Sevgi… bu tuyg‘uni hamma ham bir xil his qilmaydi.
Chunki sevgi har bir insonning qalbida o‘z ohangi, o‘z og‘rig‘i, o‘z shirinligi bilan yashaydi.

Sevgida qadrlash bor — bir-birining borligidan minnatdor bo‘lish.
Sog‘inish bor — yo‘qligida yurakning bo‘shab qolishi.
Qizg‘onish bor — yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqan qalbning bezovtaligi.
Kechish va kechira bilish bor — sevgini saqlab qolish uchun egilayotgan g‘urur.
Avaylash, asrash bor — qo‘rqoq qo‘llar bilan emas, mehr bilan tegish.
Ba’zan og‘riq, ba’zan azob ham bo‘ladi — chunki sevgan qalb osonlikcha befarq bo‘la olmaydi.

Lekin bitta haqiqat bor:
chin sevgi hech qachon voz kechmaydi.

Haqiqiy sevgan inson har qanday vaziyatda, har qanday sinovda baribir yonma-yon bo‘ladi.
Chunki u sevishini tark etish bilan o‘zining bir bo‘lagidan voz kechgan bo‘ladi.

Sevgi — bu ikki qalbning bir-biriga yetib borishi, bir-birini topgach esa birga yashashga ahdni qalb bilan berishi.
Shuning uchun haqiqiy sevgi — ikki inson yaratgan eng nozik, eng qadrli, eng pok mo‘’jiza. ❤️

Ozgina qilsak sabr bizga ham kelar davr

2025 yil 1 dekabr