کیرم از پهنا تو این مرز و بوم. دارم غذا می‌خورم، قدم می‌زنم، کارم رو می‌کنم که یهو از خودم می‌پرسم برای چی؟

بچها در آخر باید بگم کیر. از اول زندگی انقدر کیر خورد تو بختمون که کیر دیگه.

این میل ایرانی‌ها نسبت به با کیر یکی دیگه دوماد شدن واقعا نیاز داره مورد تحقیق و مطالعه قرار بگیره.

ایکاش قلعه حیوانات رو وقتی چهارده سالم بود نمی‌خوندم. بحثاتون خیلی برام ابتدایی شده دیگه با کصمادرتون تمومش می‌کنم.

س

خوبید؟

ای پیشونی ما رو کجا ‌می‌شونی

روزی ده بار با خودم می‌گم مگه من مادر کدوم یتیمی رو گاییدم که اینطوری هر روز بگا می‌رم؟

فکر کردم با منی

نگین جدی گریه رو بس کن دیگه

چرا؟ روزی ده بار می‌گم چرا؟ آخرش می‌رسم به اینکه زندگی همینه. ولی جدی زندگی این بود؟

چندلر مودم رو خاموش کردم چندوقته. اطرافیان می‌تونن برای خودشون ناراحت باشن کاری از دست من بر نمی‌آد دیگه.

بنده حقیر زمانی که دوستان می‌گن "حالا چیزی نشده که" اما خبر ندارن چطور همه‌ پل‌های پشت سرم خراب شده.

“آغاز حملات من به کصمادر خدا”

جوری فراموش می‌شوی که گویی هرگز کیرت را دولپی نمی‌خوردند.

"اگه دوستم نداشت پس چرا می‌خندوند منو؟" دلقکم عزیزم همه رو می‌خندونم زیاد فرق نداره برام.

کاش این شکلی نبود.