Developing a Compassionate Mind.avi
31.6 MB
پرورش ذهن مشفق
این ویدئو از دیدگاه درمان متمرکز بر شفقت به این نکات می‌پردازد:
1.بخش‌های مختلف تنظیم هیجان در مغز و نقشی که در مشکلات هیجانی ایفا می‌کنند
2. خویشتن‌های مختلف هیجانی و تعارض‌های بین آنها
3. نیروی شفابخش خود مشفق
(این ویدئو همراه با زیرنویس فارسی است)
https://t.me/learningcompassion
این ویدئو از دیدگاه درمان متمرکز بر شفقت به این نکات می‌پردازد:
1.بخش‌های مختلف تنظیم هیجان در مغز و نقشی که در مشکلات هیجانی ایفا می‌کنند
2. خویشتن‌های مختلف هیجانی و تعارض‌های بین آنها
3. نیروی شفابخش خود مشفق
(این ویدئو همراه با زیرنویس فارسی است)
https://t.me/learningcompassion
شفقت را بیاموز
Developing a Compassionate Mind.avi
آشنایی با درمان متمرکز بر شفقت (CFT)
ترجمه: دکتر علی فیضی
درمان متمرکز بر شفقت (CFT) یک سیستم روان‌درمانی است که پل گیلبرت آن را ابداع و تدوین کرده است. این رویکرد از معروف‌ترین روان‌درمانی موسوم به موج سوم رفتاردرمانی است که تکنیک‌هایی را از رفتاردرمانی شناختی به همراه ایده‌هایی از روان‌شناسی تکاملی، روان‌شناسی اجتماعی، روان‌شناسی رشد، روان‌شناسی بودیستی و علوم اعصاب را یکپارچه کرده است.
این رویکرد را می‌توان از جمله‌ها روان‌درمانی‌هایی یکپارچه‌‌نگری دانست که سعی کرده است تا پلی بر شکاف سنتی مابین هیجان و شناخت در حوزه رفتاردرمانی شناختی بزند. یکی از موضوعات کانونی این رویکرد استفاده از آموزش ذهن مشفق برای یاری رساندن به افراد و ایجاد ملایمت درونی، امنیت و تسکین از طریق شفقت به خود و دیگران است.
تکنیک اصلی درمانی CFT آموزش ذهن مشفق است. در این تکنیک به درمانجو مهارت‌ها و خصوصیات شفقت آموخته می‌شود. آموزش ذهن مشفق به درمانجویان کمک می‌کند تا الگوهای شناختی و هیجانی مشکل‌ساز مرتبط با اضطراب، خشم، خودانتقادگری، شخصیت‌زدایی و شیدایی خفیف (هایپومانیا) خود را تغییر کنند.
تکامل زیستی مبنای CFT را می‌سازد. در وجود انسان‌ها حداقل سه نوع سیستم تنظیم عاطفه تکامل یافته است: سیستم محافظت از خطر، سیستم سائق (جستجوی منبع) و سیستم تسکین. تاکید CFT بر ارتباط بین الگوهای شناختی و این سه سیستم تنظیم هیجان تاکید می‌شود. از طریق استفاده از تکنیک‌هایی نظیر آموزش ذهن مشفق و تکنیک‌های رفتاردرمانی شناختی به درمانجویان آموخته می‌شود که به طور موثری هرکدام از این سیستم‌ها را به طور موثری مدیریت کرده و به طور مناسب‌تری به موقعیت‌ها و شرایط پاسخ بدهند. در طول سالیان اخیر مقالات پژوهشی فزاینده‌ای اهمیت شفقت به عنوان راهی برای هدایت رفتار در شرایط مقابله با خطر و حل تعارض را نشان داده‌اند.
درمان متمرکز بر شفقت مخصوصا برای درمان افرادی که شرم و خود انتقادگری زیادی دارند و نیز کسانی که در احساس ملایمت و مهربانی با خود یا دیگران مشکل دارند مناسب است. این مشکلات مرتبط با شرم و خود انتقادگری اغلب ریشه در آزار دیدگی، مورد قلدری قرار گرفتن، نادیده گرفته شدن و یا کمبود محبت در خانواده دارد. با استفاده از CFT می‌توان به چنین افرادی آموخت تا در تعامل با خود و دیگران احساس امنیت و ملایمت بیشتری داشته باشند.
https://t.me/learningcompassion
ترجمه: دکتر علی فیضی
درمان متمرکز بر شفقت (CFT) یک سیستم روان‌درمانی است که پل گیلبرت آن را ابداع و تدوین کرده است. این رویکرد از معروف‌ترین روان‌درمانی موسوم به موج سوم رفتاردرمانی است که تکنیک‌هایی را از رفتاردرمانی شناختی به همراه ایده‌هایی از روان‌شناسی تکاملی، روان‌شناسی اجتماعی، روان‌شناسی رشد، روان‌شناسی بودیستی و علوم اعصاب را یکپارچه کرده است.
این رویکرد را می‌توان از جمله‌ها روان‌درمانی‌هایی یکپارچه‌‌نگری دانست که سعی کرده است تا پلی بر شکاف سنتی مابین هیجان و شناخت در حوزه رفتاردرمانی شناختی بزند. یکی از موضوعات کانونی این رویکرد استفاده از آموزش ذهن مشفق برای یاری رساندن به افراد و ایجاد ملایمت درونی، امنیت و تسکین از طریق شفقت به خود و دیگران است.
تکنیک اصلی درمانی CFT آموزش ذهن مشفق است. در این تکنیک به درمانجو مهارت‌ها و خصوصیات شفقت آموخته می‌شود. آموزش ذهن مشفق به درمانجویان کمک می‌کند تا الگوهای شناختی و هیجانی مشکل‌ساز مرتبط با اضطراب، خشم، خودانتقادگری، شخصیت‌زدایی و شیدایی خفیف (هایپومانیا) خود را تغییر کنند.
تکامل زیستی مبنای CFT را می‌سازد. در وجود انسان‌ها حداقل سه نوع سیستم تنظیم عاطفه تکامل یافته است: سیستم محافظت از خطر، سیستم سائق (جستجوی منبع) و سیستم تسکین. تاکید CFT بر ارتباط بین الگوهای شناختی و این سه سیستم تنظیم هیجان تاکید می‌شود. از طریق استفاده از تکنیک‌هایی نظیر آموزش ذهن مشفق و تکنیک‌های رفتاردرمانی شناختی به درمانجویان آموخته می‌شود که به طور موثری هرکدام از این سیستم‌ها را به طور موثری مدیریت کرده و به طور مناسب‌تری به موقعیت‌ها و شرایط پاسخ بدهند. در طول سالیان اخیر مقالات پژوهشی فزاینده‌ای اهمیت شفقت به عنوان راهی برای هدایت رفتار در شرایط مقابله با خطر و حل تعارض را نشان داده‌اند.
درمان متمرکز بر شفقت مخصوصا برای درمان افرادی که شرم و خود انتقادگری زیادی دارند و نیز کسانی که در احساس ملایمت و مهربانی با خود یا دیگران مشکل دارند مناسب است. این مشکلات مرتبط با شرم و خود انتقادگری اغلب ریشه در آزار دیدگی، مورد قلدری قرار گرفتن، نادیده گرفته شدن و یا کمبود محبت در خانواده دارد. با استفاده از CFT می‌توان به چنین افرادی آموخت تا در تعامل با خود و دیگران احساس امنیت و ملایمت بیشتری داشته باشند.
https://t.me/learningcompassion
وقتی مهارت‌های توجه متمرکز، آگاهی گشوده و نیت مهربانانه را در خود پرورش می‌دهیم بر طبق پژوهش‌ها:
1. سیستم ایمنی بدنمان برای مبارزه با بیماری‌های عفونی نیرومندتر می‌شود.
2. میزان آنزیم تلومراز بهینه می‌شود. این آنزیم پایانۀ کروموزم‌های ما را تعمیر و از کوتاه شدن آنها جلوگیری کرده و سلول‌هایمان -و در نتیجه ما- را جوان، با عملکرد خوب و سالم نگه می‌دارد.
3. تنظیم اپی‌ژنتیک ژن‌های ما را بهبود بخشیده و به پیشگیری از التهاب‌های تهدیدکنندۀ زندگی کمک می‌کند.
4. عوامل سلامت قلبی عروقی را تغییر داده، میزان کلسترول، فشار خون و عملکرد قلب ما را بهبود می‌بخشد.
5. یکپارچگی و انسجام در مغز را افزایش داده و منجر به هماهنگی و تعادل بیشتر در پیوندهای ساختاری و عملکردی درون سیستم عصبی می‌شود. نتیجۀ این هماهنگی و انسجام، آسان‌تر شدن عملکرد بهینه از جمله خودتنظیمی، حل مساله و رفتار سازگارانه می‌شود که قلب و اساس نیک‌زیستی است.
خلاصه این که یافته‌های علمی اکنون نشان می‌دهد: ذهن ما می‌تواند سلامتی بدن ما را تغییر بدهد و فرایند پیری را کندتر کند.
علاوه بر این اکتشافات عینی، یافته‌های ذهنی اما به همان اندازه قدرتمند داریم که کسب و پرورش این مهارت‌ها -چطور توجه خود را متمرکز کنیم، هشیاری گشوده‌ای داشته باشیم و نیت خود را مهربانی و مراقبت قرار بدهیم- چطور حس نیک‌زیستی، پیوند با دیگران (به شکل بهبود همدلی و شفقت)، تعادل هیجانی و تاب‌آوری در برابر چالش‌ها را افزایش می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهد انجام تمرین‌های مرتبط با سه مهارت یاد شده با افزایش هدفمندی و معناداری زندگی و آسانیِ بودن -که برخی متانت می‌نامند- نیز پرورش می‌یابد.
منبع:
Siegel, D. (2018). Aware: The Science and Practice of Presence--The Groundbreaking Meditation Practice. Penguin.
https://t.me/learningcompassion
1. سیستم ایمنی بدنمان برای مبارزه با بیماری‌های عفونی نیرومندتر می‌شود.
2. میزان آنزیم تلومراز بهینه می‌شود. این آنزیم پایانۀ کروموزم‌های ما را تعمیر و از کوتاه شدن آنها جلوگیری کرده و سلول‌هایمان -و در نتیجه ما- را جوان، با عملکرد خوب و سالم نگه می‌دارد.
3. تنظیم اپی‌ژنتیک ژن‌های ما را بهبود بخشیده و به پیشگیری از التهاب‌های تهدیدکنندۀ زندگی کمک می‌کند.
4. عوامل سلامت قلبی عروقی را تغییر داده، میزان کلسترول، فشار خون و عملکرد قلب ما را بهبود می‌بخشد.
5. یکپارچگی و انسجام در مغز را افزایش داده و منجر به هماهنگی و تعادل بیشتر در پیوندهای ساختاری و عملکردی درون سیستم عصبی می‌شود. نتیجۀ این هماهنگی و انسجام، آسان‌تر شدن عملکرد بهینه از جمله خودتنظیمی، حل مساله و رفتار سازگارانه می‌شود که قلب و اساس نیک‌زیستی است.
خلاصه این که یافته‌های علمی اکنون نشان می‌دهد: ذهن ما می‌تواند سلامتی بدن ما را تغییر بدهد و فرایند پیری را کندتر کند.
علاوه بر این اکتشافات عینی، یافته‌های ذهنی اما به همان اندازه قدرتمند داریم که کسب و پرورش این مهارت‌ها -چطور توجه خود را متمرکز کنیم، هشیاری گشوده‌ای داشته باشیم و نیت خود را مهربانی و مراقبت قرار بدهیم- چطور حس نیک‌زیستی، پیوند با دیگران (به شکل بهبود همدلی و شفقت)، تعادل هیجانی و تاب‌آوری در برابر چالش‌ها را افزایش می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهد انجام تمرین‌های مرتبط با سه مهارت یاد شده با افزایش هدفمندی و معناداری زندگی و آسانیِ بودن -که برخی متانت می‌نامند- نیز پرورش می‌یابد.
منبع:
Siegel, D. (2018). Aware: The Science and Practice of Presence--The Groundbreaking Meditation Practice. Penguin.
https://t.me/learningcompassion
شفقت چیست؟
مترجم: علی فیضی
شفقت از دیدگاه پژوهشگران هیجان به عنوان احساسی تعریف می‌شود که وقتی با رنج خود و دیگران روبه‌رو می‌شویم برمی‌خیزد و به ما انگیزه می‌دهد تا آن رنج را تسکین بدهیم.
شفقت همان همدلی یا نوع‌دوستی نیست هرچند این مفاهیم با هم ارتباط دارند. همدلی به طور کلی به توانایی ما برای برگرفتن چشم‌انداز دیگران و فهم افکار آنها و احساس کردن هیجان آنهاست؛ در حالی که شفقت این است که آن افکار و احساسات شامل تمایل به کمک شود. نوع‌دوستی از طرف دیگر رفتاری غیرخودخوهانه است که اغلب با احساس شفقت تقویت می‌شود؛ هرچند فرد می‌تواند شفقت را احساس کند اما بر مبنای آن دست به عمل نزند و انگیزۀ نوع‌دوستی همیشه شفقت نیست.
پژوهشگران شروع به ترسیم مبنای زیستی شفقت کرده و نشان داده‌اند که این پدیدار، هدف عمیق تکاملی دارد. بر مبنای این پژوهش‌ها وقتی احساس شفقت می‌کنیم، ضربان قلبمان کند می‌شود؛ اکسی‌توسین یا هورمون ارتباط در بدنمان مترشح می‌شود و مناطقی از مغز فعال می‌شوند که با همدلی، مراقبت و احساس لذت مرتبط‌اند و مجموع این اتفاقات منجر به این می‌شود که بخواهیم به دیگران رو کرده و از آنها مراقبت کنیم
https://t.me/learningcompassion
مترجم: علی فیضی
شفقت از دیدگاه پژوهشگران هیجان به عنوان احساسی تعریف می‌شود که وقتی با رنج خود و دیگران روبه‌رو می‌شویم برمی‌خیزد و به ما انگیزه می‌دهد تا آن رنج را تسکین بدهیم.
شفقت همان همدلی یا نوع‌دوستی نیست هرچند این مفاهیم با هم ارتباط دارند. همدلی به طور کلی به توانایی ما برای برگرفتن چشم‌انداز دیگران و فهم افکار آنها و احساس کردن هیجان آنهاست؛ در حالی که شفقت این است که آن افکار و احساسات شامل تمایل به کمک شود. نوع‌دوستی از طرف دیگر رفتاری غیرخودخوهانه است که اغلب با احساس شفقت تقویت می‌شود؛ هرچند فرد می‌تواند شفقت را احساس کند اما بر مبنای آن دست به عمل نزند و انگیزۀ نوع‌دوستی همیشه شفقت نیست.
پژوهشگران شروع به ترسیم مبنای زیستی شفقت کرده و نشان داده‌اند که این پدیدار، هدف عمیق تکاملی دارد. بر مبنای این پژوهش‌ها وقتی احساس شفقت می‌کنیم، ضربان قلبمان کند می‌شود؛ اکسی‌توسین یا هورمون ارتباط در بدنمان مترشح می‌شود و مناطقی از مغز فعال می‌شوند که با همدلی، مراقبت و احساس لذت مرتبط‌اند و مجموع این اتفاقات منجر به این می‌شود که بخواهیم به دیگران رو کرده و از آنها مراقبت کنیم
https://t.me/learningcompassion
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
علم و هنر شفقت‌ورزی به خود (بخش اول)
مصاحبه دکتر راس هریس با دکتر دنیس تیرچ در مورد معنی شفقت ورزی به خود و شواهد پژوهشی مربوط به اثرات مثبت این مهارت اساسی بهزیستی.
این ویدئو همراه با زیرنویس فارسی است.
مترجم: مسعود اسدی
ویرایش: دکتر علی فیضی
https://t.me/learncompassion
مصاحبه دکتر راس هریس با دکتر دنیس تیرچ در مورد معنی شفقت ورزی به خود و شواهد پژوهشی مربوط به اثرات مثبت این مهارت اساسی بهزیستی.
این ویدئو همراه با زیرنویس فارسی است.
مترجم: مسعود اسدی
ویرایش: دکتر علی فیضی
https://t.me/learncompassion
شفقت را بیاموز
شفقت را بیاموز https://t.me/learningcompassion
شفقت یا بی‌خیالی
بخش‌هایی از مقاله #دکتر_کریستین_نف
ترجمه #دکتر_علی_فیضی
شفقت به خود تفاوت زیادی با بی‌خیال شدن دارد. بسیاری از افراد می‌گویند تمایلی به شفقت به خود ندارد چون می‌ترسند بی‌خیال و بی‌رگ بشوند. «امروز نگران شدم که اگر با خودم مهربان باشم فقط تلویزیون نگاه کنم و تا خرخره بستنی بخورم». این ترس بیش از آن که به شفقت به خود مربوط باشد به بی‌خیال شدن ربط دارد. به یاد داشته باشید که مشفق بودن با خود به معنای این است که می‌خواهید در طولانی‌مدت شادمان و سالم باشید. در بسیاری از موارد، فقط به دنبال لذت بودن به سلامتی و بهزیستی ما ضربه می‌زند (منظورم رفتارهایی مثل سوءمصرف مواد و دارو، پرخوری و امثال اینهاست) در حالی که مراقبت از سلامتی و شادمانی پایدار(به عنوان مثال ترک سیگار، کاهش وزن، ورزش) اغلب مواقع نیازمند مقدار معینی لذت نبردن است. خیلی از آدمها وقتی می‌خواهند چیزی را در خود تغییر بدهند فکر می‌کنند خجالت دادن به خود راه‌حل موثری است. اسم این رویکرد شلاق زدن به خود است. این رویکرد اما اغلب نتیجۀ معکوس می‌دهد. چرا؟ چون این ترس گریبان شما را می‌گیرد که اگر با واقعیت‌های ناخوشایند در مورد خودم روبه‌رو بشوم از خود بیش از حد متنفر می‌شوم. به همین دلیل با تلاش برای سانسور کردن کردن خود، ضعف‌ها یا نقص‌های –حتی قابل تغییر- از حیطۀ آگاهی دور می‌مانند و شناخته نمی‌شوند. شفقت به خود اما چون مراقبت از خود درون آن به صورت ذاتی وجود دارد، انگیزشی قدرتمند برای رشد و تغییر را ایجاد می‌کند و در عین حال در ما احساس ایمنی لازم برای خودشناسی –بدون محکوم کردن خود- را فراهم می‌کند.
https://t.me/learningcompassion
بخش‌هایی از مقاله #دکتر_کریستین_نف
ترجمه #دکتر_علی_فیضی
شفقت به خود تفاوت زیادی با بی‌خیال شدن دارد. بسیاری از افراد می‌گویند تمایلی به شفقت به خود ندارد چون می‌ترسند بی‌خیال و بی‌رگ بشوند. «امروز نگران شدم که اگر با خودم مهربان باشم فقط تلویزیون نگاه کنم و تا خرخره بستنی بخورم». این ترس بیش از آن که به شفقت به خود مربوط باشد به بی‌خیال شدن ربط دارد. به یاد داشته باشید که مشفق بودن با خود به معنای این است که می‌خواهید در طولانی‌مدت شادمان و سالم باشید. در بسیاری از موارد، فقط به دنبال لذت بودن به سلامتی و بهزیستی ما ضربه می‌زند (منظورم رفتارهایی مثل سوءمصرف مواد و دارو، پرخوری و امثال اینهاست) در حالی که مراقبت از سلامتی و شادمانی پایدار(به عنوان مثال ترک سیگار، کاهش وزن، ورزش) اغلب مواقع نیازمند مقدار معینی لذت نبردن است. خیلی از آدمها وقتی می‌خواهند چیزی را در خود تغییر بدهند فکر می‌کنند خجالت دادن به خود راه‌حل موثری است. اسم این رویکرد شلاق زدن به خود است. این رویکرد اما اغلب نتیجۀ معکوس می‌دهد. چرا؟ چون این ترس گریبان شما را می‌گیرد که اگر با واقعیت‌های ناخوشایند در مورد خودم روبه‌رو بشوم از خود بیش از حد متنفر می‌شوم. به همین دلیل با تلاش برای سانسور کردن کردن خود، ضعف‌ها یا نقص‌های –حتی قابل تغییر- از حیطۀ آگاهی دور می‌مانند و شناخته نمی‌شوند. شفقت به خود اما چون مراقبت از خود درون آن به صورت ذاتی وجود دارد، انگیزشی قدرتمند برای رشد و تغییر را ایجاد می‌کند و در عین حال در ما احساس ایمنی لازم برای خودشناسی –بدون محکوم کردن خود- را فراهم می‌کند.
https://t.me/learningcompassion
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مصاحبه دکتر راس هریس و دکتر دنیس تیرچ پیرامون درمان‌متمرکز بر شفقت (بخش دوم)
در این بخش دکتر دنیس تیرچ به تفاوت‌های موجود بین شفقت و
مهربانی اشاره می‌کند.
ترجمه مسعود اسدی
ویرایش دکتر علی فیضی
https://t.me/learningcompassion
در این بخش دکتر دنیس تیرچ به تفاوت‌های موجود بین شفقت و
مهربانی اشاره می‌کند.
ترجمه مسعود اسدی
ویرایش دکتر علی فیضی
https://t.me/learningcompassion
⭕️عنصر اول
🌀تصدیق درد
🖊برگرفته از مقاله #دکتر_راس_هریس
🔖ترجمه #دکتر_علی_فیضی
یکی از فرایندهای ACT تماس با زمان حال است: مشاهده منعطف همراه کنجکاوی و گشودگی آنچه که اینجا و الان حاضر است (این‌ها البته عناصر اصلی همه تمرین‌های توجه‌آگاهی هستند.)
این فرایند نقشی اساسی در شفقت به خود بازی می‌کند: ما آگاهانه و به صورت عمدی درد خود را مشاهده و تصدیق می‌کنیم؛ با گشودگی و کنجکاوی افکار، احساسات، هیجانات، تصاویر ذهنی، حس‌های بدنی، تکانه‌ها و خاطرات خود را که در این لحظه با ما حاضر هستند را مشاهده می‌کنیم.
این نوع مشاهده‌گری با سبک معمول پاسخدهی ما که رو گرداندن از درد با سرعت هرچه تمام‌تر است تفاوت دارد؛ در این حالت رایج پاسخدهی ما درد خود را سرکوب می‌کنیم، از آن اجتناب می‌کنیم یا حواس خود را از آن پرت می‌کنیم.
اغلب اوقات مفید است که آنچه مشاهده کرده‌ایم را با زبانی عاری از قضاوت بیان کنیم. مثلا می‌توانیم بگوییم: ”من احساسات دردناک طرد شدن را مشاهده می‌کنم“ یا ”من افکار مربوط به این که یک بازنده‌ام را مشاهده می‌کنم“ یا ”من غمگینی یا اضطراب را مشاهده می‌کنم“.
https://t.me/learncompassion
🌀تصدیق درد
🖊برگرفته از مقاله #دکتر_راس_هریس
🔖ترجمه #دکتر_علی_فیضی
یکی از فرایندهای ACT تماس با زمان حال است: مشاهده منعطف همراه کنجکاوی و گشودگی آنچه که اینجا و الان حاضر است (این‌ها البته عناصر اصلی همه تمرین‌های توجه‌آگاهی هستند.)
این فرایند نقشی اساسی در شفقت به خود بازی می‌کند: ما آگاهانه و به صورت عمدی درد خود را مشاهده و تصدیق می‌کنیم؛ با گشودگی و کنجکاوی افکار، احساسات، هیجانات، تصاویر ذهنی، حس‌های بدنی، تکانه‌ها و خاطرات خود را که در این لحظه با ما حاضر هستند را مشاهده می‌کنیم.
این نوع مشاهده‌گری با سبک معمول پاسخدهی ما که رو گرداندن از درد با سرعت هرچه تمام‌تر است تفاوت دارد؛ در این حالت رایج پاسخدهی ما درد خود را سرکوب می‌کنیم، از آن اجتناب می‌کنیم یا حواس خود را از آن پرت می‌کنیم.
اغلب اوقات مفید است که آنچه مشاهده کرده‌ایم را با زبانی عاری از قضاوت بیان کنیم. مثلا می‌توانیم بگوییم: ”من احساسات دردناک طرد شدن را مشاهده می‌کنم“ یا ”من افکار مربوط به این که یک بازنده‌ام را مشاهده می‌کنم“ یا ”من غمگینی یا اضطراب را مشاهده می‌کنم“.
https://t.me/learncompassion
⭕️عنصر دوم
🌀گسلش از خودقضاوت‌گری
🖊برگرفته از مقاله #دکتر_راس_هریس
🔖ترجمه #دکتر_علی_فیضی
بسیاری از ما به خوبی می‌دانیم که ذهنمان چقدر سریع ما را قضاوت کرده و به صلابۀ انتقاد می‌کشد. ذهن‌های ما به نظر می‌رسد مشتاق و منتظر فرصتی برای این هستند که دست به انتقاد از ما بزنند؛ خطاها و شکست‌های ما را به رخمان بکشند و به صد شیوه متفاوت برچسب ”به اندازه کافی خوب نیستی“ را به پیشانی‌مان بچسبانند.
یک جنبه اساسی شفقت به خود یادگرفتن گسلش از همین این خودگویی‌های تند است. ما نمی‌توانیم به طور جادویی به ذهن‌های خود یاد بدهیم که دیگر اینطور با ما صحبت نکنند. (اگر تا به حال این کار را امتحان کرده‌اید می‌دانید منظورم چیست). مطمئنا می‌توانید یاد بگیرید که به طور مثبت‌تری فکر کنید و آگاهی غیرقضاوت‌گرانه را تمرین کنید اما این کار ذهن شما را از قضاوت کردن و انتقاد کردن از شما باز نمی‌دارد؛ اما می‌توانیم یاد بگیریم تا از این خودقضاوت‌گری‌های تند و داستان‌های ”به اندازه کافی خوب نبودن“ بگسلیم. می‌توانیم این فعالیت‌های ذهنی را مشاهده کنیم، و توجه خود را از قلاب آنها نجات بدهیم.
https://t.me/learningcompassion
🌀گسلش از خودقضاوت‌گری
🖊برگرفته از مقاله #دکتر_راس_هریس
🔖ترجمه #دکتر_علی_فیضی
بسیاری از ما به خوبی می‌دانیم که ذهنمان چقدر سریع ما را قضاوت کرده و به صلابۀ انتقاد می‌کشد. ذهن‌های ما به نظر می‌رسد مشتاق و منتظر فرصتی برای این هستند که دست به انتقاد از ما بزنند؛ خطاها و شکست‌های ما را به رخمان بکشند و به صد شیوه متفاوت برچسب ”به اندازه کافی خوب نیستی“ را به پیشانی‌مان بچسبانند.
یک جنبه اساسی شفقت به خود یادگرفتن گسلش از همین این خودگویی‌های تند است. ما نمی‌توانیم به طور جادویی به ذهن‌های خود یاد بدهیم که دیگر اینطور با ما صحبت نکنند. (اگر تا به حال این کار را امتحان کرده‌اید می‌دانید منظورم چیست). مطمئنا می‌توانید یاد بگیرید که به طور مثبت‌تری فکر کنید و آگاهی غیرقضاوت‌گرانه را تمرین کنید اما این کار ذهن شما را از قضاوت کردن و انتقاد کردن از شما باز نمی‌دارد؛ اما می‌توانیم یاد بگیریم تا از این خودقضاوت‌گری‌های تند و داستان‌های ”به اندازه کافی خوب نبودن“ بگسلیم. می‌توانیم این فعالیت‌های ذهنی را مشاهده کنیم، و توجه خود را از قلاب آنها نجات بدهیم.
https://t.me/learningcompassion