ما ستاره هارو تحسین میکنیم ، اما فراموش میکنیم که این تاریکیه که عظمت و شکوه اونا رو به نمایش میزاره..

📌 reveal: نمایان کردن

با معیارهای یکی دیگه ، پیشرفت خودتونو سنجیدن اشتباهه!

📌 measure: اندازه گرفتن
📌 rulers: خط کش

به یه ادم احمق انتقاد کن و اون ازت متنفر میشه.

به یه آدم دانا انتقاد کن و اون ازت سپاسگزاری میکنه.

📌 correct: تصحیح کردن ، درست
📌wise: دانا
📌 appreciate: قدردانی کردن

درد و رنج آدمها رو تغییر میده ، اما همزمان باعث قوی تر شدنشون هم میشه!

📌pain: درد و رنج

🔴با هر "last seen recently" جدیدی که توی تلگرام می‌بینم لبخند می‌زنم، سقف شادیم همین‌قدر کوتاه شده

Do I actually want it?
Or do I want other people to see that I have it ?

واقعاً میخوام داشته باشمش یا اینکه فقط میخوام بقیه ببینن که دارمش؟

📌who would have thought? کی فکرشو میکرد؟

مدرسه ، از حافظه ی شما آزمون میگیره ..

نه از هوشتون!

📌 intelligence: هوش

وضعیت یه جوریه که هر حرکتی اشتباه به نظر میاد ، فقط باید سکوت کنیم و منتظر باشیم. این وسط سلامت روانمون رو هم حفظ کنیم که همین یه ذره عقلی که برامون مونده هم از دست نره!

یا توقعت رو کم کن و یا فداکاری ای رو که میکنی زیاد!

📌 Sacrifice: فداکاری

این روزا

شجاع بودن یعنی بیدار شدن در مواجهه با روزی که ترجیح میدید از خواب بیدار نشی.
شجاع بودن یعنی پنهان نکردن ناراحتی ها زیر ماسکِ «مثبت فکر کن».

شجاع بودن یعنی عیبی نداره اگه حالت خوش نیست

شجاع بودن یعنی یاد بگیری با همه چیزایی که پیش اومده بازم ادامه بدی

من ترجیح می‌دم حرف هرکسی رو فارغ از اینکه برچسب کدوم جناح بهش خورده بشنوم و با عقل و اخلاق خودم بسنجم.

تعصب کار احمق‌هاست.

افسردگی فردیه؛ درمانش جمعیه
هیچ قرصی جای «با هم بودن» رو نمی‌ گیره

این کسخلایی که کمپین آنفالو کردنشون رو راه انداختین من هیچوقت فالو نکرده بودم

مراقبت های کوچک روانی در شرایط موجود ، ابزار بقای ما هستند

خواب ، دوش گرفتن ، نوشتن ، در معرض نور خورشید قرار گرفتن، قدم زدن و ارتباط با انسان ها همه نوعی از مقاومت به حساب میاد ، یه مدل مقاومت نرم.

درد کسانی که آسیب دیدند و کشته شدند با نابود کردن خود بازمانده ی ما جبران نمیشه...

مسئولیت ما ، نه مردن به جای اونا ، نه شرمگین بودن

بلکه زنده موندن و شاهد موندنه !

چه انجامش بدی چه نه

حسرت هردوش رو خواهی خورد...

📌 Both: هر دو

چاره چیه؟

نه طاقت ساکت موندن هست ، نه روی ادامه دادن...

یه حسی بهت میگه باید ادامه بدی ، یه حسی که بیشتر شبیه احساس گناهه تورو سر جات میشونه و نمیزارن تکون بخوری..

یه جا به خودت میگی ولش کن اینهمه آدم برگشتن به روال عادی زندگیشون ، یه جای دیگه با خودت خلوت میکنی و میفهمی زندگیت خیلی وقته دیگه عادی نیست...

انگار که یه چتر خاکستری روی کل کشور باز شده و هوایی که تنفس میکنی بوی غم میده ...

کل روان ما در حال هضم کردن غم و ترومایی است که به جامعه وارد شده ، انگار که ذهنمون سعی میکنه درد همه اون آدم هارو یه جا جذب کنه ، دقیقا شبیه یه گوشی که همه برنامه هاش همزمان بازه... خیلی زود باتری خالی می‌کنه و تموم میشه .

اما درمان درد ما ، به رسمیت شناختن اونه ...

ما تنها نیستیم و تنها غم نداریم . ما با حرف زدن ، با نوشتن و با کنار هم ایستادن این بار سنگین را بین میلیون ها شانه تقسیم میکنیم . باهم گریه میکنیم تا روزی که بالاخره بتوانیم باهم دوباره بخندیم...