جوین باشین

جوین باشید

اینجا دیلی هان سوهی هست

𝓖𝗈𝗇𝗇𝖺 𝓱𝗈𝗅𝖽 𝔂𝓸𝓾 𝓖𝗈𝗇𝗇𝖺 @kiss 𝔂𝓸𝓾 𝓲𝓷 𝗆𝗒 𝓐𝗋𝗆𝗌
𝓖𝗈𝗇𝗇𝖺 𝑡𝑎𝑘𝑒 𝗒𝗈𝗎 𝒶𝗐𝖺𝗒 𝒻𝓇𝑜𝓂 𝓱𝖺 𝗂𝗇

پی‌او از کودکی یاد گرفته بود برای دوست‌داشته شدن و توجه گرفتن، باید بهترین باشه.

بهترین شاگرد، بهترین پیانیست، کسی که همیشه یک قدم جلوتر از بقیه ایستاده؛ پسری که زندگیش میان نت‌های موسیقی، مسابقه‌ها و انتظارات خانواده گذشته بود. او آن‌قدر به کامل بودن عادت کرده بود که دیگر نمی‌دانست اگر یک روز اول نباشه، چه چیزی از خودش باقی می مونه.

تا اینکه جونگ‌یو وارد زندگیش شد.

پسری با استعدادی که به نظر می‌رسید هیچ‌وقت برایش زحمت نکشیده؛ کسی که میتونست هر چیزی رو با یک بار شنیدن بنوازه، اما مدت‌ها بود از پیانو فاصله گرفته بود.

آن‌ها از دو دنیای متفاوت می‌آمدند؛ یکی تمام زندگیش رو برای موسیقی گذاشته بود و دیگری سعی داشت موسیقی رو از زندگیش بیرون بکشه.

اما وقتی پشت یک پیانو نشستند، چیزی بینشان شکل گرفت که هیچ‌کدام انتظارش رو نداشتن.

رقابتشون کم‌کم تبدیل به رفاقت شد؛ رفاقتی که قرار نبود همیشه آسون باشه. حسادت، فشار خانواده، زخم‌های قدیمی و ترس از شکست، بارها میانشون فاصله انداخت. با این حال، هر بار که دوباره پشت همان پیانو می‌نشستند، انگار بخشی از چیزهایی که نمی‌تونستند با کلمات بیان کنند، از میان نت‌ها شنیده میشد.

پی‌او کم‌کم فهمید که ارزش آدم‌ها رو نمیشه با مقام اول و دوم اندازه گرفت.

و جونگ‌یو فهمید شاید چیزی که از آن فرار می‌کرد، همان چیزی باشه که هنوز عمیقا دوستش داره.

دو پسر، دو مسیر متفاوت، یک پیانو.

و موسیقی‌ای که آرام‌آرام به آن‌ها یاد داد بعضی رابطه‌ها قرار نیست فقط زندگیت رو تغییر بدهند؛ قراره تو رو با خودِ واقعیت روبه‌رو کنند.