و آتشی که با شمشیر کلمات به دیواره های قلبم زبانه می‌کشد دریغ از ذره ای خاموشی و فردایی که خاکستر سوخته در حرارت درد وجودم را سیاه تر خواهد کرد، پس آن پایان خوبی که میگفتند کجاست؟ شاید گمشده در میان خنده هایی که نداشتم و خاطرات شیرینی که هرگز ثبت نشدند. شاید آن پایان هم تنها سرابی دیگر برای زنده ماندن بود، سرابی که خود ساختم و فراموشش کردم. شاید هرگز پایان خوبی برای داستانم نبود. کتاب من با درد آغاز شد و با زجر ادامه پیدا کرد، شاید از همان درد آغاز، پایانش را می‌دانستم و فقط جرئت پذیرشش را نداشتم. شاید این درد همان پایانش باشد، شاید...

از چه بگویم وقتی زبانم همراه مردمم لال شد و چشمانم با بی رحمی ها کور.
از چه بگویم وقتی لحظه به لحظه ای که میگذرد جانی از ما گرفته میشود و حقی از ما سلب.
چه داریم که بگوییم وقتی از جهان کنار گذاشته میشویم و صدایمان به گوش کسی نمیرسد، وقتی دادمان ساکت تر از سکوتمان است و سکوتمان دردناک تر از مرگمان...
دیگر نور و جانی نمانده، تنها تاریکی است و ظلم و ظلماتی که گردنمان را میان انگشتان بی عدالتش فشرده، حالا تنها ماییم و جهان ارتباطاتی که با گذشت دقایق رو به خاموشی میرود. ماییم و بی‌خبری از حال خودمان، ماییم و بی‌خبری از مرگ آخرین رنگ امید درونمان، باز ماییم و رنجی که رنگ ابدیت به خود گرفته...