اگه این بار می‌تونست از مرزهای شمالی بیرون بره، شاید دیدار بعدی‌شون سه چهار سال دیگه بود، یا ده سال دیگه… یا شاید اصلاً توی این زندگی دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌دیدن.
بالاخره یه روزی اون پدر می‌شد و ون‌یو یه مادر.
شاید دیگه ازش متنفر نمی‌بود، اما اگه یه روز برای بچه‌هاش از ون‌یو حرف می‌زد، شاید هنوز هم یادش می‌اومد که ون‌یو اون روزها چقدر بی‌رحمانه باهاش رفتار کرده بود.

نامه توی مشت ون‌یو اون‌قدر مچاله شده بود که دیگه چیزی ازش معلوم نبود.

اشک‌های درشت بی‌صدا از گوشه‌ی چشم‌هاش سرازیر شدن و نقاب روی صورتش رو خیس کردن.

ون‌یو بی‌صدا زیر لب زمزمه کرد:
”متاسفم.”
و بعد…....
”خداحافظ.”

میدونید اینجا ون‌یو یک عالمه گریه کرد ولی بازم به خودش میگفت اشکام بخاطر این نیست که عاشق شیائولی‌ام و از اینکه رابطه‌مون تموم شده ناراحتم میگفت چون سوتفاهم بینمون حل نشده و درست حرف نزدم باهاش ناراحتم! یعنی این دختر حتی پیش خودش هم به خودش اجازه نمیداد اعتراف کنه عاشق شیائولیه چون فکر میکرد کسی که دنبال قدرته نباید هیچ احساس شخصی داشته باشه خیلی بیچاره‌ست :((