می ترسم که نتوانم زندگی کنم نتوانم معنی هرروز بیدار شدنم را لبخندهایم را گریه هایم را
پیدا کنم من هراس از پوچی دارم
چطور به کلیسا برم و به مسیح بگویم درست در اوج جوانی حس پیری را دارم که منتظر جام مرگ خود نشسته است
چگونه به مادرم بگویم که بجای کودک درد زاده است؟
چگونه خدارا قانع کنم روحم تناسبی با جسمم ندارد؟
در کدام کلیسارا بکوبمو صاحبش را بخوانم ؟
صاحب دنیا را در کجا پیدا کنم؟
چگونه بگویم من معنارا گم کرده‌ام و این خود به تنهایی سخت است
فکر کن انگار درون آدمی را خالی کرده بجایش پنبه بگذارند
او چه فرقی با عروسک دارد؟
در اینجا هیچ ناجی‌ای نیست از هرچه بترسیم درآن غرق خواهیم شد.

هربار که روی صندلی های سالن جریان میشینم یه آدم جدیدم با یِ زندگی جدید.

گاهی سخت ترین سوال زندگی این نیست که چگونه زندگی کنیم
بلکه این است که چرا.

انکار بلند ترین اعتراف است

برای فرار از خیابان به خانه بر می‌گشت ولی به محض ورود به چهار دیواریش باز دوست داشت به خیابان برگردد، رنج می‌برد که چرا به هیچ جا تعلق ندارد.

آنها هفتاد خط توهین برای من نوشتند.
تنها چیزی که اذیتم کرد ، غلط های املایی‌شان بود.

-فئودور داستایفسکی

کی میگه عشق یه تصمیمه؟

When they said 2026
was the year of the Horse
they forgot to mention
the horse was
BoJack.

توی هر نمایش، یه عالمه دستورالعمل هست؛
دستورالعمل صحنه.
مثل اینکه این تخت باید اینجا باشه.
یکی بهت لباس می‌پوشونه
بهت دیالوگ رو می‌گه
بهت می‌گه که کی، کجا، صحنه باشی؛ چیکار کنی
چیکار نکنی
مثل اینجا
مثل همه‌جا.
ولی تو یه فرصتی داری؛
فرصت اینو داری که عمیق‌ترین و هیجان‌انگیزترین لحظات زندگی هر آدمی رو بارها و بارها تجربه کنی،
با حذف همه‌ی این جزئیات کسل‌کننده‌ش.
فرصت اینو داری که هر چیزی که دوست نداری رو بریزی دور.
فرصت اینو داری که براش تمرین کنی، آماده بشی، بعد اجرا بری، بعد برات کف بزنن.
لباستو عوض کنی
و از در سالن بری بیرون
بری بیرون
به دنیای واقعی
به خونه
به همه‌چیزایی که اونجا متظرته
ولو شدن روی کاناپه،
تماس‌های از دست‌رفته،
کار گیرت میاد یا نمیاد،
خوب هستی یا نیستی،
کافی هستی یا نیستی،
فکر، فکر، فکر، فکر،فکر،فکر...
سعی می‌کنی که چیزا رو به خودت نگیری؛
هیچ‌چیزیو به خودت نگیری و ادامه بدی.
ادامه بدی، چرا؟
چون که فکر می‌کنی که ممکنه خوش‌شانس باشی.
ممکنه که یه روزی روی صحنه وایستی یه چیزی بگی که واقعی باشه؛
خیلی واقعی‌تر از همه‌ی چیزهایی که توی زندگی خودت داری.

- آدم‌ها،مکان‌ها،چیز‌ها