از چه بگویم وقتی زبانم همراه مردمم لال شد و چشمانم با بی رحمی ها کور.
از چه بگویم وقتی لحظه به لحظه ای که میگذرد جانی از ما گرفته میشود و حقی از ما سلب.
چه داریم که بگوییم وقتی از جهان کنار گذاشته میشویم و صدایمان به گوش کسی نمیرسد، وقتی دادمان ساکت تر از سکوتمان است و سکوتمان دردناک تر از مرگمان...
دیگر نور و جانی نمانده، تنها تاریکی است و ظلم و ظلماتی که گردنمان را میان انگشتان بی عدالتش فشرده، حالا تنها ماییم و جهان ارتباطاتی که با گذشت دقایق رو به خاموشی میرود. ماییم و بی‌خبری از حال خودمان، ماییم و بی‌خبری از مرگ آخرین رنگ امید درونمان، باز ماییم و رنجی که رنگ ابدیت به خود گرفته...

و زندگی آشنای غریبیست که گاه هوای بودنش در سرمان است و گاه آرزوی گذرش، روزی امید به وجودش داریم و روزی تمنا به نابودیش، زمانی التماس به قطره ای از آن میکنیم و زمانی دریایی از جریانش را پس می‌زنیم. کاش میشد درون دریای زندگی شنا کرد و غرق نشد، از صخره هایش بالا رفت و پس نیفتاد، از کوچه هایش گذر کرد و غمگین نشد، کاش میشد این اقیانوس همیشه شیرین باشد، کاش...

کودک که بودم فکر میکردم مرگ تنها قطع شدن نفس و توقف قلب است، اما با گذشت زمان مزه مرگ را قطره قطره چشیدم. زمانی که احساساتم زیر کوهی از بی رحمی ها له شدند فهمیدم مرگ تنها نبود اکسیژن نیست. مرگ همان روزهایی است که خنجر کلمات رگ های قلبم را پاره کردند. مرگ همان سال های تنهاییست که ذره ذره وجودم را به تاریکی کشاندند. مرگ همان درد و رنجی است که هیچ نقطه پایانی ندارد. من مرگ را نفهمیدم، بلکه آن را زندگی کردم و امروز مرده ای زنده ام که منتظر مرگ بعدی ام هستم.
این روز ها حس میکنم حتی زندگی هم مرده است...