Мехрбонӣ, ки дунёро дигаргун мекунад! 🌍❤️ Ин видеои кӯтоҳе, ки ҳаёти рӯзмарраи Тоҷикистонро нишон медиҳад, моро ба корҳои хурди хайр илҳом мебахшад. Саҳнаҳои гарм ва равшани кӯмакҳои оддӣ – дар маршрутка ҷой додан, кӯмак ба бибӣ ва хӯрок тақсим кардани кӯдакон – моро ба он водор мекунад, ки ҳар як амал метавонад таъсири бузург дошта бошад.
Заб 33:15: "Аз бадӣ дур шав ва некӣ бикун;
талабгори осоиштагӣ шав ва дар паи он бош."

🗯"Аммо аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро биҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо ба таври илова дода хоҳад шуд."(Матто 6:33).
💁‍♂️Ин оят маънои онро дорад, ки Худоро ва иродаи Ӯро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал гузорем. Вақте мо бо дили пок ба Худо наздик мешавем, Каломи Ӯро меомӯзем ва мувофиқи амрҳои Ӯ зиндагӣ мекунем, Ӯ ваъда медиҳад, ки ниёзҳои моро, мисли хӯрок, либос ва ҳифозат, таъмин мекунад. Ин на он аст, ки зиндагӣ бе мушкилот мешавад, балки Худо ваъда додааст, ки ба онҳое, ки ба Ӯ такя мекунанд, ғамхорӣ мекунад.

❓Савол барои андеша:
Имрӯз дар дили❤️ ту чӣ дар ҷои аввал аст — иродаи Худо ё нигарониҳои дунё?

Ҷавобҳо худро дар коментария гузоред🗯

«Қонуни аввалин ва муҳимтарин чунин мебошад, ки „Худованд Худои худро бояд бо тамоми дилу ҷонамон ва бо тамоми ақлу ҳушамон дӯст бидорем“."
Мат 22:37

Ин амри асосӣ моро даъват мекунад, ки Худоро бо тамоми вуҷуд дӯст дорем ва Ӯро дар ҳаётамон аввал гузорем.

Чӣ тавр муҳаббат ба Худо нишон додан мумкин:

1. Дуо: Ҳар рӯз бо Худо самимона сӯҳбат кунед ва сипосгузор бошед.
2. Итоат: Ба амрҳои Китоби Муқаддас пайравӣ кунед.
3. Муҳаббат ба наздикон: Ба дигарон кӯмак кунед ва меҳрубон бошед.
4. Омӯзиши Китоб: Китобӣ Муқаддасро хонед, то Худоро беҳтар бифаҳмед.
5. Хидмат: Истеъдодҳоятонро барои хидмат ба Худо ва одамон истифода баред.

Савол барои андеша: Имрӯз чӣ гуна метавонед муҳаббататон ба Худоро дар зиндагии худ нишон диҳед?

🌏«Хушбахтанд онҳое, ки дили тоза доранд, чун онҳо Худоро мебинанд» (Матто 5:8).
Ин суханони Исо Масеҳ аст, ки мегӯянд чигуна инсон ба Худо наздик мешавад. Дили тоза яъне ростқавл будан, бе дурӯғ, бадӣ ва худбинӣ. Дили тоза ба некӣ, муҳаббат ва ҳақиқат мерасад, то инсон Худоро на фақат дар охират, балки дар ин дунё бо муносибат бо Ӯ, корҳои хуб ва имон ба Исои Масеҳ бубинад.
Чӣ дилро тоза намегузорад?
• Гуноҳ (ҳасад, ғазаб, ғурур, дурӯғ) – дилро ифлос мекунад.
• Дурӯягӣ – аз берун хуб намудан, аммо дар дарун бад будан.
• Хоҳишҳои бад – пулпарастӣ, хоҳишҳои нодуруст, орзуи ҳокимият.
• Кина – бахшида натавонистан дилро баста мекунад.
• Надонистани хатоҳо – хатоҳои худро дидану ислоҳ накардан.
Барои тоза кардани дил бояд тавба кунем, бо Худованд муносибат дошта бошем ва кӯшиш кунем, ки нек бошем!

⛰«Ҳама чизи хуб ва комил аз боло, аз Худои падари нурҳо меояд, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад ва ҳатто сояи тағйир надорад.»
Яъқуб 1:17

Шарҳи кӯтоҳ ба забони соддаи тоҷикӣ:
Ин оят мегӯяд, ки ҳар чизи хуб дар зиндагӣ — мисли муҳаббат, хушбахтӣ, хирад ё некиҳо — аз Худо меояд. Худоро «Падари нурҳо» номидаанд, чун Ӯ мисли нур пок ва роҳнамо аст. Худо ҳамеша як хел аст, Ӯ тағйир намеёбад ва ҳамеша нек аст. Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худо бовар кунем ва барои некиҳояш шукр гӯем.

“Барои чӣ ту метавонӣ ҳозир ба Худо шукр кунӣ?”

⛰«Дигаронро доварӣ накунед, то худатон доварӣ нашавед» (Матто 7:1). Ин суханони Исо Масеҳ таъкид мекунанд, ки пеш аз сарзаниши дигарон барои камбудиҳояшон, бояд хатоҳои худамонро ислоҳ кунем (Матто 7:3-5). Ба ҷои доварӣ, бо меҳрубонӣ, фурӯтанӣ ва муҳаббат ба дигарон муносибат кунем, чун доварӣ кори Худост. Ин оят моро ба дилсӯзӣ ва бахшиш даъват мекунад, тавре ки дар фармони «ҳамсояатро мисли худат дӯст дор» (Матто 22:39) гуфта шудааст.

Чӣ тавр шумо метавонед ин таълимоти «Дигаронро доварӣ накунед» (Матто 7:1)-ро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ, масалан, дар муносибат бо дӯстон, оила ё ҳамкорон, амалӣ кунед, то муҳаббат ва фурӯтаниро нишон диҳед?

"Каломи Ту чароғ аст барои поям; ва нур аст барои роҳам."(Забур 118:105).
Ин оят маънои онро дорад, ки Китоби Муқаддас, яъне Каломи Худо, мисли чароғи равшанест, ки дар торикӣ роҳи моро нишон медиҳад. Дар замони қадим, вақте ки торик буд, одамон чароғ ё машъалро барои дидани роҳ истифода мекарданд, то наафтанд ё гумроҳ нашаванд. Ҳамин тавр, Китоби Муқаддас ба мо кӯмак мекунад, ки дар зиндагӣ роҳи дурустро интихоб кунем, аз гуноҳ ва хатоҳо дур бошем ва фаҳмем, ки Худо аз мо чӣ мехоҳад. Он на танҳо барои як қадами мо, балки барои тамоми роҳи зиндагиамон равшанӣ медиҳад, то мо бо хирад ва имон пеш равем. Ин оят моро даъват мекунад, ки Китоби Муқаддасро хонем ва дар ҳаёти ҳаррӯзаамон истифода барем, то дар роҳи Худо бимонем.

Оё ту Китоби Мукаддасро мехонӣ, то роҳи дурустро пайдо кунӣ?

⛰«Доимо бо дуо машғул буда, дар он бо шукргузорӣ бедор бошед;»
Нома ба Қӯлассиён 4:2.
Дӯстони азиз, ин суханони Ҳавворӣ Павлус даъват ба он аст, ки ҳамеша бо Худо дар тамос бошем. Дуо на фақат сухан, балки дили кушода ба Худост. Устувор будан дар дуо яъне ҳар рӯз бо Худо сӯҳбат кардан: дар хурсандӣ, дар мушкилот, субҳ ё дар миёнаи рӯз.
Павлус мегӯяд, ки бо бедорӣ дуо кунем, яъне бо диққат ва имон, нагузорем, ки корҳои зиёд моро аз Худо дур кунанд. Шукргузорӣ дар дуо ба мо ёд медиҳад, ки ҳатто дар сахтиҳо барои чизе Худоро ситоиш кунем. Дуои доимӣ моро қавӣ мекунад, ба муқобили васвасаҳо кӯмак мерасонад ва дилро бо оромӣ пур мекунад.
Имрӯз аз худ бипурсед: ман чанд маротиба дар давоми рӯз ба Худо дуо мекунам? Бигзор дуо нафаси шумо, қуввати шумо шавад. Дуо кунед, шукр кунед, бовар кунед – Худо шуморо роҳнамоӣ мекунад.