانی برخلاف نظر امام بود صراحت نداشت. (دفاع و سیاست، ص61)
وقتی حسن روحانی در قدم زدن دو نفره با هاشمی از صراحتش کم می‌کند، مسئولین در حضور امام خمینی چگونه سخن می‌گفته‌اند؟
روغنی زنجانی، مسئول برنامه و بودجه در دولت موسوی، می‌گوید سال 65 در نامه‌ای برای نخست‌وزیر موسوی استدلال کرده که نمی‌توان جنگ را ادامه داد و یا باید جنگ را تمام کرد یا ادامه داد که نتیجه‌ی آن فروپاشی نظام و قهرمانانه کنار رفتن است.(اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی، ص169) او فکر می‌کند نخست‌وزیر در باطن با حرف‌های او موافق بود اما «نمی‌توانست به‌صورت رسمی نظر مخالف دولتِ خود را درباره‌ی جنگ عنوان کند.»(همان، ص184)
آیا مذاکرات مجلس و بحث‌های داخل دولت می‌توانست آیت‌الله خمینی را در جریان عمق فاجعه قرار دهد؟ با روایت روغنی زنجانی این مسیر نیز عمق فاجعه را آشکار نمی‌کرد. او می‌گوید در اتاقی که پشت محل برگزاری جلسات هیات دولت بود و اعضای کابینه برای استراحت و یا سیگار کشیدن از آن استفاده می‌کردند، نظرات با صراحت در انتقاد از ادامه‌ی جنگ بود اما در اتاق رسمیِ جلسه صحبت‌ها از آمادگی برای ادامه‌ی جنگ بود؛ با چاشنی آیه، حدیث و شعرهای حماسی. او می‌گوید: «در مجلس نیز همین‌طور بود، تمام نطق‌های پیش از دستورِ نمایندگان در دفاع از ادامه‌ی جنگ بود.» اما خارج از آنجا كه با آن‌ها گفتگو می‌کردی و وضعیت را توضیح می‌دادی آن‌ها هم ادامه‌ی جنگ را نقد می‌کردند؛ «فکر می‌کنم همه درگیر خودسانسوری بودند.»(همان، ص183)
نکته‌ی آخر این‌که در هیچ شرایطی مسئولیت از رهبری سلب نمی‌شود و او بیش از همه مسئول گرفتن اطلاعات واقعی از مدیران کشور است و باید این مسیر را هموار کند تا مبادا مسئولین جرات گزارشِ عمق تلخی‌ها را نداشته باشند.
حتی اگر بپذیریم برای جلوگیری از فروپاشی ذهنی جامعه باید قدری از تلخی گزارش به مردم کاست؛ اما با رهبر باید تلخی‌ها را تلخِ تلخ گفت تا از عمق بلاهایی که بر سر مردمش می‌آید باخبر باشد.
https://t.me/jafarshiralinia

بیزارم از بی تفاوت‌ها https://engare.net/i-hate-indifferent/

یادداشت وارده: دام هفتم
#V 057
https://t.me/divanesara/995

نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96 -در الهیات مسیحی هفت گناه هست که ارتکاب‌شان دوزخ در پی دارد. این گناهان کبیره عبارتند از: غرور، طمع، شهوت، حسادت، شکم‌پرستی، تنبلی و خشم. از دیرباز هنرمندان بسیاری این مضامین را در متن آثارشان به کار گرفته‌اند. دیوید فینچر در فیلم «هفت» همین موضوع را دستمایه قرار داده است.

در این فیلم ماجرای قتل‌هایی زنجیره‌ای با انگیزه مذهبی و بر اساس گناهان هفت‌گانه روایت می‌شود. قاتل بر اساس نقشه‌ای حساب‌شده، مأموران پلیس را مرحله به مرحله پی خود می‌کشد و با ارتکاب شش گناه، نهایتاً او را وارد بازی می‌کند و گناه هفتم را به گردنش می‌اندازد؛ خشم. مأمور قانون که باید مجری عدالت می‌بود، اسیر حس انتقام شده و از سر خشم پازل دوزخی را تکمیل می‌کند.

وقتی به وضعیت امروزمان می‌نگریم، گویی همین قصه مقابل چشمان‌مان قرار می‌گیرد. حکومت به اقسام شرارت‌ها مبادرت می‌ورزد و جامعه را پی خود می‌کشد تا در لحظه نهایی او را نیز در گودال خشم و نفرت و انتقام گرفتار سازد. یاد آور دیالوگی در فیلم: «اگر او را بکشی او برنده می‌شود.» خوب که به نشانه‌های رفتاری و گفتاری دقت کنیم، در می‌یابیم خواب آشفته‌تری برای‌مان دیده‌اند. بذر نفرت در این خاک پاشیده‌اند و اگر آن گونه که می‌خواهند رقم بخورد، ابلیس بر آینده‌مان، چون گذشته، «به سور» خواهد نشست. چرخه خشونت اگر نشکند، لاجرم «امروز بد، و بدتر از آن فردامان».

هر چند صدها تن بی‌جان بر خاک افکندند، گویی اکتفا نکرده، خانواده‌هاشان را نیز محبوس می‌سازند، سنت و آیین سوگواری برای درگذشتگان را هم قدر نمی‌نهند، هیچ ارزش و هنجار و حرمتی نمی‌شناسند، و یک‌سره بر مدار زور می‌گردند. زندانیان را به زندانی مضاعف در می‌اندازند و از آن بدتر «آن» می‌کنند که فی‌المثل با نرگس محمدی کردند. «فرهاد» ها و «آزاد»ها را در بند معیشت به کوه و کمر می‌کشند و از پای در می‌آورند. پاسخ دردهای مردم را با نیشخند می‌دهند و درماندگان را پای میز محاکمه و مقابل دوربین اعتراف می‌کشانند.

این‌ها همه کافی نیست تا بدانیم همانند امروز، چه عاقبت شومی در انتظار ماست، اگر در آینده‌ای مفروض بخواهیم تنها بخشی از آن چه بر این ملت رفته را تلافی کنیم؟ یا مبارزه‌مان را در ساحت آنان سامان دهیم؟ بذر کینه اگر به بار نشیند، زندگی کابوسی بی‌پایان خواهد شد. عصر وحشت انقلاب فرانسه نتیجه این باور بود که باید آخرین شاه را با امعا و احشای آخرین کشیش معدوم کرد. قطعاً ستمگری شاهان و دستگاه کلیسا، جان به لب رسیدگان را به چنین نتیجه هولناکی رسانده بود. اما ملت از این ایده چه طرفی بست؟ رد این قبیل نتایج خونین واکنشی را می‌توان در جای جای تاریخ دنبال کرد و نهایتاً سرخوردگی حاصل از آن را نیز دید. قربانیانی که دست به اقدام متقابل می‌زنند، تنها دست‌شان به خون آلوده نمی‌شود، بلکه یک بار دیگر هم قربانی می‌شوند. این بار قربانی دامی که پیشتر حاکمان برایشان نهاده‌اند تا آنان را شریک جرم خود سازند.

اگر چه «مفتش اعظم» تهدید به مرگ و سوزاندن می‌کند اما «مسیح» بر لبانش بوسه می‌نهد. این تمثیل در راستای عادی جلوه دادن جنایت و طلب مغفرت برای سرکوبگران نیست. این نشان دادن تنها راهی است که ما را از تکرار فاجعه بار باز می‌دارد. اگر در افسانه آفرینش جای هابیل و قابیل را عوض کنیم، چیزی از شرارت نکاسته‌ایم. باید این رسم را بر هم زد. در تمام تحلیل‌ها، در هر گام مبارزه، در هر تلاش برای رهایی، باید این سایه موحش را کنارمان ببینیم.

خشم و انتقام چاهی است که استبداد بر سر راهمان کنده، و با هر عمل شرورانه‌ جدیدی ما را یک قدم به آن نزدیک‌تر می‌کند. ما اما یک پاسخ درست بیشتر به دعوتش نداریم: نه.

متاسفانه مصادره‌کنندگان عدم خشونت در ایران امروز، یعنی اکثر اصلاح‌طلبان، این مفهوم را تهی و آن را مترادف ترس و بی‌عملی کرده‌اند. حال آن که، خشونت پرهیزی نه تسلیم که کنش‌گری و استقامت حداکثری است. پرهیز از خشم و حس انتقام نه تابلوی «ایست» که نشانه مسیر درست است.
در آخر، جمله پایانی فیلم هفت، که بر گرفته از سخن ارنست همینگوی است را تکرار می‌کنیم: «دنیا جای زیبایی است، و ارزش مبارزه را دارد». من با قسمت دوم موافقم.

کانال «مچمع دیوانگان»
@DivaneSara