ما گاهی برای اینکه دوست‌داشتنی بمانیم،
از خودمان کم می‌کنیم؛
نه را می‌بلعیم،
خواستن را خاموش می‌کنیم،
و حقیقتی را که درونمان زنده است، پشتِ لبخندی دفن می‌کنیم

انرژیِ زندگی، وقتی حقیقت اجازه‌ی جاری‌شدن پیدا نمی‌کند، در ما جمع می‌شود؛
گره می‌خورد، سنگین می‌شود، و جایی در تاریکیِ وجودمان به سکون می‌رسد
ما اسمش را خستگی می‌گذاریم،
دل‌گرفتگی، بی‌حوصلگی، سردی…

با رنجشی که حرف نمی‌زند، اما هوا را سنگین می‌کند.
با سکوتی که در خودش هزار «اگر دوستم داری…» پنهان کرده.
با میلِ پنهانی به اینکه دیگری طوری باشد که زخم‌های ما بتوانند تحملش کنند

دو انسان، برای نگه‌داشتنِ یکدیگر، از خودشان فاصله می‌گیرند؛

«تو لازم نیست برای ماندن در قلب من، از خودت بیرون بیایی.»

«خودت باش؛
حتی اگر حقیقتت همیشه مطابق میل من نباشد.»

یعنی خدا رو در همه چیز ببینی

اینکه آن‌ها خودِ طبیعت‌اند، خودِ آفرینش‌اند، الهام‌بخش‌اند و نورند.
برای زیبایی، خرد و آن نیروی عمیق و باستانی که در وجود هر زن زنده است.🪷

برخیز، زن، برخیز؛
با ستارگان در چشمانت. ✨
زمین در بدنت،
روح در قلبت 💚✨

که تمایل نداریدآنچه را که باید رها کنید و از نظر دور کنید، تا بگذارید خدای درونتان کار کامل خود را انجام دهد