Ontdek en implementeer je natuurlijke kracht! 🌿
20 subscribers
84 photos
7 videos
1 file
30 links
Hier deel ik onregelmatig inspiratie om jou accountable te houden je zielsverlangens echt te realiseren. Je gaat daarbij je natuurlijke krachten ontdekken: datgene waar jij van nature steengoed in bent en energie van krijgt!
Download Telegram
to view and join the conversation
Hoe is het voor jou?
Kun jij het handelen, héél eerlijk?
Eerlijkheid geeft ruimte. Je staat jezelf toe niet alleen de fijne maar ook de vervelende emoties te ervaren. Dat helpt in het vinden van acceptatie, rust en uiteindelijk het shiften en het krachtig in actie te komen.
Waar word jij helemaal stil van?

Vanmorgen liep ik één van mijn favoriete routes op de Veluwezoom.
Het was windstil.
Mistig.
En stil.
Heel stil.​​
Daardoor hoorde ik alleen mijn eigen voetstappen en mijn gedachten.
Het viel me op dat hoe ik ook getraind ben in het ‘hier en nu’ aanwezig zijn, ook ik behoorlijk wat ruis in mijn hoofd hoorde:

– ‘Straks nog even dit en dat doen’
– ‘Hoe kan ik nog meer mensen bereiken?’
– ‘Wat zou ik in het nieuwe jaar anders willen doen?’
– ‘Oh wat een bijzondere boom’
– ‘Hee die boom heeft wel een gekke vorm’
– ‘Oh ik zou toch eigenlijk wel wat nuttigs moeten doen’
– ‘Ohja niet vergeten om …’

Blablabla
Meningen, oordelen, etiketjes plakken, met de toekomst bezig zijn, Coronamaatregelen, steeds verdergaande onderdrukking, hoe kan ik dit een hoe moet dat…. Kortgezegd: mijn ego staat weer lekker op de voorgrond, volume 20. Met vaak het idee dat het (of ik) vaak niet goed-genoeg is. Daardoor ben ik weer lekker zweverig in mijn hoofd en niet aanwezig in de realiteit.
In plaats van lekker spiritueel met twee benen op de aarde en in connectie met m’n ziel.

En toen kwam ik op de hei.
Ik ben gaan zitten.
Kijken, horen, voelen, nietsdoen.
Het was stil om mij heen.
En het werd stil in mij.



Het is eigenlijk niet in woorden te vatten, maar het voelde als een ervaring waarbij ik één werd met mezelf maar ook één met alles om mij heen.
In verbinding met iets groters dan ik met mijn zintuigen kon waarnemen.
Daar werd ik nog stiller van.
Ik merkte ontroering op.
Jeetje wat is dit machtig mooi en fijn.
Dit is de meest mooie werkelijkheid!​

Ik kreeg zomaar door mij heen dat dit de meest noodzakelijke, zinvolle en voedende bezigheid is die we nu als mensheid kunnen ‘doen’.

De stilte van de natuur ervaren.
Stil zijn.
Door overal iets van te vinden creëren we ontzettend veel ruis.
Je stapt uit de illusie van je gedachten in de werkelijkheid ​van de levende wereld in en om je heen.
​Er zit zoveel energie in stilte.
Er zitten zoveel antwoorden in.
En soms komen er geen antwoorden, is het mistig en zie je het niet.
En dat is ook oke.
Op elk vraagstuk is het noodzakelijk om eerst het onbekende niet-weten in te stappen.​
Jezelf toe te staan het gewoon even niet te weten.
​Na die mist komt vroeg of laat helderheid. Altijd.
En achter het niet-weten komen vanzelf signalen die ons de juiste richting aangeven.​

Ik heb het commitment gemaakt juist in de winter mezelf dagelijks minstens een uur te voeden met de stilte van de natuur.

Het is een enorme verrijking!

Nieuwsgierig geworden? Elke vrijdagochtend (schoolvakanties uitgezonderd) ik er met een groep mensen opnieuw van genieten, neem ik ze mee in deze verstillende en daardoor bekrachtigende energie. Wil je mee? Check de vrijdagochtendwandeling of mijn Telegrampagina https://t.me/vrijdagochtendwandeling

Wil je liever niet in een groep, maar samen met mij hiervan proeven? Kan ook! Stuur gerust een pb.
Wat was het fijn om de pijn en angst van deze tijd te delen. Samen voelen.
Begrip.
Luisteren.
Stil zijn.
Verbinden met de natuur waar alles - alles wat we voelen en ervaren - er mag zijn.
Daardoor weer terug kunnen keren naar onze eigen natuur.

Vanmorgen tijdens de vrijdagochtend-wandeling ontstonden heel vanzelf deze momenten.
Ik kijk er met heel veel dankbaarheid op terug.

Ik check vanaf morgen voor 3 weken uit. Ga op natuurretraite naar mezelf.
Heb het goed lieve allemaal!!❤️
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Zo'n mooie en krachtige video!
Ik zie het precies zo, zoals het hierin verwoord wordt.
Laat jouw kracht en vrijheid door niets of niemand ontnemen. Blijf doen waar jij in gelooft.
Dat geeft tegelijkertijd ook vertrouwen.

Wees als riet: buig mee en sta gewoon weer rechtop als de wind weg is.
lieve allemaal, bij uitzondering ben ik er toch nog 1x. Omdat we opeens in een uitzonderlijke situatie zitten. Ik deel nog even de nieuwsbrief die ik zojuist verzonden hebt, zodat je je hart kunt openen als je spanning, pijn, onzekerheid of angst ervaart. https://cirkelcent15622.activehosted.com/index.php?action=social&c=122&m=159
Een nieuw jaar.
Een nieuwe wandelroute.
Wat is jouw bestemming?
En welke route besluit jij te kiezen?

Jouw ZIEL geeft jou de route aan.
Luister daarom goed.
Wees stil.
Pak rust voor reflectie.
En sta daarna krachtig op.
Loop jouw route met vertrouwen en zekerheid.
Schuif je twijfels en besluiteloosheid aan de kant.
Het NU jouw tijd om JOUW route te bewandelen.
Met kracht en vertrouwen.
Deze tijd nodigt je uit tot het maken van ongemakkelijke besluiten om het leven te creëren dat jij voor ogen hebt.
Ongemakkelijke en oncomfortabele keuzes, ook al pakken ze anders uit dan gedacht, worden altijd beloond.
Je geeft jezelf groei, bewustzijn en ontwikkeling cadeau.
En vele nieuwe mensen komen op je pad.
Dat zijn de meest vervullende cadeaus die je jezelf kunt geven.
Hier zit oneindig veel meer betekenis in, dan in materiële cadeaus.

Neem nu voorgoed afscheid van je twijfels, besluiteloosheid, jezelf klein houden en aanpassen.
Het is JOUW leven, JOUW route, JOUW bestemming.
De meest betekenisvolle wandeling die je kunt maken.
Door deze te bewandelen ben jij van grootse betekenis voor anderen.
Voor je het weet lopen er oneindig veel mensen met je mee.
Omdat jij inspireert.
Durft.
Moed toont.
Durft te struikelen en te vallen.
Maar ook altijd weer krachtig opstaat.

Lief mens,
Wacht niet met besluiten nemen en op te staan.
De beloning is er altijd.
Je expandeert.
Waardoor jouw grootsheid door nóg meer mensen gezien wordt en nog meer verbindingen met anderen aangegaan wordt.
Er ontstaat een cirkel van verbinding die zó oneindig krachtig, groots en liefdevol is, dat deze nooit verbroken kan worden.
Weet dat je niet alleen loopt.
Je wordt gedragen.
Misschien komen we elkaar wel tegen op weg naar onze bestemming.
We zijn in ieder geval op energetisch en hartsniveau verbonden.
Altijd.

Zullen we een keer samen lopen in 2022?
Via laptop schrijf ik dit bericht.

AANwezigheid, AANdacht en eenvoud zijn mijn 3 woorden van 2022. Ben het in de praktijk aan het brengen.
Hoe?

Door m'n smartphone ver weg in een la te flikkeren.
Bezig met de omschakeling en aan het oriënteren naar een dumb-phone. Zo eentje waar je alleen mee kan bellen en smsen. Verder niks.
Wie er nog tips heeft: fijn!

Zodat ik m'n tijd hier op de planeet nóg betekenisvoller en zinvoller kan doorbrengen. "Je leven telt 'maar 4000 weken. Maak dus de juiste keuzes." las ik vandaag in een artikel.
En dat is in mijn optiek dus niet onnodig op m'n verslavende foon nog even dit en nog even dat opzoeken, scrollen en voor je het weet is er weer een uur van m'n leven weg. Foetsie.

Tibor Olgers schreef het kraakhelder in een mail:
Met aandacht zijn de simpelste dingen onbetaalbaar mooi.
Zonder aandacht kun je alles hebben terwijl je alles mist.

En daarbij: bigtech traceert alles. En deelt gegevens van mij met derden. Zonder mijn toestemming. Daar ben ik klaar mee.

Had vorig jaar al m'n social media van m'n telefoon geknikkerd. Dit hielp, maar mijn oplossingsgerichte brein is zo sneaky dat ik het dan wel weer via de duckduckgo-browser weet op te zoeken (en wie durft er eerlijk te zijn: voor wie is dit herkenbaar?)

Voor alles is een oplossing heb ik gemerkt.
- Om de weg te vinden ga ik weer kaartlezen. En anders lekker (ver)dwalen.... heerlijk.
- Mijn meditaties kunnen prima met (keuken)wekker/timer
- Voor bankzaken ga ik overstappen naar een bank waar ik geen app voor nodig heb
- Whatsapp via laptop (moet gelinkt zijn met app op smartphone die ik ver weg leg, wellicht leg ik 'm bij m'n vader, 20 km verderop)
- Telegram: via laptop. Hecht ik (nu nog) veel waarde aan aangezien ik via dit kanaal activiteiten organiseer en aan het netwerken ben.
- Spotify, da's nog een dingetje... Denk via een ander toestel van man of kinderen of via laptop.

Gewoon weer lekker old-skool bezig.
In de werkelijkheid.
In verbinding met, de natuur en andere dierbaren. Waar we door de macht op afstand gehouden worden van elkaar ga ik juist weer in live-verbinding met mensen die daar ook naar snakken. We zijn immers sociale wezens. Schermpjes kunnen dat nooit vervangen.

Als ik de afgelopen decennia iets ervaren heb is dat zo'n apparaat met de vele voordelen en al het gemak ook zorgt voor essentiële nadelen zoals ruis, onrust en loskoppeling van mezelf en anderen.

Die nadelen wegen voor mij het zwaarst voel ik nu, waardoor ik dit oncomfortabele besluit neem.
Waar jou wordt geadviseerd zo min mogelijk aan het leven deel te nemen omdat je er misschien wel dood aan zou kunnen gaan, ga jij zoveel mogelijk leven omdat je weet: ‘ik ga op een dag dood.’
En juist omdat je zoveel mogelijk deelneemt aan het leven, gaat je weerstand omhoog, wordt je weerbaar.
Er wordt ons geadviseerd om afstand te houden, de verbinding te verbreken. Wij zoeken elkaar juist op.

Bovenstaande woorden zijn uit een filmpje van Tibor en zijn beelden en teksten raakten en resoneerden enorm bij mij. En daardoor ontvouwde zich onderstaande tekst:

Door de afhankelijkheid van systemen en machten worden we zwakker. We schakelen onszelf uit. We rennen weg voor alles wat moeilijk is want voor elke moeilijkheid is wel een app, regeling, quick fix, fast food of andere materie.

Een systeem dat continu inzet op chaos, ontkoppeling, angst, controle en wantrouwen is niet mijn systeem.
Ik kan er tegen zijn. Maar dat kost energie en levert geen nieuwe energie op.
Ik kan ook leven wat ik in de nieuwe systemen, in de nieuwe wereld wil zien.

En dat is:
- Verbinding met onszelf, dierbare mensen om ons heen en met de natuur.
- Bezieling: doen waar je hart je toe uitnodigt.
Kortom: het leven ZIJN wat je zelf voor ogen hebt.

Ik voel in al mijn lichaamsvezels en cellen dat ik dit ook te doen heb. Meer dan in 2021. Meer dan ooit.

Wat er ook gebeurd, ik wandel in 2022 mijn eigen route naar mijn ware natuur:
- met groepen in de natuur samenkomen
-licht en liefde verspreiden door o.a. mee te lopen met lichtjestochten. De eerste 2 van dit jaar waren al zo fijn!
- blijven wandelen, dansen, zingen en schrijven, mijn bezieling!
- overleven in de natuur door bijvoorbeeld koudwater zwemmen, een vision quest te doen, zweethutritueel, bushcraften, oh ik heb zoveel ideeen en plannen!
- Ik blijf zoveel mogelijk weg bij mondkapjes omdat vrij en zuiver ademen een 1e levensbehoefte is. Dit bedekken schaadt mijn gezondheid. In winkels heb ik hier zelden problemen mee.
- Inmiddels heb ik grotendeels afscheid van genomen van mijn smartphone. Want mijn 3 woorden van 2022 zijn: AANDACHT – AANWEZIGHEID – EENVOUD

Ik zeg JA tegen het leven zoals het zich aandient. Ik open mijn hart en geef me over aan wat ik op elk moment ervaar. Jij ook?

Je hebt altijd de keuze:
Ren je weg van het leven, van je ziel omdat je misschien ziek zou kunnen worden – met als gevolg steeds meer leegte, afhankelijkheid en zwakte?
Of ga je het leven voluit leven vanuit je ware natuur? Met alle hindernissen en angsten die je daarbij tegenkomt – met als gevolg het ontdekken van de diepte en betekenis van het leven? Oftewel: je expandeert, je zegt JA tegen het leven!

Vergeet nooit:
Jij BENT kracht.
Jij BENT licht.
Jij BENT het leven.
Alles is er al.

Liefs ❤️💚🌿
Terwijl ik begin aan dit bericht voel ik de kippenvel op m’n lijf en de diepe dankbaarheid.
Ik ben ontroert.
Geraakt.
Diep gelukkig.
Tegelijkertijd soms intens verdrietig en in rouw.
Voel ik de onrechtvaardigheid en boosheid opwellen.

Deze tijd maakt veel los.
De verwarring,
de immense onzekerheid
en de tweedeling.
En toch zijn we onderweg naar iets onbevattelijk moois.

Weet je wat het is?
We raken weer geconnected met ‘iets’ dat groter is dan onszelf,
juist tijdens een crisis.
Het haalt het beste in ons naar boven.
Want we moeten wel.
Anders is het leed niet te overzien.
Mensen staan op en verbinden zich weer met hun hart.
En harten vinden altijd andere harten die op dezelfde golflengte trillen.
Ik voel dat zó enorm!

Ik geef me helemaal over aan deze tussenfase van niet-weten.
Ik heb geen idee waar dit allemaal heen leidt.
Ik kan me nergens aan vasthouden. Geen grip. Geen duidelijkheid.
Alles ligt open.

En dus is ook alles mogelijk!!
De nieuwe wereld is er al wel maar nog niet zichtbaar.
Wel voelbaar.
Het is als een ijsberg onderwater.
Ongezien.
Ze IS er.
En groeit.
Tot het eerste stukje ijs boven het oppervlak uitsteekt.
En dat duurt niet lang meer.

De oude wereld is nog niet afgebroken.
Maar wankelt wel.
Het schuurt.
En er brokkelen steeds meer stukken af.
Ego’s trekken en roepen steeds harder.
Zodat het oude in tact blijft.
Maar de scheuren zijn er allang.
Al decennia lang.

We mogen dit laten gaan en laten gebeuren.
Met begrenzing zodat er geen hele rotspartijen schade aanrichten.
Stap voor stap laten we het oude los en bouwen we aan het nieuwe.
Samen.
Vanuit onze samensmeltende harten.
De kracht van één hart is immens krachtig.
De kracht van meerdere harten op dezelfde golflengte is oneindig immens krachtig.
Het hart ‘wéét’ oneindig veel meer dan ons hoofd kan bedenken.
De echte wijsheid zit in het hart.
Ik durf mij steeds meer en vaker over te geven aan de wijsheid van mijn hart.
Het is immers het enige waar ik nog op kan vertrouwen.
Mijn hart zegt: ontmoet anderen, dans, schrijf, wandel en leef in de natuur!
Ofwel: LEEF!
Mijn hoofd kwam tot een poos geleden nog om de hoek met:
“ik moet wat doen”
“met niksen kun je geen geld verdienen”
“wat stelt het nou voor wat ik doe”

Inmiddels geloof ik dit niet meer.
Soms komt een van deze overtuigingen nog wel eens om de hoek kijken.
Ik kijk ernaar, zwaai en lach.
En zo gaat deze gedachte weer voorbij.

Ik leef steeds meer mijn mooiste leven.
Ik wandel dagelijks op de waarachtigste en wonderbaarlijkste plekken.
Ik dans.
Ik schrijf dagelijks vanuit mijn hart.
Ik ontmoet de mooiste mensen die vanuit hun hart een mooiere wereld vormgeven.
Hierdoor ervaar ik veel energie en harmonie.
Energie die ik tegelijkertijd aan anderen kan geven.
Van betekenis zijn en voldoening ervaren.
Is dat niet het belangrijkste in dit korte leven?
Het is het tegengestelde van groot, rijk, veel en materialisme.
Je kunt alles hebben en je tegelijkertijd enorm leeg voelen.

Ik heb liever een betekenisvol leven met zo min mogelijk spullen.
Als ik in de natuur ben kan ik me niet identificeren met materialisme.
In de natuur heb ik geen spullen, gadgets en maskers waar ik mijn echtheid achter kan verschuilen.
De natuur zorgt ervoor dat ik me niet beter, groter en rijker hoef voor te doen.
In de natuur is alles precies goed zoals het is.
Perfect imperfect.
Geen oordelen.
Alle maskers kunnen af.
Zonder al die maskers zijn we bloot.
En echt.
En prachtig.
Ons licht en onze oneindige liefde komt tevoorschijn.
Dat voelen en daarmee verbinden, dat is het meest vervullende en krachtigste wat we nu voor onszelf, elkaar en de planeet kunnen doen.

Wandel jij mee naar jouw waarachtige natuur? Misschien is de wekelijkse vrijdagochtendwandeling iets voor jou? https://t.me/vrijdagochtendwandeling
Hoewel ik dacht allang korte metten gemaakt te hebben met een diep ingesleten overtuiging, komt ie de laatste tijd toch steeds weer langs.

Welke overtuiging? Nou deze:
"Het is niet passend zoveel aandacht voor jezelf te vragen want dan denken ze dat ik uit ben op geld"
En verder voelend en onderzoekend kwam ik bij de wortel van deze overtuiging:
"dit past niet in deze tijd want iedereen doet van alles gratis, dus is het niet passend voor mijn wandelingen (wat iedereen kan!) geld te vragen."

Elke keer dat ik hier iets over post - op welke plek dat dan ook is - kwamen deze overtuigingen omhoog. Lichamelijk gevolg was spanning in mijn borst en keel en mijn ademhaling versnelde zich en werd oppervlakkig. En qua handelen hield dit mij dus tegen om op andere plekken dan ik gewend was iets te delen over mijn wandelingen. Ik ben erg terughoudend en mijn bewustzijn versmalt zich doordat ik alleen maar met mezelf bezig ben, in plaats van het helpen (of in dit geval uitnodigen) van anderen!

Er zitten zoveel aannames in mijn overtuigingen die niet kloppen maar die ik dus wel klakkeloos geloofde.
Heel vermoeiend.

Vanmorgen heb ik rust gepakt. En tijd genomen voor meditatie. Om te voelen wat zich nu voorbij deze overtuigingen geopenbaard mag worden. Want het houdt mij gewoon tegen! Ik ben het zat!
Ik wil niet steeds die spanning en kramp voelen.
Deze overtuigingen hebben mij (oftewel mijn persoonlijkheid) beschermd tegen eventuele vervelende reacties. Niet delen en geen aandacht creëren zorgt er in elk geval voor dat niemand kan reageren! Niet negatief. Dat is fijn. Maar vervelender nog: dus ook niet positief!

Mijn persoonlijkheid was dus druk bezig met beschermen. Ik zette mijn persoonlijkheid centraal. In plaats van mijn essentie, mijn ware natuur en natuurlijke kracht en andere mensen die mogelijk geïnteresseerd konden zijn.
Want het is natuurlijk dikke vette onzin dat :
- iedereen die wandelingen zoals ik ze doe ook kan.
- als iedereen iets gratis doet ik dat ook moet doen
- het niet klopt om er geld voor te vragen.
Ja mijn money-mindset is ook voorbij gekomen.

Vanuit het diepe voelen wat dit allemaal met mij deed, heb ik mijn overtuigingen hardop bedankt voor hun beschermende taak. En hardop gezegd dat ik ze niet meer wil geloven en dat ze mogen oplossen.
Toen ontstond er een lege ruimte. Stilte.

Vanuit die ruimte en stilte kon ik de fluisteringen van mijn ziel waarnemen. Mijn missie kwam omhoog: mensen hun ware natuurlijke kracht laten ontdekken door zich met de natuur en hun eigen natuur te laten verbinden. Dit is zó niet te bevatten magisch mooi!!

Vervolgens zei ik een paar keer hardop deze helende en bekrachtigende woorden die meteen mijn energie deed stromen:
"mijn kracht mag de wereld in!"
Dit heb ik ook opgeschreven ter herinnering en ter bekrachtiging.

En om het nog meer kracht bij te zetten, wil ik je van harte uitnodigen voor de magische meditatieve vrijdagochtendwandeling. Voel zelf maar of het bij je past. https://t.me/vrijdagochtendwandeling
Oke ik vind het zoooo bizar magisch hoe het werkt!

Wat werkt?

Nou... de mens, ik, mijn bewustzijn, de realiteit, mijn conditioneringen, mijn diepste natuur... Alles dus!

Op de een of andere manier voel ik heel sterk dat ik mee mag gaan met de golven van het leven.
Ik bedoel, ik heb dat in mijn leven wel eerder gevoeld, maar daar bleef het dan bij. Nu merk ik dat ik de moed begin te krijgen het ook echt toe te staan en toe te laten.

Dit betekent in mijn optiek zo min mogelijk weerstand en (energie-zuigende) verhalen in mijn hoofd.
En voor de helderheid: als die weerstand en verhalen er wél zijn is dat ook helemaal oke.
Dein maar mee.
Soms ga ik kopje onder met de emoties en verhalen. En soms stijg ik boven de golven uit.
Het hoort allemaal bij de menselijke ervaring.

Waar ik al langere tijd mee 'speel' is bewust zijn van mijn gevoelens en lichaamssignalen. En dan niet vanuit een 'niet goed genoeg zijn' idee hoor.
Ik wil dat graag omdat ik merk dat bepaalde signalen steeds opnieuw terugkeren. Vanmiddag bijvoorbeeld voelde ik langdurig spanning in mijn borst en een snelle hartslag. Ik heb het gevoeld. Het is oke. Ik laat het gewoon.

Het paradoxale is: door er géén aandacht aan te geven hou ik spanning vast. En door er met mijn aandacht bij te zijn laat ik het toe en kan het uiteindelijk losgelaten worden.

En hee er is ruimte! Onbevattelijk veel ruimte. Oneindig. Een diepe ervaring van vertrouwen, rust en tegelijkertijd enorme kracht dat in mezelf opwelt.

Dit is de ruimte die de natuur mij heeft gegeven: mijn diepste wezen. Mijn diepste natuur.
Sinds ik ruimte geef aan alles wat zich in mij voltrekt, voel ik zóveel vertrouwen en energie!

En dat manifesteert zich geloof ik in de realiteit: ik ontmoet de mooiste mensen. Mensen die (net als jij en ik) een menselijkere en natuurlijkere wereld voor ogen hebben en daar aan mee willen bouwen. Woensdagavond was ik nog bij een bijeenkomst van een groep zorgprofessionals en ik was deelgenoot van de prachtigste dromen over die nieuwe wereld. En ik krijg de mooiste mailtjes, berichtjes, vragen over de natuur-, wandelsessies, coaching... En dan vanmorgen nog een verstillende wandeling met vier andere mensen gedaan.

Een open hart trekt andere open harten aan. De macht is daar intens bang voor, waardoor ze ons denken te kunnen onderdrukken. En oke soms gebeurd dat ook. Ook ik onderdruk nog onbewust heel wat ervaringen, sensaties en emoties etc. En tegelijkertijd voel ik dat ik steeds meer toelaat en openbreek. En omdat ik daar de onbevattelijke en oneindige vrijheid in voel, ga ik door met het toelaten van alles wat ik ervaar. Het is zo fijn om al die maskers beetje bij beetje te laten zakken! Het manifesteert zich daadwerkelijk terug in positieve zin! Innerlijk in een gevoel van vertrouwen en kracht. En extern in ontmoetingen van mooie hartemensen!


Mag ik even flabbergasted zijn?!

En kippenvel all over the place.

Ik deel dit gewoon even om vertrouwen in die nieuwe wereld het universum in te slingeren en wie weet resoneert dit. Zodat steeds meer mensen dit gaan belichamen en voelen.
En ik vind het ook zo ongelooflijk gaaf dat vele mensen hun krachten en echtheid niet meer verstoppen. En hun krachten met elkaar bundelen! Dát maakt de wereld zo ongelooflijk mooi en rijk!

Jeej, wauw, wat een bijzondere tijd is dit! De greater reset is er al!
Ik zing, dans, wandel, sport en speel.
En ik ben stil.
Ik leef.
Ik voel het leven intens.
Mijn bewustzijn gaat nog verder open.
Juist door de kramp en de angst van de macht.
De macht buiten mij en de macht van mijn innerlijke conditioneringen.
Ik kan er om lachen.
En neem het zo min mogelijk serieus.

Toch was mijn gedrag de eerste maanden van deze crisis niet synchroon met wat ik ten diepste voelde en geloofde.
Ik had de moed nog niet gevonden.
Ik durfde mij niet uit te spreken.
Ik durfde niet zonder mondkap.
Ik creëerde dus mijn eigen gevangenis.

Tot mijn diepste natuur zei dat het niet meer klopte wat ik in de realiteit deed.
Het schuurde en botste intens.
Ik kon niet anders dan uitbreken.
In héle kleine stapjes.
Stap voor stap.
Stappen naar voren en weer stappen naar achter.
Het is een proces dat absoluut niet in een rechte lijn verloopt.
Maar ik ga wel dieper.

En daardoor voelt het leven intenser.
Ik zie, voel, hoor en ervaar meer.
Ik sta aan en ben ik meer aanwezig dan ooit.
Steeds meer moed ontwikkelt zich in mezelf om mijn tralies te doorbreken.
En ongemerkt ben ik dankzij de crisis zóveel vrijer dan ooit.
Dat gebeurt allemaal als je de touwtjes die je uit handen hebt gegeven weer naar je toe haalt.
Steeds vaker stel ik mezelf de vraag:

‘wie heeft nu de touwtjes in handen?’

Vaak merk ik dan op dat het mijn persoonlijkheid is – alles waar ik me met mijn gedachten en conditioneringen nog aan hecht – mij zo laat denken, voelen en handelen.
Het zijn soms handelingen uit gewoonte of ik kom erachter dat het toch vanuit angst is.
Dan zit ik onbewust in een fuik.

Door mijn vergrote en verdiepte bewustzijn merk ik dan op dat ik een keuze heb.
Ga ik door met dit denken en handelen?
Is dit goed voor mij, voor anderen en voor de planeet?
Zo niet, dan stop ik en kies ik voor iets anders.

En lukt het weer om het leven door me heen te laten stromen.
En me nog minder vast te klampen aan mijn gedachten.
Niet willen afkomen van streven, hard werken, zoeken, angst, verlangens.
Want ook dat heeft een natuurlijke wijsheid in zich.
Het enige dat nodig is, is te doorzien dat dit niet is wie ik ben.

Het leven ontvouwt zich zoals het zich ontvouwt.
Ik heb het leven lief!